«

»

Apr 16 2008

Nieuws (301)

Ik heb een wat ambivalente “relatie” met het Utrechtse ambtenaren corps. Al jaren, overigens. Heel soms wordt het mij vanuit het Utrechtse stadhuis toegestaan om met een inhoudelijk ambtenaar te spreken in plaats van de onvermijdelijke voorlichter. De “inhoudelijke” is meest van tijd gepassioneerd met zijn of haar terreintje bezig. Dat levert bijna altijd leuke gesprekken op die fijn de diepte ingaan. Tot natuurlijk de ultieme barrière opgeworpen wordt:” is dit ook voor publicatie?” Nee, ik spreek als hobby met ambtenaren!

Het is altijd lastig, dat dunne lijntje tussen het brengen van nieuws en het onderhouden van een goede relatie. Wat u in de krant leest, is nog niet de helft van wat journalisten en columnisten weten. De pest is dat je continu de evenwichtskunstenaar aan het uithangen bent. Wat heeft u eraan om te weten dat mij door een jurist van de gemeente wekenlang een openbaar stuk werd geweigerd, gewoon omdat een ambtenaar er soms geen zin in heeft een journalist wijzer te maken dan hij al is? Wat heeft u eraan om te weten dat de bomenvisie, het belangrijkste plan van het wethouderschap van GroenLinkers Robert Giesberts, al maanden in de vertraging is? Wat heeft u eraan om te weten dat wethouder Harrie Bosch bijna nooit een “hardheidsclausule-aanvraag” langs zijn bureau krijgt voor een urgentieverklaring bij woonruimte? Helemaal niets! Alhoewel, dat laatste vond ik wel een geinig gevalletje.

Wethouder Bosch werd begin deze maand met een verborgen camera gefilmd door het NCRV-programma “Ten einde raad”. Een vrouw had zeer urgent woonruimte nodig, maar werd door regelneukers bij het Vierde Huis steeds een urgentie geweigerd. Ze voldeed telkens net niet, maar bij elkaar opgeteld had ze gewoon een urgentie moeten krijgen. Maar ja, wat is een ambtenaar zonder regeltjes! Zaken van het hart zijn ook aan bestuurders voorbehouden. Alleen, de wethouder gaf tijdens het heimelijk gefilmde gesprekje aan de vrouw ook geen urgentie te zullen verlenen op haar “hardheids” verzoek (een verzoek om niet zo hard te zijn). Dat deed hij slechts 1 a 2 keer per jaar in zeer uitzonderlijke gevallen. Dat leek mij stug: juist een wethouder heeft, en helemaal officieel geregeld, de bevoegdheid om hart en regel langs elkaar te leggen. Even graven leverde op dat de gemeente jaarlijks een keer of dertig over het hart strijkt. Alleen, de ambtenaren deden dat lekker zelf. Hoewel de bevoegdheid van de wethouder, zijn ambtenaren hadden helemaal geen zin in bestuurlijke bemoeienis. Mooi verhaal. Inmiddels heeft wethouder Bosch de touwtjes strak aangehaald. Ieder verzoek in het kader van de hardheidsclausule komt vanaf nu weer op zijn bureau. Tja, dan heb je als wethouder de mogelijkheid om af en toe je hart te laten spreken, pikken je ambtenaren die bevoegdheid in! Bestuurders hebben soms best nut van journalisten, alleen, dat lees je nimmer in de krant. Net zoals het zo nuttig zou zijn als journalisten minder met voorlichters zouden hoeven spreken. Maar ja, dan komt er misschien echt iets nuttigs in de krant en of dat nu zomaar de bedoeling is?