«

»

Jun 02 2016

Koop dat boek

Onze vorige burgemeester is weer onder de pannen. Aleid Wolfsen wordt voorzitter van de Autoriteit Persoonsgegevens. Hij volgt daar Jacob Kohnstamm op, de man die ooit dacht burgemeester van Utrecht te worden. Ik zal dat verhaal hier niet helemaal opdissen, maar Kohnstamm en Annie Brouwer waren in 1999 in de race om Ivo Opstelten op te volgen. De Utrechtse gemeenteraad had een duidelijke voorkeur voor PvdA-er Brouwer, meer het kabinet wilde iemand van D66 en dacht Kohnstamm de post te kunnen gunnen. Die had een mazzeltje omdat hij destijds hulp kreeg van Boele Staal, toen commissaris van de koningin en ook D66. Maar Rooie Annie, volstrekt terecht overigens, werd er doorheen gesleept. In het kabinet dan, door partijgenoot en minister Bram Peper. Bram zwaaide met zijn portefeuille en Brouwer verruilde Amersfoort voor Utrecht.

En af en toen mis ik haar domweg. En dat zeg ik met redelijk wat verbazing over mijzelf. Want oh wat vond ik Annie regelmatig een nare pin. Kortaf, nurks, en alles bedisselend op de achtergrond. Maar het was ook een echt karakter. Een unieke vrouw met een ongekende werklust, scherp inzicht, groot hart en bij tijd en wijle lief en warm. Nu was Wolfsen dat regelmatig zeker ook. Menselijk, sociaal, invoelend, aimabel en met een goeie portie droge humor. De pest was alleen dat ik hem nooit meer echt vertrouwde na een aantal nare akkefietjes. En echt, dat gebeuren met die shredder vormde daarin niet eens de hoofdmoot.

Toch verdient iedereen een prettige tweede kans. Wolfsen en Utrecht kregen nooit dezelfde klik als Brouwer die toch echt had. En Kohnstamm mocht alleen aan Utrecht ruiken voor hij zijn heil vond bij de Autoriteit Persoonsgegevens. En dat gun ik Wolfsen ook: weliswaar een beetje in de luwte maar toch een goeie functie voor de publieke zaak. En ik hoop dat hij zich streng opstelt. Want de manier waarop het individu in dit digitale tijdperk regelmatig gekraakt wordt verdient net zoveel aandacht als het binnenslepen van de Tourstart. En dat pakt niemand hem meer af: op de schouders van Jeroen Wielaert en Annie Brouwer fikste hij dat monumentale weekeinde wel. En hoe dat ging, schreef Wielaert netjes op. Ik zeg: koop dat boek!