«

»

Aug 01 2013

Krachtwijkenslapte

Ella Vogelaar tijdens haar rampfilmpje voor GeenStijl. Rutger staat naast haar. Ik maakte deze foto in april 2008 in de Utrechtse wijk Overvecht. Foto: WdH.

Ella Vogelaar tijdens haar rampfilmpje voor GeenStijl. Rutger staat naast haar. Ik maakte deze foto in april 2008 in de Utrechtse wijk Overvecht. Foto: WdH.

Deze week bracht het Sociaal en Cultureel Planbureau naar buiten dat de 1 miljard euro die werd uitgetrokken om de 40 Vogelaarwijken van ons land te verbeteren, nauwelijks effect heeft gehad. Dit nieuws leidde direct tot hoogoplopende discussies op Twitter tussen de voor- en tegenstanders van destijds. PvdA-ers typten zich de handen blauw om het CPB-verhaal richting prullenbak te verwijzen en VVD-ers wreven pakken zout in de gapende socialistische wonden. Tijdens zulke sessies op het internet gooi ik graag wat olie op het vuur. Dat klinkt kinderachtig maar ik kan het prima verklaren. Jaren geleden, toen dit onderwerp nog volop leefde in de Utrechtse gemeenteraad, heb ik mij regelmatig scheel geërgerd aan het optuigen van de projecten-carrousel voor onze krachtwijken Kanaleneiland, Overvecht, Ondiep en Zuilen-Oost. Ik geloof dat uiteindelijk alleen de taalcursus voor de ongeboren vrucht buiten de boot viel. Voor de rest was niets te dol. Denk nog maar even terug hoe de Belhadi-broertjes tonnen euro’s ontvingen. De kansarme jongeren van Kanaleneiland zouden via sport richting de arbeidsmarkt worden gedirigeerd. Wat een grap. Wij belastingbetalers gaven geld zodat de uitgekookte broers gratis met familieleden en vrienden voetbalden bij Zwaluwe Utrecht. Ik vond destijds een filmpje op YouTube hoe dikke en kalende dertigers elkaar de bal toeschoven. Letterlijk en figuurlijk.

Het werd een item voor de gemeenteraad. Er werd een onderzoekje gedaan, bestuurlijk werden de regeltjes wat aangescherpt, de wethouders prevelden een onhoorbaar sorry en de FC Belhadi mocht poen terugbetalen. En de boodschapper van het nieuws, uw ondergetekende, was uiteraard iemand die alleen geïnteresseerd is in de sporadische uitwassen van de briljante wijkaanpak.

Van die miljard aan Vogelaarpoen zal best een deel uitstekend zijn besteed. Maar zonneklaar is dat een paar honderd miljoen weglekte tussen de verzakte stoeptegels van de slecht onderhouden wijken. In dat verband was het buitengewoon grappig hoe Mitros-directeur Liesbeth Marchesini zichzelf zaterdag in deze krant nog op de borst trommelde over de GESLAAGDE krachtwijken-aanpak. Dankzij Mitros! Het was een droevig PR-stukje. Mevrouw Marchesini ‘vergat’ uiteraard te vertellen dat haar bedrijf mede aanstichter is van de ellende door decennia van amper onderhoud. Ik zocht vergeefs contact met haar op Twitter. Discussie is kennelijk niet gewenst. Een beetje slap, vindt u niet?