«

»

Apr 09 2008

Verbazing (300)

Als je wekelijks een column schrijft, deel je wel eens uit, maar moet je ook leren incasseren. Deze week kan ik m’n 300e stukje gemakkelijk vullen met de narrige mailtjes die ik soms krijg. De oogst van een paar dagen is: wollig taalgebruik, bijna niet doorheen te komen, en, u verspreidt giftige lucht met uw verhaaltjes. Dat wollige, dat klopt ook wel. Dat krijg je vanzelf als je teveel informatie in een zin wilt proppen. Die “giftige lucht” ging over vorige week. Ik mag niet “zuur” doen over lullige bedenksels van een Utrechts reclamebureau.

Het was niet de gemeente die ‘s werelds eerste “zuurstof oplaat punt” had bedacht, maar dat kwam uit de koker van een ster-fabriek. Ach ja, denk ik dan. Ik heb ook jaren voor een reclamebureau gewerkt en daar bedachten we ook geinige campagnes. Humor en een stukkie “tiet en kont” doen het geweldig in die wereld. Flauwe “teasers” om zoveel mogelijk pers naar een evenement te lokken, die stemde ikzelf altijd af. Het moet wel een relatie met de werkelijkheid hebben, anders krijg je een campagne altijd als een boemerang terug in je nek. Als de buitenwereld gaat praten over de campagne, en niet over de inhoud, schiet je je doel voorbij. Net als afgelopen week in de gemeenteraad. Daar wilde een aantal raadsleden mondelinge vragen stellen. Een mooi onderdeel van de democratie. Maar, de gemeenteraad heeft ook een “baas”. Dat is het presidium van de raad. Daarin zitten de fractievoorzitters en de raadsgriffier. En, het presidium heeft ook een dagelijks bestuur dat om de zoveel tijd ververst. Een paar raadsleden, de burgemeester en de griffier komen voorafgaand van de raadsvergadering bijeen en besluiten dan welke mondelinge vragen WEL en welke NIET gesteld mogen worden.

Om onduidelijke redenen -wel of niet actueel genoeg- had het presidium twee vragen geweigerd: eentje van D66-er Gerda Oskam en eentje van scheidend raadslid Caroline Sarolea (eerst SP, later groep Mossel). En natuurlijk zou het ondoenlijk zijn om in zo’n raadsvergadering hele waslijsten aan onzin-vragen langs te laten komen. Maar nu leek het op willekeur: de ene vraag wel en de andere niet. En ja, dan gaat de discussie niet over de inhoud, maar over het functioneren van de raad en het presidium. Dat was ook de inhoud van de afscheidsrede van Caroline Sarolea: door iedereen beschouwd als een geweldig raadslid. Ze gaat weg omdat ze de SP beloofde haar raadszetel weer terug te geven nadat ze eind vorig jaar uit de fractie stapte vanwege onvrede met het landelijke beleid van de SP. Dat is heel erg keurig. Een Rita -TON- Verdonk bijvoorbeeld, peinst daar niet over. Maar goed, Caroline Sarolea had zich twee jaar voornamelijk verbaasd in de gemeenteraad. Verbaasd over de oeverloos lange vergaderingen, de honderden moties die worden ingediend, het burgemeestersreferendum en de grootheidswaanzin die Utrechtse bestuurders vaak aan de dag leggen. Inderdaad, iets om je om te verbazen. En dat was dan ook de boodschap van Sarolea aan de gemeenteraad: blijf je vooral verbazen. Een zeer belangwekkende boodschap!