Jun 30 2016

Brood

FullSizeRender-1Afgelopen week moest (mocht) ik een praatje houden met Gwen Jansen en Ivo de Lange over hun film “Kunst, begin drrr niet an”. De documentaire behandelt het schilderleven van Herman Brood bij zijn vriend Ivo in Zwolle waar hij ruim een decennium iedere maand een dag of vijf verbleef. Buiten het feit dat de film een aanrader is, was dat ook de plek van vertoning. De oude Katholieke kerk van het voormalige dorp Oudenrijn is – na jaren staalfabriek – inmiddels vijf jaar in gebruik als creatieve hotspot. Twee culturele ondernemers trokken de stoute schoenen aan en staken zich tot aan hun kruin in de schulden om de bijzondere plek te runnen. Nu de gemeente Utrecht de cultuur aan de westkant van het kanaal al van miljoenen beroofde, stak het mij en vele duizenden andere Vinexianen dat de MetaalKathedraal wel in de Cultuur Nota is opgenomen als subsidiabel, maar dat er vooralsnog geen geld die kant op gaat. En vergeleken met de hoeveelheid poen die de stad uit dit stadsdeel trekt is de gevraagde 220.000 euro een fooi om een cultureel succesnummer een steuntje in de rug te geven.

Vandaag wordt de afsluitende raadsvergadering over de voorjaarsnota gehouden en verwacht ik dat het geld er alsnog gaat komen. Hetzelfde geldt overigens voor Cultuur19 dat eigenlijk net steeds te weinig krijgt om echt door te stoten tot het niveau dat de exploderende groep Leidsche Rijn jongeren verdient.

Maar terug naar Herman. In tijden van Brexit, aanslagen en algehele vertrutting blijft de man een iconische figuur die tot nadenken stemt. Buiten het feit dat hij ook gewoon een egoïstische klootviool was, heb ik stiekem veel van hem geleerd. En nu kan ik heel hoogdravend een rijtje opsommen, maar beter volsta ik met vier regels uit een nummer met de Breedbekkikkers:

Maak van jouw scheet een donderslag
Spaar ze toch niet op voor je ouwe dag
Maak van jouw scheet een donderslag
Ik hoop dat ik er nog een zooitje laten mag

Het is onrustig in de wereld en niemand weet hoe we er over vijf jaar voorstaan. Brood is inmiddels uit getoeterd, maar u en ik mogen nog een deuntje meespelen. Doe het lief, doe het nu en ga ook eens kijken in die prachtige MetaalKathedraal. Die is er voor iedereen.

Jun 23 2016

De Wartburg

Samen revalideren op een fijne plek. Gelukkig bestaat het nog.

Samen revalideren op een fijne plek. Gelukkig bestaat het nog.

Het kan dus wel, dat heb ik de afgelopen week vaak gedacht. Deze openingszin verdient uitleg. Ik heb het over de zorg voor onze ouders. Het ging er vaker over op deze plek, maar dan meestal over ervaringen die anderen hadden met prutsende instellingen die onze ouders moeten verzorgen als ze het zelf niet meer kunnen. En als wij kinderen het niet aankunnen. Want ja, gezinnen, werk, algehele drukte, onvermogen, gebrek aan kennis, gebrek aan woonoppervlakte, geen zin en vul zelf maar in.

Zo ging het meermaals over zorgmoloch Careyn die lustig aan het schuiven ging met zieke bejaarden tussen een aantal van hun Utrechtse tehuizen. Vorige maand begon een andere zorgmoloch met hetzelfde gekloot. AxionContinu kwam out of the blue met het bizarre plan om een prachtige gemengde zorgvoorziening in Leidsche Rijn leeg te schuiven. Iedereen eruit behalve de dementen. En dat onder het mom van betere zorg. Omdat mijn collega Marieke Dubbelman – haar vader is er tevreden bewonen – zeer indringend in de pen klom trok AxionContinu haar keutel deels en tijdelijk in. Dat is goed nieuws voor pa Dubbelman maar nog beter zou het zijn als AxionContinu gaat snappen dat een stadsdeel als Leidsche Rijn een gemengde zorginstelling steeds harder nodig heeft. Wij worden dit najaar 18 en zijn de kinderziektes ver voorbij.

Maar ik wil terug naar mijn eerste zin. Soms kom je zomaar in aanraking met de pareltjes van de Utrechtse zorg. Dit stukje schrijf ik op het prachtige terras van Zorghotel De Wartburg tegenover zwembad Den Hommel in Oog in Al. Met een smaakvolle espresso, geserveerd door de breedste glimlach, aan een goed onderhouden tuin met een prachtige vijver en bijbehorende kletterende fontein.

Mijn ouders, begin tachtig, zelfstandig wonend, hadden tegelijk wat tegenslag. Pa onder het mes in Amsterdam en moeder met klachten in Antonius Leidsche Rijn. En als je als kinderen even niet meer weet hoe daar een mouw aan te passen blijkt Axion over De Wartburg te beschikken. Onze moeder revalideert hier en vandaag voegt onze vader zich bij haar. Prachtig restaurantje met heerlijke maaltijden, een bioscoopzaaltje, badhuis, fysioruimte, de hele mikmak. Maar bovenal: kundige en blije medewerkers. En ik snap dat wel. Want hier wil je werken als je niet hoeft te revalideren. Zo zou het altijd moeten zijn.

Jun 16 2016

Nu 17 zijn is lastiger dan in mijn tijd

Geslaagd! En met een hele goede lijst ook nog.

Geslaagd! En met een hele goede lijst ook nog.

Deze dag is voor de vader van een bijna 18-jarige een historische. Net als overigens voor de ouders van nog 200.000 ‘bijna’ volwassenen die dit jaar eindexamen deden. Voor mijn eigen eindexamen moet ik exact 30 jaar terug in de tijd. Maar heel speciaal was dat al niet meer als middelste van een gezin met vijf kinderen. Onze zoon is ook oudste zoon, dus u kunt mij onervaren noemen op dit gebied, en voorbeelden had hij ook al niet.

Zelf denkt hij eenvoudig geslaagd te zijn, en daar houd ik mij maar aan vast. En hoe ingewikkeld de afgelopen zes jaren ‘middelbare’ ook af en toe waren; het laatste jaar ging best soepel. Zelf plannen, zelf leren, ondanks alle drukte van een baantje, sport, vrienden en een vriendinnetje. Het hele centraal schriftelijk werd er tijdens de stille nachtelijke uren ingeramd. Ik hoefde niet meer te doen dan tosti’s bakken, thee of koffie zetten en eindexamen oefeningen tijdig printen en aanleveren.

Inmiddels is oudste een paar weken vrij en worden de dagen gevuld met veel gezelligheid maar vooral ook met het invullen van formulieren. Aanmeldingen voor de vervolgopleiding, zorgverzekering, rijlessen, belastingdienst, studiefinanciering (leenstelsel) en wat al niet meer. Een papierwinkel waar je iemand van 17 nauwelijks mee kan opzadelen. Zelf herinnerde ik mij totaal niet meer dat ik dat ook allemaal moest. Tot het door mijn hoofd schoot dat je destijds pas op je 21e voor de wet volwassen werd. Wat dat betreft hadden wij een onbezorgde jeugd. Alle ellende begon bij 21 jaar en alle jolijt zoveel eerder dan nu. Een rijbewijs voor een brommer? Bestond niet. Je kocht een oud barrel, knapte het op, kocht voor 40 gulden per jaar een verzekeringsplaatje en de wereld lag aan je voeten. Nu volg je eerst peperdure lessen, moet je een theorie-examen halen, kost de verzekering 30 euro per maand en een beetje kekke scooter 2000 euro. Mijn eerste Honda viertakt: 50 Hollandsche Florijnen!

Een biertje op je 17e naast een als dronken aap vermomde stille: 90 euro boete. Een kleine kloppartij tussen pubers: 3 dagen en nachten in de bak. In onze tijd haalde bromsnor zijn wijze schouders op en was het klaar. Deze vader is trots als een hond met 7 lullen op zijn bijna volwassen eerstgeborene, zeker gezien de complexe dag van vandaag.

Jun 09 2016

Amsterdam is best leuk

Utrecht is een prachtige stad, dat verkondig ik hier vaak. Tegelijk steek ik graag de draak met onze hoofdstad Amsterdam. Regelmatig levert dat discussie op met 020-volk dat ooit afzakte naar deze contreien. Evenwel werd mij daarom geen discriminatoir gedrag verweten. Gewoon een beetje dollen met iemands afkomst, daar steekt geen kwaad in.

Wat is discriminatie, wat is racisme, wat is doorgeschoten gekte, hypocrisie, of fundamenteel gedrag? Het houdt mij erg bezig de laatste tijd. En dat is ook niet verwonderlijk gezien de schreeuwerige polemieken over Zwarte Piet, Sylvana Simons, Minder Marokkanen, etnische profiling of iemand als Volkert van der G.

Op Facebook zag ik afgelopen week een vrolijke foto van een zeer milieubewust lid van de plaatselijke D66-fractie in een kart. U weet wel, zo’n ding waarin Max Verstappen het leerde. De smerigheid die uit de uitlaat van zo’n scheurijzer komt, daarbij verbleekt mijn 25-jarige Volvo. Maar heeft ons raadslid nu een delict begaan omdat hij even uit zijn milieu-preek-rol stapte? Ik vind van niet. Dolfijnen in Harderwijk. Ook zo’n dingetje. Afgelopen week 100 schreeuwerige beroepsdemonstranten voor de poort aldaar omdat Dolfijnenshows ongeveer moord zouden betreffen. Maar een autistisch kind dat zwemt met zo’n aandoenlijk Flipper, dat vinden we allemaal prachtig.

Duizenden mensen vergaapten zich aan de nieuwe JSF die deze week over ons land raasde. Kicken! Maar zijn dat nu opeens allemaal oorlogzuchtigen? Voorstanders van de dood en verderf die de straaljager ooit zal brengen? Ik durf te beweren dat er zich heel wat anarchisten onder de spotters bevonden. Hypocriet? Vast. Maar is dat erg? Nee.

Kinderen racist noemen omdat ze Zwarte Piet leuk vinden, het is een ranzig onderdeel van een uit de hand gelopen discussie geworden. Politieagenten die worden afgefakkeld omdat ze net iets te vaak een jonge drugsdealer van de weg haalden en nu een beroemde rapper troffen.

De gemiddelde mens is nu eenmaal een vat van tegenstellingen. Menig Turkse moeder wil liever een Turkse jongen voor haar dochter dan een Nederlander. En een Joodse vader krijgt liever geen Sjikse als schoondochter. En om dat direct racisme te noemen, gaat mij te ver.

Verdraagzaamheid lijkt mij hierbij het sleutelwoord. Amsterdam, het is best een leuke stad.

Jun 02 2016

Koop dat boek

Onze vorige burgemeester is weer onder de pannen. Aleid Wolfsen wordt voorzitter van de Autoriteit Persoonsgegevens. Hij volgt daar Jacob Kohnstamm op, de man die ooit dacht burgemeester van Utrecht te worden. Ik zal dat verhaal hier niet helemaal opdissen, maar Kohnstamm en Annie Brouwer waren in 1999 in de race om Ivo Opstelten op te volgen. De Utrechtse gemeenteraad had een duidelijke voorkeur voor PvdA-er Brouwer, meer het kabinet wilde iemand van D66 en dacht Kohnstamm de post te kunnen gunnen. Die had een mazzeltje omdat hij destijds hulp kreeg van Boele Staal, toen commissaris van de koningin en ook D66. Maar Rooie Annie, volstrekt terecht overigens, werd er doorheen gesleept. In het kabinet dan, door partijgenoot en minister Bram Peper. Bram zwaaide met zijn portefeuille en Brouwer verruilde Amersfoort voor Utrecht.

En af en toen mis ik haar domweg. En dat zeg ik met redelijk wat verbazing over mijzelf. Want oh wat vond ik Annie regelmatig een nare pin. Kortaf, nurks, en alles bedisselend op de achtergrond. Maar het was ook een echt karakter. Een unieke vrouw met een ongekende werklust, scherp inzicht, groot hart en bij tijd en wijle lief en warm. Nu was Wolfsen dat regelmatig zeker ook. Menselijk, sociaal, invoelend, aimabel en met een goeie portie droge humor. De pest was alleen dat ik hem nooit meer echt vertrouwde na een aantal nare akkefietjes. En echt, dat gebeuren met die shredder vormde daarin niet eens de hoofdmoot.

Toch verdient iedereen een prettige tweede kans. Wolfsen en Utrecht kregen nooit dezelfde klik als Brouwer die toch echt had. En Kohnstamm mocht alleen aan Utrecht ruiken voor hij zijn heil vond bij de Autoriteit Persoonsgegevens. En dat gun ik Wolfsen ook: weliswaar een beetje in de luwte maar toch een goeie functie voor de publieke zaak. En ik hoop dat hij zich streng opstelt. Want de manier waarop het individu in dit digitale tijdperk regelmatig gekraakt wordt verdient net zoveel aandacht als het binnenslepen van de Tourstart. En dat pakt niemand hem meer af: op de schouders van Jeroen Wielaert en Annie Brouwer fikste hij dat monumentale weekeinde wel. En hoe dat ging, schreef Wielaert netjes op. Ik zeg: koop dat boek!

Mei 26 2016

Food

IMG_8322Van alle bijeenkomsten die ik bijwoon, of dat nu is als betrokken burger of als stukjesschrijver, ben ik vooral gek op de aloude gemeentelijke informatieavond. Goede tweede zijn wijkraadvergaderingen. Pas daarna komt de veelheid aan recepties die ik jaarlijks bezoek. De feestelijke openingen, haringpartijtjes en culturele festiviteiten completeren de rij. En inderdaad, u mist niet voor niets het woord ‘festival’. Sinds afgelopen weekeinde weet ik weer waarom die thematische gezelligheid aan mij niet is besteed.

In en rond de Domstad worden wij sinds enige tijd overspoeld door de ‘food’ variant. Nu ben ik gek op lekker eten en drinken, maar als ‘hoofdattractie’ is het mij wat te dunnetjes.

Afgelopen weekeinde streek een bonte stoet aan hipsters met gezellige VW-busjes en andere opgeleukte karretjes neer in het Maximapark. Onder de titel “Maximaal genieten” kon het nieuwe Utrecht diep in de buidel tasten voor een bio-burger of een halve kreeft. En nieuw Utrecht kwam massaal. Zo massaal dat de wachttijden opliepen tot Oost-Europese omvang van voor de val van de muur. Zelf hield ik het 20 minuten vol. Niet met wachten op een hele exotische espresso van een kekke barista, maar met rondlopen en mij verbazen. Men neme een lelijk wit festivalhek, zet dat rond een sliert karretjes op een grasveld, strooi wat balen stro in de rondte en plaats her en der wat houten klaptafels met klapbanken en u heeft een foodfestival. En verdraaid; de makke Vinex-schapen gooiden zich als een uitgehongerde kudde op het aangebodene. Het maakte mij zo triest dat ik mij huppelend begaf naar een gezellige receptie van de locale historische vereniging die 35 jaar bestond. Leuke speeches, een goed gesprek, hapjes en drankjes, en dat allemaal tussen de Romeinse artefacten die inmiddels staan opgesteld in Castellum Hoge Woerd.

Lekker eten en drinken hoort bij een leuke feestje. Als onderdeel. Vormt het de hoofdmoot dan vind ik er niks aan.

Vandaar misschien dat ik zo gek ben op de gemeentelijke informatieavond. De titel dekt zo goed de lading. Het is wat het is en niets meer en niets minder. Ga zitten, hou de snater en luister. Niet dat je er veel aan hebt, maar de koffie is warm en er komt geen barista aan te pas.

IMG_8372

Mei 19 2016

Putlucht

IMG_8163Soms vrees ik dat ik te principieel ben. En laten we eerlijk zijn, daar kom je niet ver mee in deze wereld. Pragmatisch met een vleugje leugenachtigheid, dat is veel handiger als je vooruit wil komen. De manier waarop Utrecht het Zandpad drie jaar terug lamlegde was van een redelijke ratterigheid. In mijn optiek, maar kennelijk te ouderwets of principieel, is politie en justitie aan zet als er sprake is van mensenhandel. Dan is het gebruik van het gemeentelijk vergunningenstelsel als schieten met een kanon op een mug. En dan hebben we nu het gevalletje Hardebollenstraat. Veertig jaar raamprostitutie stopt definitief nu de gemeente het straatje domweg opkoopt. Negen huisjes waar al tijden een vergunningsaanvraag liep door de dames van vrouwencoöperatie Freya. De gemeente weigerde, ondanks een gerechtelijke uitspraak, simpelweg om een beslissing op die aanvraag te nemen maar onderhandelde in het geniep met de eigenaar om de ramen van de markt te halen. En die eigenaar was ook nog eens de partij die ook op het Zandpad moest stoppen omdat ze mensenhandel zou faciliteren.

Op GroenLinks en de PvdA na, is de Utrechtse politiek akkoord met deze handelwijze. Ik schrik daarvan. Een ruime meerderheid van onze volksvertegenwoordigers heeft er geen moeite mee dat de overheid zo schofterig omgaat met de rechten van de dames van Freya en zelfbenoemde ‘mensenhandelaren’ een miljoen of drie winst gunt voor een rijtje uitgewoonde huisjes.

Daarbij is het vuiltje TivoliVredenburg maar een kleintje. Dezelfde politiek geeft vandaag steun aan het stadsbestuur om de huur van het Muziekpaleis met twee miljoen te verlagen. Mij lijkt zoiets onrechtmatige Staatssteun. Heel wat gesubsidieerde instellingen legde het loodje omdat ze de vastgestelde gemeentelijke huur voor maatschappelijke vierkante meters niet konden opbrengen. Maar een huurverlaging kon niet, want ‘marktconform’. Nu gun ik de mensen van TivoliVredenburg het beste, zij treffen geen blaam. Maar de ‘pragmatiek’ die nu weer uit de hoge hoed wordt getoverd verbloemt de smerige putlucht van dit rampdossier niet. Daarbij vergeleken was de muffe lucht van zweet en verschraald bier van de oude Tivoli-zaal als een kleurrijk lenteboeket.

Oudere berichten «