«

»

Jun 11 2008

Rijk (309)

Voordat ik met mijn vrouw en onze eerste baby naar het toen nog onherbergzame Leidsche Rijn trok, waren wij genietende binnenstadbewoners. We hadden van onze eerste spaarcentjes en een pittige hypotheek een geweldig appartement aangeschaft op het sjieke Hooch Boulandt aan de Catharijnesingel.

Wij noemden het overigens gewoon Hoog Bouwland, of het voormalige AZU-terrein. Mijn vrouw en ik hadden daar allebei al eerder gewoond. Ik half jaren tachtig op de Justus van Effenstraat, zij een stuk later op de Schroeder van der Kolkstraat. Een heerlijk wijkje waar we allebei nog regelmatig naar terugverlangen.
Samen bezaten we een kleine werfkelder nabij het Ledig Erf. Bootje in het water, koele flessen wijn in de kelder. U kunt zich onze zomeravonden indenken! Mijn kantoortje bevond zich op loopafstand aan de Oudegracht, schuin tegenover het pand van De Arm dat afgelopen weekeinde affakkelde.
Ik had een wat dubbel gevoel toen het ik het nieuws vernam.

Toen ik daar nog dagelijks was, heb ik meerdere aanvaringen met de leiding van die tent gehad. Vaak was de weg afgesloten bij het halen en brengen van meuk. Ik heb wat staan wachten op die gasten. De vervelendste herinnering was dat ik met het inparkeren een totaal afgetrapte bus van De Arm licht toucheerde. Mijn trekhaak tikte zijdezacht tegen de nummerplaat van de bus. De coördinator van De Arm zat er kennelijk op te wachten en had mijn portier al open voor ik kon uitstappen. Toen helder werd dat hij geld eiste voor de ‘enorme schade’, werd ik woest. Ik bood uit coulance (en haast) ter plekke honderd gulden, maar dat was een fooi.
Uit het veld geslagen door zoveel onrecht verwees ik hem naar mijn verzekering. Hij kon wat mij betreft de boom in. Ik verzeker u, daar heb ik zwaar leergeld voor betaald. Welk taxatiebedrijf is ingeschakeld kan ik u niet meer vertellen, maar op een kwade dag ontving ik een brief dat de minstens vijftien jaar oude roestige bus bijna tweeduizend gulden schade had. Mijn verzekering keerde uit en ik was mijn no-claim goeddeels kwijt. Het geintje heeft mij aan te veel betaalde premie een veelvoud gekost en die bus moest ik, uiteraard zonder enig uitgevoerde reparatie, dagelijks onder ogen komen aan de Oudegracht.

Man, wat was ik blij toen we naar Leidsche Rijn verhuisden en ik de huur van mijn kantoor aldaar kon opzeggen. Eindelijk weg van De Arm. Maar goed, uiteraard ben ik wel erg bedroefd voor die mensen dat hun pand totaal verwoest is. Ik ben geen boeman. Het plekje aan de gracht begin ik steeds meer te missen na bijna tien jaar hier. Dat zal met meer te maken hebben. Op de eerste werkdag van deze week waren mijn vrouw en ik precies tien jaar getrouwd. Ook die mooie dag op Schiermonnikoog lijkt alweer een eeuw geleden. Maar die tien jaar hebben ons niet arm maar rijk gemaakt en dat geeft veel vertrouwen voor de komende decennia, zelfs zonder bootje aan de Oudegracht!