«

»

Mei 12 2016

Slow down

Onderstaande column schreef en droeg ik voor, voor de mensen van het ADHD-café Leidsche Rijn. Dat was op 12 mei bij Anafora. Volgende 'sessie' is op 8 september vanaf 19.30, wederom bij Anafora in het Maximapark. Meer informatie is te vinden op hun Facebook-pagina met dezelfde titel.

Onderstaande column schreef en droeg ik voor, voor de mensen van het ADHD-café Leidsche Rijn. Dat was op 12 mei bij Anafora. Volgende ‘sessie’ is op 8 september vanaf 19.30, wederom bij Anafora in het Maximapark. Meer informatie is te vinden op hun Facebook-pagina met dezelfde titel.

Iedereen heeft wel wat. Een zwakke rug, lactose intolerantie of klutsknieën. Verdriet om een rotjeugd, een te vroeg overleden moeder of een kind dat met een beperking ter wereld kwam.

Ik kan zo nog wel even doorgaan. Geldgebrek, ongeluk in de liefde, een klootzak van een baas of een saaie zak als partner. Onvoldoende opleiding, luidruchtige buren, kwakkelende ouders, een te dikke kont en te kleine borsten, slaapproblemen, straatvrees of een aangeboren hartzwakte.

Feit is dat we van de genoemde voorbeelden er vaak meerderen tegelijk ‘bezitten’. En de buitengewoon gelukkigen, u en ik dus, hebben daar ook nog een keer ADD of ADHD als kers op de taart bijgekregen. De duivel schijt altijd op de grote hoop, om er maar eens een gezegde aan de haren bij te slepen.

Nu zie ik in de dagelijkse praktijk heel veel mensen aanmodderen om al deze ballen, en dan meestal aangevuld met een roedel schoolgaande kinderen, in de lucht te houden. En dan zodanig dat het er voor de buitenwacht nog eens lekker uitziet ook!

En dan denk ik: wie houdt wie hier voor de gek. Welke idioot heeft ons verteld dat we perfectie moeten nastreven. Want laten we eerlijk zijn: dat is de grootste valkuil van ‘ons soort mensen’. We zijn domweg beperkt. Beperkt in het bijhouden van de agenda, beperkt in het ‘doorpakken’ als het hoofd even op hol is. Goed in het verlummelen van de tijd als er feitelijk helemaal geen tijd is, maar het allemaal wel ‘goed’ willen doen.

En om het allemaal zo goed te willen doen volgen we lessen mindfullness, doen we massaal aan Yoga, hebben we coaches en spreken we in groepjes als deze. Met lotgenoten. We slikken ons een breuk en een lege portemonnee aan supplementen of gaan voor medicamenten. En ik vind het allemaal prima hoor. Als het helpt is het okay en de economie vaart er wel bij. Wat dat betreft gun ik iedere coach z’n eigen coach.

Maar stop alsjeblieft met elkaar massaal gek te maken. ADD of ADHD kan ontzettend lastig zijn – u hoeft mij niets te vertellen want niet alleen ik heb het maar mijn vrouw en kinderen ook – maar je gaat er niet dood aan. Althans, iedereen wordt op een goede dag geboren en gaat op een slechte dag dood. Het leven is op zichzelf al een chronische ziekte. Accepteer dat en maak er in de tussentijd wat van. Toen ik in 2010 volledig stil kwam te staan door een enorme burn-out had mijn psychologe het snel gezien: met jou lullen heeft geen enkele zin. Neem een pilletje en zoek het lekker uit. En dat hielp. Maar een pilletje helpt echt niet tegen alles. Eens in de zoveel tijd voel ik ook het moment naderen dat de boel mij over de schoenen gaat lopen. En dan pak ik een stuk hout en ga daar wat leuks van maken. Of ik schilder een kast. Of een muur. Of ik ga een koelkast wijn leegdrinken met goede vrienden. En de rest zoekt het maar even uit.

Mijn tip is dus om de lat wat minder hoog te leggen. Je moet soms gewoon een beetje schijt aan de rest van de wereld hebben. Accepteer, relativeer. Stapel niet op al die normale drukte ook nog eens ADHD-oplos-stress. Ik lees af en toe gewoon mijn mail een dag niet. Laat inkomende whattsapjes onbeantwoord of druk de zorgcoördinator van school weg. Morgen weer een dag! In dat licht is Douwe Bob een grote held. In z’n blote kont aan de Sont Slow down brother zingend.