↑ Terug naar Archief

Heuswaar 2002

Column Heus Waar, 2002, Weekkrant De Brug

woensdag 2 januari 2002 (63)

Momentum

Iedereen het nieuwe jaar goed begonnen? Mooi! We gaan d’r weer lekker tegenaan dit eerste jaar zonder vertrouwde florijnen. Voor Leidsche Rijn wordt 2002 het jaar van de waarheid. Het nieuwe stadsbestuur heeft het eerste jaar even mogen wennen, heeft nu hopelijk de puinhopen van voorgaande colleges opgeruimd. Alle lijken zijn uit de kast en begraven of gecremeerd. Met het verschijnen van de Leidsche Rijn Monitor 2001 heeft iedereen voor een laatste maal mogen aangeven hoe belabberd het er in Leidsche Rijn voorstaat. Het jaar 2002 wordt het jaar van de oplossingen, niet het jaar van de problemen. Zelf baal ik er ook van dat er zoveel gezeur is rond Leidsche Rijn. Maar, heb ik niet zelf ook behoorlijk in de vijver gespuwd? Ja, zeker. En waarom dan? Omdat vanaf het prille begin alle (onhaalbare) plannen zo makkelijk voor zoete koek werden geslikt. Niemand was bereidt vraagtekens te zetten bij sommige luchtfietserij. Niemand nam de moeite eerlijk aan te geven dat op de achtergrond alle belangrijke onderhandelingen op niets waren uitgelopen. Denk aan voorzieningen, snelwegen, sportvelden, etc. Als bewoners hebben we alles uit de kast moeten trekken om tegenwicht te bieden. Om aan te geven dat je enthousiaste nieuwe bewoners niet met leugens naar een polder kunt lokken. We hadden gehoopt vanaf het aantreden van het nieuwe college, een jaar geleden, al die ellende achter ons te kunnen laten. Helaas was dat te optimistisch gedacht. De nieuwe bestuurders hadden 2001, en dus ook onze signalen, nodig om inzichtelijk te krijgen hoe het er met Leidsche Rijn echt voorstond. En dat was niet best. Inmiddels zijn bijna alle pijnpunten inzichtelijk. Daarmee krijgt Leidsche Rijn haar broodnodige tweede kans. We kunnen nu weer gaan bouwen aan het echte Leidsche Rijn. Dat zal niet helemaal het Leidsche Rijn zijn, zoals het van van de tekentafel is geschoten. Achterhaalde ideeën gaan richting prullenbak en betere ideeën komen daarvoor in de plaats. Leidsche Rijn heeft inmiddels wel een enorm negatief imago. Ook daar hebben we zelf aan meegewerkt. Dat is nu eenmaal de prijs voor de ongelukkige start van dit nieuwe stadsdeel. Maar, was dat ook niet het geval bij Almere? En kijk nu eens hoe goed het daar gaat. Dat zal ook de toekomst van Leidsche Rijn zijn. Het is echt niet zo ingewikkeld om de ondergesneeuwde, maar duidelijk aanwezige, kracht van Leidsche Rijn weer toonbaar te maken. Dat vereist wel een cultuuromslag bij enkele van de noeste werkers aan dit plan. Laten ook zij inzien dat de tweede kans van Leidsche Rijn direct haar laatste kans is. Het moment is nu aangebroken om Leidsche Rijn haar power terug te geven. Iedereen moet daar aan meewerken. Bestuur, politiek, Rijk, markt, instellingen en bewoners. Daarom hef ik graag het glas op een succesvol 2002, het jaar waarin we kansen gaan benutten!

woensdag 16 januari 2002 (64)

Duurzaam

U heeft het allemaal reeds kunnen lezen, maar toch nog even over ons ‘waterprobleem’. Was in december een deel van het waterleidingnet vervuild met een E.coli bacterie, begin januari bleek een huishouden vanaf de oplevering (16 maanden geleden) huishoudwater te consumeren. Fijn. De familie (en hond) hadden al geruime tijd gezondheidsklachten. Hydron is zich het apenzuur geschrokken en levert inmiddels louter zuiver drinkwater op beide netten in geheel Leidsche Rijn. Eerst moet het lek boven. Dat lijkt me geen overbodige luxe. Ik ben zelf direct in de meterkast gedoken of de juiste slang (zwart met mintgroene strepen) op het huishoudnet (de mintgroene buis) was aangesloten. Dat was in orde. Maar ja, zit de juiste slang wel op de juiste buis in de straat. Daar zal Hydron mij persoonlijk van moeten overtuigen, voordat ik ook maar een druppel huishoudwater binnen wens. Nu is er al vanaf het begin veel discussie geweest over de ‘Duurzaamheid’ in Leidsche Rijn. Werkt het wel? Is er milieuwinst? Is het goed voor de gezondheid? Persoonlijk was ik altijd erg positief. Prima toch, dat we regenwater niet in het vervuilde riool laten lopen. Nu wordt het via de Wadi weer toegevoegd aan ons grondwater (ook al laat 46% van de hondenbezitter alhier ‘Fikkie’ er in kakken). Waarom zou je de WC doorspoelen met prachtig drinkwater? In Afrika pleegt men een moord voor zuiver water. Ik ben wel zo’n idealist om te geloven in het positieve signaal van ‘Wees Wijs met Water’. Thuis kregen we dat met de paplepel ingegoten. Niet te lang onder de douche, lampen uit bij het verlaten van een kamer. In de winter een trui aan in plaats van de CV een graadje hoger. Wat u kunt bedenken, wij deden er zuinig mee. Totdat ik recent tijdens een gesprekje met iemand van de REMU leerde dat je beter de kachel iets kunt laten openstaan als je naar bed gaat. Dat is veel zuiniger dan de boel dichtdraaien en ’s ochtends weer open. Tijdens een verhaaltje voor Radio 1 afgelopen week leerde ik nog meer. Toen ik mijn positieve ‘basishouding’ over het huishoudwater had uitgedragen werd ik tot de enkels afgezaagd door een professor uit Eindhoven. Dat ik zo naïef kon zijn. Er was geen milieuwinst, maar wel een soort biobom. Allemaal om de markt te plezieren en de Staat een positief imago te verschaffen. Hetzelfde laken een pak betreffende het duurzaam bouwen: we schijnen de moord te stikken in die hyper geïsoleerde vinex-paleizen. Dat je ook voor je sokken gereden kunt worden in de ‘duurzaam-veilige-straten’ wisten we al. Ook dat duurzame kozijnen net iets sneller rotten dan de niet duurzame variant. Een mazzeltje is dan weer dat de bewoners van Leidsche Rijn al jaren meelopen in een grootschalig gezondheidsonderzoek door het UMC. Als we gemiddeld genomen sneller gaan, staat dat wel ‘duurzaam’ geadministreerd.

woensdag 30 januari 2002 (65)

Voorlichting

De afgelopen drie jaar heb ik op deze plek behoorlijk vaak geschreven over het oeroude vak van voorlichting. In de basis is voorlichting buitengewoon eenvoudig. Er is een boodschap die de ene groep wil overdragen aan de andere groep. Vroeger werd zo’n boodschap uitgedragen door de wijste van de groep. Die wist precies wat er overgedragen moest worden. Prima geregeld. Als de ontvangende groep niet gecharmeerd was van de boodschap, was de boodschapper helaas vaak het haasje. Zonde, want zo raak je snel door je ‘wijze mannen’ heen. Dat verdiende een oplossing. De slimste van het groepje stuurde een minder ‘slimme’ naar voren voor lastige boodschappen. Met een beetje pech verloor je maximaal je tweede of derde man. Weer een concurrent minder. Tegenwoordig is er een vak van gemaakt. Je zoekt gewoon iemand van buiten om als boodschapper te spelen. Die zagen de bui hangen en bekwaamden zich in het vakkundig ‘inpakken’ van de boodschap. Uit puur lijfsbehoud. Met een verdraaide boodschap ontloop je de eerste hoon en spot. Als iedereen de echte boodschap goed en wel begrepen heeft, is de boodschapper al lang buiten schotsveld. Deze week las ik de mij eerder ontbrekende brieven en rapporten die aan de basis van ons huishoudwater stonden. Stelde het RIVM in 1997 nog dat de gezondheidsrisico’s aan het oneigenlijk gebruik van de buitenkraan ‘onaanvaardbaar hoog’ waren (peuters die slokjes water uit bijvoorbeeld een badje binnenkrijgen hebben een grote kans op een infectie met pathogenen), in 1999 vertelde KIWA daarover:’In de voorlichting over huishoudwater wordt de gebruiker afgeraden het water te gebruiken voor het vullen van kinderbadjes. Om die reden is deze blootstelling niet in dit onderzoek opgenomen’. Mooie boel. Wordt hier het begrip ‘voorlichting’ niet een beetje overschat? Dacht het wel. Iedereen weet dat je wel heel intensief moet ‘voorlichten’ voordat je iedereen er van hebt doordrongen toch maar geen kindertjes met water te laten spelen. Zelf heb ik twee jongens. De oudste is drie-en-een-half. Ik moet echt alles uit de kast halen om er voor te zorgen dat hij de waterslang laat hangen in de zomer. Sta je iets minder stevig in de ‘opvoedkundige’ schoenen, ben je direct overstag. De inspecteur van VROM voorzag dit alles en vroeg Hydron steeds te onderzoeken hoe de gebruikers daadwerkelijk zouden omgaan met dat huishoudwater. Zo’n onderzoek heb ik nog nooit gezien. Hydron beperkt zich door uit te dragen dat ‘ruim 80 procent van de bewoners het dubbele waternet hoog waardeert’. Wat ze hiermee bedoelen, ik weet het niet. Toch ging ook de inspecteur akkoord met deze ‘voorlichtingsoplossing’. Echter, daar hebben ze zich inmiddels behoorlijk achter de oren gekrabd. Hydron heeft nog een boel uit te leggen voordat de inspecteur de waterkraan weer opendraait. Voor de volgende keer: verwacht nu niet teveel van voorlichting en lever gewoon een deugdelijk product. Scheelt een boel gezeur achteraf.

woensdag 13 februari 2002 (66)

Betalen!

Om met Gert-Jan Dröge te spreken:’Het was weer een drukke week in society minnend Nederland’. Utrechter Jochem Uytdehaage won goud op de 5000 meter in Salt Lake City, Professor Pim wipte zichzelf, FC Utrecht verloor voor het eerst in anderhalf jaar een thuiswedstrijd, bij appelmoes-met-kip-koning Van der Valk pleurde een heel parkeerdek uit de lucht, Netenbos werd in de tweedekamer hard aangevallen over de A2, tot 1 mei stroomt alhier louter drinkwater door de leidingen en de Utrechtse gemeenteraad was weer eens in spoedzitting bijeen over Leidsche Rijn. Over dat laatste gesproken, wethouder Lenting pareerde de aanval, geleid door de eenvrouwsfractie van D’66, met speels gemak. Hij besloot de aanval over te nemen en hekelde de raadsleden over hun azijnzure houding met betrekking tot Leidsche Rijn. En, enig gelijk had hij ook wel. Leidsche Rijn is het meest gebaat bij positivisme. Bij nieuw elan. Bij oplossingen in plaats van problemen. Lenting werkt langzaam maar zeker een heel lijstje problemen af en zal aanstonds met oplossingen komen. Het klonk allemaal aardig en de raadsleden sprongen stuk voor stuk terug in het gelid na het brullen van de wethouder. Daarmee won Lenting vooral tijd. Hij zal in het voorjaar toch echt met de billen bloot moeten en volledige openheid van zaken geven. Dan presenteert hij de financiële situatie van Leidsche Rijn, gevat in de ‘bestuursrapportage’, en brengt hij de herijking van de ontwikkelingsvisie naar de raad. Stuk voor stuk momenten met een hoog ‘bananenschil-gehalte’. Niet dat iemand op een uitglijder zit te wachten. Dat kan Leidsche Rijn in het geheel niet lijden. Alle partijen waren ooit zo blij als een kind om de stad met 90.000 duizend zielen te mogen uitbreiden. Wat dat betreft zullen alle partijen hun verantwoordelijkheid moeten nemen. Dat doe je niet door uren te muggenziften in de raad, maar door je te verdiepen in het onderwerp en bij te dragen aan oplossingen. Ik wacht dus met spanning af. De A2 is de kurk op de fles van Leidsche Rijn. Als dat debat niet succesvol wordt afgerond, zijn we klaar met Leidsche Rijn. Dan dreigt het failliet op alle fronten. Het is behoorlijk sneu dat de partijen in de tweedekamer ‘La Neet’ pas tegen de verkiezingen durven aan te pakken. Het CDA deed dat al langer, inmiddels gesteund door de partij van T. Tineke, het PVDA. Na de krokusvakantie bespreken Lenting en Netelenbos het finale bod van de regio. Het ‘A2-financieringstekort’ is tot redelijke proporties teruggebracht en Netelenbos moet het laatste stukje bijpassen. Zo zullen de kaarten ongeveer liggen. Ik hoop dat Lenting een contractje heeft laten opstellen dat ter plekke door de minister, desnoods gedwongen door enkele zware jongens, kan worden ondertekend. Anders vrees ik dat de boel weer op de lange baan gaat. In dat geval zal ik mijn besluit om me hier te vestigen direct heroverwegen. ‘Mijn’ geduld kent ook zijn grenzen.

woensdag 27 februari 2002 (67)

WAK

Een goed gekozen naam in deze vorst-vrije-winter: Winterfestival voor de AmateurKunst, kortweg WAK. Ook aardig in verband met het Olympisch schaatsgeweld als je ziet waar schaatsers als Bob de Jong, Marianne Timmer, Erben Wennemars en Annemarie Thomas in zijn beland. Ze schaatsten nog geen deuk in een pakje boter. Maar zoals altijd staan er dan weer nieuwe helden op. Eindelijk mocht Utrecht een keertje meedelen in de goldrush. Oog-in-Aller Uytdehaage pakte drie plakken, waarvan twee gouden. Hij was nota bene de eerste Utrechter na Anton Geesink die goud naar de Domstad bracht, een slordige 40 jaar na dato. Geesink hield er een straat en een beeld aan over. Ik zou zeggen, Leidsche Rijn kan nog wel een Uytdehaage Allee gebruiken. Ik stel voor daar de regioweg naast de, hopelijk, in de toekomst te verleggen A2 voor te gebruiken. Gefinancierd met geld ‘Uit Den Haag’. Met een beetje mazzel slaagt Lenting binnen enkele weken met het binnenslepen van de benodigde fondsen. We zullen deze suggestie bij hem droppen. Maar nu terug naar weer een zeer geslaagde Leidsche Rijn activiteit. Kindercluster Voorn bruiste dit weekeinde van de bands, orkesten, toneelgroepen en kunstenaars. Zelf ben ik niet geweest omdat ik m’n hele kantoor moest leegslepen voor de kunstroute van de zondag, maar mijn oudste zoon kwam zaterdag helemaal vol van enthousiasme terug en deed alle dansjes na. Het was genieten. Ook op de zondag. Ik denk dat er een kleine 200 kunstliefhebbers binnen zijn geweest om de schilderijen van Anouk Werensteijn en Frank Moed te bewonderen. Het resultaat is wel dat ik nu in een nagenoeg leeg kantoor deze column zit te typen. Vanmorgen vroeg kon ik het net opbrengen een van de computers terug te plaatsen. De rest van de week zal ik gebruiken om stukje bij beetje weer ingericht te raken. De avonduren zullen gaan zitten in het weer dichtplamuren van de vele gaten die noodzakelijkerwijs werden geboord. Een mazzeltje is dat, nu het kantoor toch leeg is, ik direct de muren kan schilderen. Na drie jaar zien die er al niet meer uit. Weer een paar emmers latex. Hoezo voordeel. Nog even een wandeltip voor komend weekeinde: ga eens een blokje lopen in Parkwijk-Noord, langs het Groot-Archeologiepark. Een van de mooiste plekjes van Leidsche Rijn, als u het mij vraagt. Fabuleus bedacht. Er is nog een aantal luxe panden te koop, dus wees vlug, want op is op. Nu ik toch bezig ben wijs ik u graag op de open dag van SMOL, aanstaande zaterdag 2 maart, van 12.00 tot 16.00 uur in Kindercluster Voorn. Daar wordt het gehele cursusaanbod van het komende seizoen gepresenteerd. Iets om niet te missen!

woensdag 13 maart 2002 (68)

Geldgebrek

De lente hangt weer in de lucht! Wat een heerlijk weekeinde heb je dan met temperaturen rond de 12 graden en een zonnetje erbij. In de tuin planten verplaatsen, lekker wandelen en fietsen langs bomen die zich weer voorzichtig tooien. Geweldig gewoon. Daarbij komt dat de gemeente zich eindelijk aan haar afspraken is gaan houden en tientallen nieuwe bomen langs de Groenedijk heeft geplaatst. Het wordt prachtig. Ook op een ander front zit de lente in de lucht. De A2-financiering is er door! Na jaren van gezeur met Den Haag (wat een onbegrijpelijke onzin) kan er eindelijk getekend gaan worden aan alle deelgebieden rondom de A2. Nu kan men bruggen gaan bedenken, een opzet voor het Stadsdeelcentrum maken, kortom: starten met oplossingen in plaats van het moeten uitleggen van tegenvallers. Utrecht heeft zelf ook fondsen moeten meenemen. Dat wil zeggen, men krijgt van het Rijk nu minder geld voor een mooie inpassing van het verdubbelde spoor. Maar goed, dat past weer in de gedachte van de herijking van de ontwikkelingsvisie. Er moet zwaar bezuinigd worden op Leidsche Rijn. De wildste bedragen doen de omloop. We zullen nu een paar maanden geduld moeten hebben hoe de financiën er werkelijk voorstaan, maar je merkt nu al aan alle kanten dat de hand op de knip is gegaan. De zojuist bejubelde restauratie van de Groenedijk stopt niet voor niets op tweederde: het oude Meernse deel zal niet worden meegenomen. Dat lijkt me een slechte zaak. Ik houd mijn hart vast over bijvoorbeeld de geplande verwijdering van de Hoogspanningslijnen die door Langerak voeren. Een klankbordgroep spreekt al maanden met de gemeente en het ziet er allemaal prachtig uit. De lijnen zijn rond het begin van 2003 netjes onder de grond gestopt. Maar ja, voor hetzelfde geld wordt die exercitie weer geschrapt vanwege financiële krapte. Nogmaals, alle positieve berichten lijken mij op dit moment belangrijker dan de eventuele negatieve berichten van straks. Het lijkt me ook stug dat men zaken als de Hoogspanningsverplaatsing weer ter discussie gaat stellen. Dan zitten we met een volstrekt waardeloos Kindercluster: de meest gewaardeerde voorziening van Leidsche Rijn. Een laatste linkigheidje betreft het stationsgebied. Een deel van de financiering moet komen uit extra kantooropbrengsten uit Leidsche Rijn. Maar hoe moeten we dat gaan bezien als er hier voor een paar honderd miljoen moet worden bezuinigd? Trekken we dan hier de broekriem zwaar aan voor een aantrekkelijk stationsgebied? De toekomst zal het leren. Vooralsnog gaan we genieten van de positieve berichten en de ontluikende lente.

woensdag 27 maart 2002 (69)

BBQ

Iedereen zal zich nog kunnen herinneren hoe een groep bewoners uit Veldhuizen zich een aantal jaar gek heeft moeten strijden voor het enkele meters laten verplaatsen van een aantal onhandig geplaatste vuilcontainers. Uiteindelijk greep de raadscommissie in en zal aanstonds het verplaatsen der bakken een aanvang nemen. Het ging de mensen erom dat men voor veel geld een woning had gekocht in deze prachtige nieuwe Vinex-stad en men dan ook wilde kunnen genieten van zomerse BBQ’s, zonder opgevreten te worden door de fruitvliegjes die in grote zwermen hun intrek hadden genomen in de Gft-bakken. In kan me dat best voorstellen. Milieumaatregelen zijn leuk, maar ze moeten wel dragelijk zijn. Kortgeleden was ik weer eens getuige van het legen van onze bakken. Door de smalle straatjes komt een monsterlijk grote vrachtwagen. Hij halteert midden op de rijbaan en klapt een aantal pootjes uit. De chauffeur grijpt een soort joystick en bestuurt een machtige robotarm. Hij rukt het hele boeltje uit de grond en leegt de imposante bak in dito vrachtwagen. Ik vroeg de chauffeur naar het gemak van de handelingen en de ijverigheid van de Leidscherijner bij het scheiden van het afval. Hij gaf aan dat ik niet al te romantische denkbeelden moest hebben bij de gescheiden inzameling. Verbaasd vroeg ik om uitleg. Doodleuk vervolgde de man dat de Gft inhoud uiteindelijk veelal op dezelfde berg terecht komt als het normale huisvuil. Teveel mensen deponeren het verkeerde afval in de verkeerde bak of binden hun noest verzamelde Gft-afval in een plastic zakje. Ja, dan wordt de inhoud niet geaccepteerd als Gft! Op sommige routes worden beide bakken in dezelfde vrachtauto geloosd omdat men inmiddels al weet dat men daar teveel rommel in de Gft-container aan zal treffen. Mijn klomp brak. Iedereen die in Leidsche Rijn nog vrolijk loopt te mieren met aparte bakjes of zakjes als diener van het milieu weet vanaf nu dat dit niet al te veel nut heeft. Navraag bij de gemeentelijke RHD gaf aan dat dit beeld behoorlijk klopt: het Gft afval van Leidsche Rijn is op een redelijk aantal punten in hoge mate vervuild met huisafval, waardoor veel minder dan gehoopt als Gft bij de AVR kan worden aangeleverd. Mooie boel is dat. Weer zo’n milieupunt waar we slecht op presteren. De wadi’s zijn verworden tot hondenuitlaatplekken, vooralsnog moeten we de auto gewoon op straat wassen, het huishoudwater wordt minimaal tot mei niet geleverd en veel van het Gft-afval gaat op de verkeerde berg. Wat dat betreft genieten we iedere zomer wel van fruitvliegjes, zonder dat we het milieu echt een dienst bewijzen. Ik wens u veel BBQ genot deze zomer!

woensdag 10 april 2002 (70)

Schakel

Afgelopen vrijdagochtend was het college van B&W weer eens op schoolreisje in de geannexeerde gebieden. Op het programma stond onder andere een bezoek aan de Schakel en het Vleutertje. Beide gebouwen staan scherp op mijn netvlies. Als Vleutense peuter heb ik korte tijd gebivakkeerd in het Vleutertje. Het was net opgeleverd, want ik kan me voorafgaande nog de huisvesting in een keet herinneren. Niets nieuws onder de zon wat dat betreft. Het gebouw was een stuk minder aantrekkelijk dan mijn tijd als Meernse peuter in het oude schoolgebouw aan de Meerndijk, maar de typische jaren-zeventig-gezelligheid vergoedde veel. De Schakel vertegenwoordigde mijn tijd als derde (!) klarinettist bij het Harmonieorkest Vleuten. Na de standaard blokfluitopleiding behoorde een vervolg tot de opvoedkundige verplichtingen. Liever was ik piano gaan spelen, maar de familiepiano was door mijn vader (zonder overleg met ons) opeens geschonken aan de nabij gelegen Torenpleinschool. De piano aldaar was overleden, vandaar. Iedere dag moest ik aanschouwen hoe meester Slappendel onze piano mishandelde in de hal van de school. Veel erger was dat zijn hobby (het spelen van stichtelijke liederen voor de schooljeugd) mij de mogelijkheid van het pianospel ontnam.
Het was daarom, dat ik iedere week twee keer naar de Schakel moest om eeontstemde, oude klarinet te bespelen. Op maandag een uurtje les van een alleraardigste meneer en op donderdagavond (of was het woensdag) een kleine twee uur als lid van het Harmonieorkest. Als ik de toenmalige sfeer oproep
en tracht te omschrijven duiken woorden op als beklemmend en controlerend. Het orkest was een soort verlengstuk van de kerkelijke jeugdclub, de christelijke school en catechisatie. In Vleuten bestond de verzuiling tot diep in de jaren tachtig! Mijn enige reden om de ontberingen toch te doorstaan was de aanwezigheid van schoolvriendjes en vooral de aanwezigheid van een aantal plaatselijke schonen. Inmiddels ligt de oude Schakel erbij als ware het een voormalige schuilplaats der Taliban te Tora Bora. De
gemeentebestuurders toonden zich geschokt. Raar, want verantwoordelijk wethouder Gispen had zijn collega’s natuurlijk prima kunnen voorbereiden op de situatie ter plekke. Hij kende die langer dan vandaag gezien zijn verleden als voorzitter van de Stichting Integraal Welzijn. Op de TV zag ik een interview met hem over het bezoekje aan de Schakel. Maar zoals altijd moest ik ook nu na drie zinnen afhaken. Ik doe werkelijk mijn best, maar snappen doe ik hem nooit. Ligt het aan mij dat ik na een paar regels van
Gispen’s woordenstroom met mijn gedachten ben afgedwaald? Wellicht. Vraag mij dus niet wat er met de Schakel gaat gebeuren. Maar als ik het voor het zeggen had, ramde we morgen de sloopkogel er doorheen. Niet in de laatste plaats om mijn jaren als derde klarinettist bij het Harmonieorkest van
Vleuten voorgoed uit te wissen. Maar vooral omdat zoals het nu gaat, een regelrechte aanfluiting is!

woensdag 24 april 2002 (71)

School

Met grote verbazing las ik in de verschillende kranten dat een aantal bewoners van Veldhuizen tijdens een wijkcommissievergadering zich tegen de vestiging van middelbare scholieren heeft gekeerd. Men ziet de pubers liever niet gehuisvest worden in de noodschool aldaar. Mijn klomp brak toen ik dat las. Het was me al eerder opgevallen dat er verschil bestaat tussen de wijze waarop de bewoners van Langerak en Parkwijk en die van Veldhuizen invulling geven aan hun inwonersschap. In Langerak en Parkwijk zijn woonwagenstandplaatsen, een tijdelijke middelbare school, komt een prachtige voorziening voor dak- en thuislozen. Er zal in de nabijheid van het spoor een asielzoekerscentrum verrijzen en een opvanghuis voor verslaafden. Allemaal voorzieningen die horen bij een geciviliseerde samenleving. Voorzieningen waar Veldhuizen van blijft verschoond en die alhier zonder morren en vaak met applaus werden begroet. Laat staan dat we zijn gaan dreigen de OZB-belasting in te houden (zoals ik ook recent uit Veldhuizen vernam). Natuurlijk is het belangrijk dat zulke voorzieningen met zorg worden ingepast. Dat er goede afspraken zijn met alle betrokkenen om ervoor zorg te dragen dat er geen overlast zal ontstaan. In het geval van de noodschool in Veldhuizen kan ik me iets voorstellen bij opmerkingen over een goede scheiding tussen de basisschool en de middelbare school. Daar zal iedereen het mee eens zijn. Maar hoe krijg je het voor elkaar om het bestaan van adolescenten te ontkennen? Kinderen die alle kansen moeten krijgen op goed onderwijs. De mogelijkheden moeten hebben zichzelf te ontplooien. Om op te groeien in een samenleving die warmte uitstraalt. Hebben al die vaders en moeders er wellicht aan gedacht dat hun huidige peuters op een goede dag ook naar ?de grote school? zullen gaan? Dat ze het dan ook fijn zullen vinden als hun kinderen met open armen worden ontvangen op een prettige school in een prettige omgeving? Kennelijk niet. Al met al een beetje kortzichtig en redelijk onvriendelijk. Ik hoop dan ook van harte dat mijn twee zoons mogen opgroeien tot heerlijke pubers en welkom zullen zijn op de school naar hun keuze en capaciteit. Nu ik lees hoe ze straks in Veldhuizen ontvangen gaan worden, hoop ik dat ze zullen kiezen voor de school waar ik een groot deel van mijn middelbareschooltijd heb mogen doorbrengen. Die was gelegen aan de Utrechtse Diaconessestraat, tussen Oudegracht en Pelmolenplantsoen. Lekker dicht bij de ongeëvenaarde terrassen van het Ledig Erf en biljartcafé ?De Stichtse Taveerne? in de Twijnstraat. Nooit heb ik daar ook maar een seconde het gevoel gehad ongewenst te zijn. De omwonenden en winkeliers kende je bij wijze van spreken bij naam. Als er toch iets voorviel, dan werd je gecorrigeerd. Maar je bestaan werd niet ontkend. De jeugd heeft per slot van rekening de toekomst. Ik mag toch hopen dat zoiets ook in Veldhuizen zal gelden!

woensdag 8 mei 2002 (72)

Fortuyn

Na een avond nieuwsberichten en na de ochtendkranten begint een beetje te dagen hoe groot de impact is van de schoten van een dwaas. Vriend en vijand is het erover eens: ons relaxte landje is weer een stukje minder relaxt geworden nu een gefrustreerde idioot Pim Fortuyn heeft geliquideerd. Kok, De Vries en Korthals stonden de pers te woord, maar nu omringt door een aantal strategisch geplaatste kleerkasten. Kok reed pas na 11 september in een gepantserde auto rond die werd geparkeerd in een soort bomvrije privé-garage. Voor die tijd was dat zelfs onnodig. Zelf ben ik al jaren politiek geïnteresseerd. Dat wil zeggen, zonder lid te zijn van een partij. Er is geen enkele partij die ik slaafs kan volgen, omdat er geen partij te vinden is die mijn denkwereld vertegenwoordigd. Iedere partij heeft zijn goede punten, en iedere partij heeft zijn slechte punten. Voor Pim Fortuyn gold hetzelfde. Stemmen zou ik niet op hem, dat ging me wat ver, maar zoals velen kon ik niet wachten op de eerste kamervergadering na de verkiezingen. Hoe zou het zijn om hem naar de interruptiemicrofoon te zien zwieren? Hoe zouden de leiders van de verschillende partijen reageren als de frivool geklede man omstandig en met het her en der uitdelen van verbale muilperen een onderwerp zou uitbenen? Daar zat ik echt op te wachten en is sinds gisteravond niet meer mogelijk. Het is schokkend om te zien dat een pistoolsalvo een democratisch proces volledig om zeep kan helpen. In een fataal moment zijn de komende verkiezingen, uitgesteld of niet uitgesteld, volstrekt waardeloos geworden. Nooit zullen we weten of de peilingen van de laatste maanden ergens op gebaseerd waren. Nooit zullen we weten hoe Nederland vandaag de dag in elkaar zit. En daar baal ik ontzettend van. Want waar blijven we als de democratie zijn loop niet meer kan hebben. Natuurlijk zat er iets listigs in het hele zaakje. De gepeilde aanhang van Fortuyn was zo groot, dat zelfs het Catshuis niet was uitgesloten. Dat leek me ook wat veel van het goede, maar de kiezer heeft altijd het laatste woord. Natuurlijk, ook gelukszoekers en extremen sloten zich bij hem aan. Maar de suggestie dat Fortuyn die mensen creëerde, lijkt me ver gezocht. Dat was meer de retoriek van de huidige machtshebbers. Volstrekt uit het lood en zoekende naar een manier om Fortuyn te bestrijden en de macht te behouden. Dan is er kennelijk een boel toegestaan. In Nederland hadden we na de oorlog slechts één extreme partij en die wist op het toppunt van het bestaan slechts 3% van de kiezers te mobiliseren. Zoveel extremen zijn er kennelijk niet. De rest had andere motieven. Goed of slecht, daarover vel ik geen oordeel. We leven in een vrij land met vrije verkiezingen. Maar een dwaas greep in, beroofde een man van het leven, en veranderde de loop der dingen.

woensdag 15 mei 2002 (73)

Kloof

Het is de nachtmerrie van iedere redacteur (en columnist) als er iets fout gaat bij het drukken van de krant. Vorige week heeft u gemerkt dat deze krant twee keer dezelfde pagina bevatte. Een aantal heel lezenswaardige artikelen moest u zodoende missen. Daarbij zat ook mijn column over de dramatische gebeurtenissen rond Pim Fortuyn. Als u hem alsnog wilt lezen, kunt u dat tegenwoordig via een mailtje laten weten. Ook andere zaken kunt u via het bovenstaande adres doorgeven, omdat het geen kwaad kan om wat meer in contact te staan met u, de lezer van deze stukjes.
Vandaag hebben we, ondanks alles, toch verkiezingen. Verkiezingen die worden gedomineerd door iemand die niet meer onder ons is. Nu zit ik altijd, en bij iedere verkiezing, met een bepaalde spanning uren aan de beeldbuis voor de uitslagen. Vanavond ook, maar met een totaal ander gevoel. Het is allemaal zo onwezenlijk. Vooral de afgelopen week bij de verschillende televisieprogramma’s. Je ziet alle politici in een spagaat. Ze willen toch iets zeggen waardoor mensen op hun partij gaan stemmen, ondanks het feit dat de campagne is gestopt. Logisch natuurlijk, want dat is het instinct van een politicus. Hij moet z?n verhaaltje kwijt in het kader van de voorlichting aan de burger. Maar sinds het weekeinde gebeuren weer hele andere dingen. Advocaten die een strafrechtelijke procedure starten tegen politici. Journalisten die worden bedreigd, milieuactivisten die zijn ondergedoken omdat ook zij bedreigingen voelen. Het moet allemaal niet veel gekker worden. Iets wat ik in dit land erg waardeer, lijkt even weg. Respect voor mekaars opvatting. Het moet geen enkel probleem zijn elkaar af en toe flink de waarheid te zeggen, maar wel respectvol. Met alle inspraakactiviteiten die we ook in Leidsche Rijn hebben ondernomen, als burger, bleef respect voor mekaars positie altijd ruimschoots aanwezig. Als bevlogenheid ombuigt in fanatisme verdwijnt automatisch het respect en is het einde zoek. Bij al die voorlichtingsavonden denk ik direct aan het applaus dat klonk bij zo?n sessie over het Groene Sticht van een tijd geleden. Men is nu druk doende met de bouw aan de Groenedijk van een prachtig complex waar ex-dak en thuislozen een onderkomen gaan vinden. Een prachtig initiatief in de nieuwbouw. Helaas is gisteren een van de drijvende krachten achter dit project, kamerlid Ab Harrewijn, overleden. Afgelopen nazomer ontmoette ik hem bij een feestelijke bijeenkomst op het Groene Sticht. Het was heel inspirerend om een tijd te spreken met zo’n bijzondere, bevlogen en indrukwekkende man. Als je de Tweede Kamer met zulke mensen kunt vullen, en dan maakt de partij waarvoor ze staan niets uit, kan de samenleving nooit het gevoel hebben niet gehoord te worden. Ze zijn alleen dun gezaaid. Zo dun zelf dat ik hoop dat het gat dat nu valt met het overlijden van Utrechter Ab Harrewijn, geen kloof gaat worden.

Woensdag 5 juni 2002 (74)

Dag Henk!

Ik had dit stukje bijna gereed toen ik zojuist (maandagmiddag) de radio aanzette. Henk Westbroek gooit definitief het bijltje erbij neer! De emmer was al vol, maar stroomde nu over. Ik kon dus opnieuw beginnen met typen. Want laten we eerlijk zijn, de impact die Westbroek heeft en heeft gehad op de Utrechtse politiek kan in alle opzichten een historische genoemd worden. Het begon allemaal met zijn stekelige bijdragen aan het Utrechts Nieuwsblad als columnist. Wat dat betreft is er een duidelijke parallel met Pim Fortuyn. Toen hij die column moest stoppen, kwam de entree in de politiek. Direct bij de eerste verkiezingen in 1998 werd Leefbaar Utrecht de grootste partij. Het pluche was er toen nog niet bij, maar na de tussentijdse verkiezingen van november 2000 was er geen ontkomen meer aan. Leefbaar Utrecht scoorde een verpletterende verkiezingsoverwinning en kwam met drie wethouders in het college. Natuurlijk is er inmiddels een volwaardig functionerende politieke partij aan de slag, maar het succes komt voor het overgrote deel op het conto van één man, Henk Westbroek. De man is ‘multi-getalenteerd’. Z’n band Het Goede Doel scoorde hit na hit. Zijn liedjesteksten voor anderen halen en haalden de toppen van de lijsten en zijn inmiddels onderdeel van het collectieve geheugen. Z’n radioprogramma heeft al jaren een enorme luisterdichtheid. Z’n horecagelegenheden vormen een vaste prik tijdens het avondje stappen. Zijn politieke tegenstanders hebben gepoogd Westbroek neer te zetten als schreeuwlelijk, als populistisch non-valeur en machtswellustige draaikont. Kleinzieligheid viert hoogtij als je succesvol bent. En als je naast al die andere successen ook nog politiek succesvol bent, dan ben je net zo gewenst als kiespijn: opzouten! Een aantal partijen zal nu roepen dat Westbroek kiezersbedrog pleegt. Voor ze die open deur gaan intrappen moeten ze zichzelf eens achter de oren krabben hoe vaak ze zelf kiezersbedrog hebben gepleegd en nog zullen plegen. Dan moet de gedachte snel postvatten dat Westbroek alle recht heeft de politiek de rug toe te keren. Hij heeft vier jaar de kar getrokken en dat was zijn bedoeling. Maar het blijft jammer. Sterker, het is natuurlijk een drama dat de moord op Fortuyn, de bedreigingen die overal volgenden, nu op deze wijze ‘slachtoffers’ maakt. Nu had Westbroek al langer genoeg van het gemillimeter in de Utrechtse raad. Uren vergaderen over het woordje ‘Plan’ of ‘Visie’, het besef dat zelfs met de komst van drie eigen wethouders er nog niets verandert aan de macht van de ambtenarij en de stroperigheid van processen. Maar ik hoopte dat het balletje bij Westbroek net de andere kant op zou rollen. Helaas. Als regelmatig kijker naar de raadsvergaderingen zal ik de snedige interrupties behoorlijk missen. Gelukkig heeft Leefbaar Utrecht in de persoon van Vincent Oldenborg een mooie opvolger. Maar het moet behoorlijk te denken geven dat de man die het politieke leven in Utrecht definitief veranderde, deze keuze moest maken. We leven in een trieste tijd.

Woensdag 19 juni 2002 (75)

Leuk

Ja, het is leuk in Leidsche Rijn! Dat had u van mij vast niet verwacht, maar toch is het zo. Er zijn dingen waarover ik me verschrikkelijk kan opwinden, en dat heeft u in mijn voorgaande 74 stukjes regelmatig kunnen lezen. Maar er zijn net zoveel gezellige zaken gaande alhier. Ook dat kon u regelmatig lezen. En daar ga ik me vandaag weer eens lekker aan bezondigen. Afgelopen zaterdag met het hele gezin naar het zomerfeest dat voor de kinderen van de crèche werd georganiseerd rondom Kindercluster Voorn door de dames van SMOL. Ballengooien, springkussen, fietsracen, ijsjes, vruchtenpunch, keiharde K3 muziek en nog een heleboel. Het was ronduit geweldig. Vorige week met een man of 50 op de fiets door de wijk voor de wijkschouw van Langerak 2. Er werd voldoende geklaagd, maar vooral ook veel gelachen en er werden weer heel wat oude contacten opgefrist en nieuwe gemaakt. Vanavond is de tweede bijeenkomst van het Bewonersplatvorm. Een bijeenkomst, georganiseerd door en voor alle bewonersverenigingen van Langerak en Parkwijk. Een mooie gelegenheid om als bewoners zelf een steentje bij te dragen aan het welslagen van het samenleven in Leidsche Rijn. Op 6 juli is alweer het derde Leidsche Rijn festival. Dit keer rondom Azotod in De Meern. Dan zal de regen ons niet zo lelijk te pakken kunnen krijgen als vorig jaar. Maar we gaan uit van een lekker zonnetje. Helaas zijn we dan op vakantie en kunnen dus ook niet meeballen in het Volleybalteam van de Topaasjes. Dat maakt hun winstkansen zeker niet kleiner. Op 12 augustus start dan weer iets leuks van Huis aan de Werf: Een Rietveldpaviljoen in Langerak in het kader van de manifestatie E.H.B.I. (Eerste Hulp bij Inrichting). Dan kunnen we eindelijk onze Vinex-huisjes eens fatsoenlijk inrichten. Werd hoog tijd, al deden wij onze laatste inspiratie op tijdens het Casco-project van vorig jaar. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Natuurlijk baal ik ervan dat auto?s onze Wadi platrijden en honden hem volpoepen, dat de Langerakbaan veel te laat maar eindelijk eens wordt afgemaakt, dat na jaren de restauratie van de Groenedijk nog niet is voltooid, dat er nog steeds hufters zijn die zich alleen voor hun eigen huis aan de snelheidsbeperkingen willen houden en daarna de poot op het gas gooien, dat er in het begin zo onzorgvuldig met de poen is omgesprongen dat het nu op is, dat zoiets verregaande en vervelende consequenties kan hebben, dat er bijvoorbeeld nog steeds geen jeugdhonk is voor de oudere jeugd en dat het jaren en jaren langer zal duren dan vooraf beloofd dat alle wegen en sporen zijn aangelegd. In dat opzicht wordt het nog behoorlijk afzien. Ondanks alles, maar vooral dankzij alles, is het dus hartstikke leuk in Leidsche Rijn.

woensdag 3 juni 2002 (76)

Tja …

Er zijn van die dagen, dan weet je niet waarover te schrijven. Vandaag is zo?n dag. Ik ben alle opties nagegaan, maar er is niets dat zich spontaan aandient voor een woord of 450. Ik dacht even aan een verschrikkelijk bericht van het begin van deze week. In Nijmegen kwamen drie tieners om door brand, in een schuurtje, dat men als jeugdhonk gebruikte. Onwillekeurig dacht ik toen aan een bericht in het UN van een tijdje terug waarin een aantal tieners uit Langerak en Parkwijk aan het woord kwam. Die maakten ook een aantal jaar gebruik van een oude schuur aan de Groenedijk gezien het ontbreken van een jeugdhonk. Ook daar klom men in via een raam. Iedere avond zat men daar met een tiental leeftijdsgenoten. Het huis met schuur is inmiddels verkocht. Ongelukken zijn er gelukkig niet gebeurt. Nu hopen dat ze geen ander schuurtje vinden tot het lang verwachte jeugdhonk rond de jaarwisseling eindelijk zal opengaan. Het geeft maar weer eens aan dat je als planner van voorzieningen in een grote nieuwbouwwijk een verantwoordelijke baan hebt. Als je te lang wacht met zo?n jeugdhonk, vinden tieners hem zelf wel. Met alle risico?s van dien. Regel je onder druk te snel een noodvoorziening zonder over de veiligheid na te denken, kan het dramatische gevolgen hebben. Allemaal best ingewikkeld. Ook dacht ik even aan onze burgemeester. Annie Brouwer heeft weer een pittig weekje achter de knoop. Leefbaar Utrecht pakt Annie al tijden stevig aan als het om het optreden van onze agenten gaat. Bij iedere scheve schaats, of ongelukkige actie van de mannen en vrouwen in blauw, mag ze tijd inruimen voor een extra commissie- of raadsvergadering. Ze is per slot van rekening de verantwoordelijke persoon voor het opereren van de hulpdiensten. Nu ging het om de demonstratie van een paar honderd GroenFronters. Deze vrolijke idialisten hielden een tijdje de A-28 bezet. Alsof je zo?n groep dan direct van de rijbaan af moet rossen. Ik heb er werkelijk geen moeite mee dat er ook in deze tijd nog mensen zijn die ons willen wijzen op het belang van natuur enzo. Zolang de actie volledig geweldloos is, moet het in dit land toch kunnen. Het is wel jammer dat men tegenwoordig de meest afgrijselijke techno-house draait in plaatst van de geigende muziek van Neil Young en Bob Dylan. Times, the are really changing! Maar goed, Annie heeft regelmatig haar handen vol aan die lastige debatjes. Eerst moest ze weg, maar inmiddels mag ze toch weer blijven van Leefbaar Utrecht. Beetje wankele strategie van de leefbaren, maar het kan sowieso geen kwaad om de boel scherp te houden in het stadhuis en bij de politie. Dat punt mag men steeds blijven maken, en dan ook als het de eigen wethouders betreft alstublieft.

Woensdag 17 juni 2002 (77)

Blij

In dit vakantieseizoen ben ik nu twee keer een weekje weg geweest, en o wonder, ik ben niet in de verleiding gekomen mijn stukjes te schrijven vanaf ons vaste eiland-adres. Wat een verademing. De palmtop is nagenoeg ongebruikt in de tas gebleven. Het nadeel is misschien dat ik nu op de deadline nog iets moet produceren. En waarover zou dat moeten gaan. Ik heb alle evenementen gemist en geen politiek gevolgd. Geen Leidsche Rijn Festival meegemaakt bijvoorbeeld. Daarvoor in de plaats moesten wij het doen met een geweldige Schierse braderie. En ik kan u verzekeren, die was waarschijnlijk net zo leuk als het evenement bij Azotod. Niet in de laatste plaats gezien een toevallige ontmoeting met een aardig echtpaar dat de ouders bleken van meester Kooistra, mijn leraar van de lagere school te Vleuten en eilander van geboorte. Maar goed, de vakantie zit er voor dit seizoen alweer op. We kunnen nu een sprint trekken richting Kerstmis. Een heerlijk vooruitzicht. Voordat het zover is, mogen we de komende maanden genieten van de betrekkelijke rust tijdens de bouwvak. Van mij mag die bouwvak maanden duren. Ik merk dat na bijna vier jaar de bouwput die Langerak nog steeds is behoorlijk mijn keel uit gaat hangen. Steeds weer andere wegen zijn opeens afgesloten. Je wordt van alle kanten bedreigd door enorme shovels, dumpers en van die asfaltkastelen. Dat er nog geen doden zijn gevallen alhier verbaast mij steeds meer. Laten we hopen dat dat zo blijft. Bij het doorploegen van een week aan kranten viel m?n oog nog op een opmerkelijk bericht. Het Gezondheidscentrum Parkwijk, al jaren gevestigd in een aftands woonhuis en een aantal keten aan de Groenedijk, zal niet verhuizen naar het tijdelijk voorzieningencentrum dat nu aan de klei wordt onttrokken langs de HOV-baan in Parkwijk. Dat vroeg om een reactie van GLR, de Stichting Gezondheidscentra Leidsche Rijn. Nu heb ik daar de afgelopen jaren heel wat mensen gesproken, maar iedereen is inmiddels weg. Er is sinds kort een nieuw interim bestuur, aangevoerd door niemand minder dan de heer Hille, directeur van de Utrechtse GGD. En die weet van doorpakken. Het feit dat iemand van zijn statuur de volledig in het slop geraakte zorgorganisatie van Leidsche Rijn bij de kladden heeft gevat, moet de bruger moed geven. Het gezondheidscentrum Parkwijk zal dus direct verhuizen naar de definitieve locatie. De gemeente wordt zowel opdrachtgever als financier om snelheid in het proces te brengen. En, als het te warm is in de huidige keten komt er een extra airco en als het te koud is extra verwarming. Als de ruimte te beperkt is komt er extra ruimte. Want Hille weet dat hij zijn medewerkers na treurige jaren blij moet maken en houden. Anders hebben we straks een prachtig nieuw gebouw, veel patienten, maar geen artsen.

Woensdag 31 juli 2002 (78)

Kunstig

Het is lang geleden dat ik een hele column heb gebruikt om mijn gal te spuwen over onze Langerakbaan; een weg waar ik in de afgelopen drie-en-half-jaar een haat-liefde verhouding mee heb opgebouwd. De weg heeft een aantal mooie kronkels, bedoeld als spiegelbeeld van de Groenedijk. Daarmee is de weg in mijn optiek visueel een stuk aantrekkelijker dan de kaarsrechte Heldammersingel van Veldhuizen. Zeker als je de geologische opbouw kent van het ‘oude’ Veldhuizen, weet je wat een rampzalige weg die Heldammersingel eigenlijk is. Hij doorsnijdt de oude Heldammerstroomrug waarlangs de Romeinen hun Limes (grens) van het Romeinse rijk bedachten, de middeleeuwers kastelen bouwden en daarna boeren hun boerderijen situeerden. Met andere woorden: het ego van de Veldhuizer stedenbouwer was vele malen groter dan een paar dozijn Romeinse keizers waaronder Claudius, Nero, Vespasianus en Hadrianus. Dan spreken we toch over een flink ego! De weg is haast zo breed als lang en loopt van niets naar nergens. Maar goed, als je er woont, heb je een prachtig uitzicht. En, je komt tenminste waar je zijn moet. Verder weten slechts weinige dat er een schitterende Romeinse brug, loskade en enorme stukken weglichaam zijn vernietigd ten faveure van de Heldammersingel. Wat niet weet, wat niet deert! De Langerakbaan is dan misschien aardiger qua beeld, het is een verkeerskundig monstrum. Als automobilist kom je nooit waar je wezen wilt. Bij ieder nieuw deel dat in gebruik wordt genomen, wordt de irritatiegraad van de weg verhoogd. Woon je bijvoorbeeld aan de Scheurraklaan in Langerak en kom je van de Ouderijnseweg, dan ben je gedwongen twee keer nodeloos de Groenedijk te kruisen en via de Rozemarijnsingel te Parkwijk naar huis te rijden. Omdat het maar weinige gegeven is om zo’n stuk om te rijden als men de woning ziet liggen maar er legaal niet kan komen, wordt de illegale route gekozen. U-turn of over de middenberm. Kort geleden stak ik lopend een fietspad over en kon ternauwernood een auto ontwijken. Ik werd uitgescholden omdat ik zomaar een fietspad overstak. Mijn reactie was ook niet fraai. Of die trut het normaal vond dat ze een fietspad als rijbaan gebruikte. Het blijft zwaar frustrerend dat de te voorziene problemen al vanaf het begin werden gedeponeerd bij de gemeente, maar er tot op heden niets mee is gedaan, meer dan het produceren van een dure nota. Men bleef en blijft doormodderen met een slecht concept en heeft zodoende na honderd jaar verkeerstechnisch een wijk als Wittevrouwen opnieuw uitgevonden. Best knap. Echt goed zal het pas worden als er opeens geen auto?s meer bestaan. Helaas. Als de wil bestaat, kan het een stuk beter. Ook de abominabele afwerking. Ontbrekende tegels, kuilen, vergeten op- en afritten en nauwelijks een boom. Althans, er is wel groen, maar dat is weelderig tierend onkruid. Laat dus een kunstenaar nooit meer een weg ontwerpen, het oogt leuk, maar het is een drama.

woensdag 14 augustus 2002 (79)

Zand

Een week of wat geleden kwam het zoveelste bommetje onder het aloude Masterplan Leidsche Rijn tot een vroegtijdige detonatie: gezeur over de Haarrijnseplas. Nu ben ik nooit zo?n voorstander van het grootschalig putten graven in een mooi landschap. Maar ja, als er nooit turf was gewonnen in Loosdrecht, hadden we daar ook nooit kunnen zeilen. Hoe dan ook, in 1995 is ooit afgesproken dat we in Leidsche Rijn een gesloten watersysteem zouden krijgen. Dan zijn er plassen nodig om de boel te zuiveren. Verder heb je ze nodig om in natte perioden water op te slaan en in droge perioden water vandaan te halen. Het is allemaal te billijken. Een bijkomend voordeel, zo was de inschatting, werd gezien in de zandopbrengst. Je slaat dan een aantal vliegen in een klap. Voor de bouw van Leidsche Rijn was veel zand nodig. Handig om dat zelf te winnen. Met de opbrengsten houd je uiteindelijk een gratis plas over en een natuurgebied. Inmiddels stapelen de problemen zich echter op elkaar. Boven het zand ligt een kleilaag die varieert in dikte van twee tot wel vijftien meter. Dat moet er eerst vanaf worden gegraven. Die klei is aan de straatstenen niet kwijt te raken en ligt opgeslagen ten noorden van de oostelijke plas. Dan moet je ook nog door een veenlaag heen. Het was de bedoeling om die als potgrond te verkopen. Helaas bleek dat als dat veen in aanraking kwam met zuurstof, zich een pyriet vervuiling voordeed die het veen onverkoopbaar maakte. En dan het zand zelf. De putten zouden twaalf miljoen kuub moeten leveren. Daar is alles op doorgerekend. Voorlopig is nog geen twee miljoen gebruikt en is er binnen Leidsche Rijn (onder opdrachtgeverschap van de gemeente zelf) nog slechts 4 miljoen benodigd. De rest moet worden gesleten aan andere partijen zoals Rijkswaterstaat. Daar zijn alleen nooit harde contracten mee gesloten over de afname van het zand. Jawel, net als bij al die andere planonderdelen weer zo?n open-einden story. We weten inmiddels dat Rijkswaterstaat zich door niemand de wet laat voorschrijven. Utrecht dacht ruim vijf miljoen kuub te kunnen slijten voor de A2 aanpassing tussen Ouderijn en Vinkeveen. Rijkswaterstaat dacht anders, en schreef een openbare inschrijving uit voor het deel Vinkeveen – Breukelen. Die kuubs zullen zeker en vast uit de Noordzee komen en gaan aan de neus van Utrecht voorbij. Interessant gegeven was de publiciteit van afgelopen maandag waarbij de leveranciers van het Noordzeezand van kartelvorming werden beschuldigd. En wat gebeurde er? Rijkswaterstaat schreef Utrecht prompt een brief met de uitnodiging om de vastgelopen zandonderhandelingen te hervatten aangaande het A2-vak Ouderijn – Breukelen. Dat is een overwinning voor Lenting die onlangs de vastgelopen onderhandelingen naar buiten bracht. Door zijn onorthodoxe handelwijze zal hij er waarschijnlijk in slagen het zoveelste ?vuiltje uit het verleden? om te buigen naar een succes. Gelukkige timing, maar toch knap werk.

woensdag 28 augustus 2002 (80)

Bouwfraude

Ook zo aan het genieten van de Parlementaire Enquête Bouwnijverheid? Ik wel. Tijdens het werk staat tegenwoordig de televisie standaard aan. De ene na de andere directeur van een bouwbedrijf verklaart met een brede glimlach hoe kinderlijk eenvoudig het was en is om met de zogenaamde concurrenten prijsafspraken te maken en de markt te verdelen. En nee, we moeten het vooral niet zien als een illegale manier om de prijzen op te drijven. De bedoeling was meer om ervoor te zorgen dat een bouwer zich niet zou kunnen verrekenen (niemand heeft er toch iets aan als een partij failliet gaat omdat hij een te lage prijs heeft ingeleverd) en om ervoor te zorgen dat de bouwer het werk zou krijgen die er op dat moment ook de capaciteit voor heeft (het zou wel erg lullig zijn als bedrijf X net twee grote putjes had en bedrijf Y helemaal niets). En, het was ook bedoeld om een nette vergoeding te ontvangen voor al dat rekenen aan lastige bestekken. Het grote probleem, volgens mij, is geweest dat de bouwers niet hebben geweten hoe om te gaan met de nieuwe tijden. Tot 1992 was het volstrekt legaal om voor een aanbesteding, een voorbesteding te hebben. En zoals de heren er nu over spreken, zo ging het er toen aan toe. Maar na 1992 was deze handelwijze strikt verboden. Maar de heren gingen er bij gebrek aan beter (en uit gewoonte) gewoon mee door. En het ging helemaal mis toen de economie voorzichtig uit het dal kroop en overal het grote graaien was begonnen. Laten we er in Leidsche Rijn maar voorzichtig vanuit gaan dat we behoorlijke bedragen teveel hebben betaald om de bonussen van de bouwdirecteuren te betalen. En daar baal ik stevig van. Zandtechnisch gesproken ben ik afgelopen week ook een boel wijzer geworden. Wat ik inmiddels weet, is dat iedereen die een hussie zand nodig heeft, gewoon bij Domeinen kan vragen om een vergunning dat zand op te zuigen uit de Noordzee. Ze weigeren niemand een vergunning en iedereen betaalt daarvoor dezelfde vergoeding. Gek toch, dat dan twee partijen tachtig procent van het Noordzeezand leveren. Het gaat te ver om u dat uit te leggen, maar ik snap het inmiddels. Net zoals ik inmiddels ook snap dat de gemeente Utrecht, Rijkswaterstaat heel hard nodig heeft om dat zand af te nemen uit de Haarrijnseplas. En wat ik in verband daarmee nog het beste snap is dat als ieder werk precies volgens de Europese wetten wordt aanbesteed, er in dit land (en zeker nu rondom Utrecht) hele grote problemen gaan ontstaan. Af en toe moet de ene overheid de andere overheid een beetje voortrekken. Anders wordt het een zooitje. Laten Utrecht en Rijkswaterstaat dat goed beseffen, als ze aanstonds weer gaan praten over A2-zand.

woensdag 11 september 2002 (81)

1e Schooldag

Het is al sinds april 1999 dat ik deze stukjes voor De Brug schrijf. Je kunt het kort noemen, of lang, maar feit is dat er in die tijd veel is veranderd. In het begin woonden we in een woest en ledig landschap. Liep je over de Groenedijk, keek je nog de maagdelijke weilanden in van de Hogeweide. De koeien van Jan van Schip graasden er vredig, met op de achtergrond de UNA-centrale (met nog twee torens). Ik zou zeggen, ga nu eens kijken! We woonden hier met een gezin of twintig en hadden allen nog dagelijks aannemers over de vloer om de vele opleverproblemen te verhelpen. Inmiddels is een aantal van die eerste families al vertrokken, verdwenen vele Groenedijkbewoners uit zichzelf naar elders, of werden uitgekocht. Toen wij hier kwamen, was onze eerste zoon zes maanden (en over een tweede durfden we niet eens na te denken) en lag nog in de kinderwagen. Vorige week maandag brachten wij hem voor het eerst naar de basisschool. Alles bij elkaar geteld de meest duidelijke aanwijzing dat het leven zich steeds lijkt te versnellen. Brachten we Daan in de zomer van 1999 naar het eerste kindercrechje in de voormalige garage van een villa aan ?t Zand, nu togen wij met honderden ouders naar kindercluster Voorn in Langerak. Daan vond het spannend, maar was absoluut niet bang. Als ouders vonden wij het vele malen spannender toen we het lokaaltje van ?de berengroep? betraden. De klas was stampvol met even gespannen ouders en kinderen. Hoe zou het gaan, vooral met het weggaan. Daan kende al ongeveer de helft van de kinderen in de gecombineerde groep 1 en 2 en z?n boezemvriend Sam van de creche was daar gelukkig bij. Toen de toeter ging en de ouders weg moesten, zaten ze daar: hand in hand, naast elkaar in de kring. Allebei met strakke koppies, maar vastbesloten om niet te huilen. Als ouders stonden we hand in hand aan de andere kant van het raam. Ook met strakke koppen en ook vastbesloten om niet te huilen. Je kijkt elkaar dan even aan en denkt dezelfde dingen. Je overziet in een kort moment de afgelopen vier jaar. Al die gebroken nachten, de eerste tandjes, eerste verjaardag, eerste stapjes, eerste woordjes en dan nu dat stoere ventje met zijn eigen wereld, zijn duidelijke voorkeuren, zittend hand in hand met zijn vriendje. Het leven gaat veel te snel. Zondag begreep ik dat alle ouders zo denken. Ik speelde met mijn vader de ?ouders-kinderen? wedstrijd op Golfclub De Haar in Haarzuilens. Op de zevende hole vertelde hij onze medespelers dat ik hier jaren geleden een hole-in-one sloeg toen we samen dezelfde wedstrijd speelden. Ik zei dat ik het nog wist, dat we de wedstrijd wonnen, en … dat het exact eenentwintig jaar geleden was. Geschrokken speelden we voort. Dit keer wonnen we niet, maar werden derde. Het was een heerlijke dag.

woensdag 25 september 2002 (82)

Boerenbedrog !

Weet u het nog? Tijdens de geschiedenisles van vroeger hoe het ook al weer zat met die akelige Noormannen? Dat het Denen waren en geen Noren? Dat ze in lang vervlogen tijden naar deze gebieden trokken om daar de boel te plunderen en plat te branden? Wellicht weet u dan dat ze de stropdas introduceerden. Overigens, met een heel ander doel dan nu: de woestelingen lieten de mannelijke autochtonen in hun veroverde gebieden met een strop om de nek rondlopen. Als er zich onoirbare zaken voordeden, kon het tuig direct verhangen worden. Mooi verhaal. Of het waar is, dat is niet met zekerheid vast te stellen. Iets anders is wel met zekerheid vast te stellen: de Noormannen kwamen met hun snelle schepen over de Noordzee, en doken bij Katwijk de rivier de Rijn op. Men meanderde rustig richting Utrecht en slingerde vanzelf door Vleuten en De Meern, vanachter bomen gade geslagen door verbaasde, angstige en verwonderde lokale bewoners. De rivier was niet meer dan een rustig stroompje, toen de vervaarlijk uitgedoste Noormannen in het jaar 857 door het Rijnsche Park voeren, de Alendorperweg kruisten, langs het Informatiecentrum hun weg vervolgden om middels een rondje toekomstig Bungalow Bos en langs het Groot Archeologiepark via de Groenedijk op het Domplein te belanden. Daar stapten de woestelingen uit met zwaarden en fakkels. Roofden zich drank, eten, vrouwen en schatten en verwoestten in een staat van dronkenschap en blinde gekte de stad. Als u deze stukjes vaker leest, weet u dat ik zulke verhalen prachtig vind. Als ik aan de wandel ben in de nog onontgonnen delen van Leidsche Rijn, vind ik mezelf soms terug op de Alendorperweg. Dan tuur ik tussen mijn wimpers over de Alendorperwetering en zie als vanzelf zo?n woest Noormannenschip opdoemen uit de nevelige watermassa. Noem mij zonderling of volslagen krankjorum, maar zo gaat het echt. Gelukkig niet meer voor lang. Gisterenavond was er een inspraakbijeenkomst over de verplaatsing van de sportverenigingen van VV de Meern en UVV. Die komen aan de Alendorperweg, tegen de Alendorperwetering, of zoals u wilt, de middeleeuwse restgeul van de Oude Rijn. Het projectbureau is met passer en meetlat in de weer geweest, maar kreeg de velden niet volledig op haar plek. Dus pakte het grootste licht een gummetje, vlakte de Alendorperwetering weg, en tekende een nieuwe een stukje verderop. Elzenhaagje weg, prima de bima. Kijk, ik gun iedereen een zaterdagje schenenschoppen, maar we hadden met elkaar in 1995 afgesproken de Oude Rijn met rust te laten. Het eerste schaap is over de dam, dus we kunnen onze borst natmaken voor de rest van het parkgebied. Laat u dus niets wijsmaken als u straks over de hernieuwde Alendorperwetering tuurt, op zoek naar Noormannen. Daar zult u ze niet vinden. Kijk beter langs het honkbalveld van UVV, en wie weet staat er een op honk drie. Boerenbedrog!

woensdag 9 oktober 2002 (83)

Claus von Amsberg

Wat moet je als eenvoudig columnist nog toevoegen aan de vele uitingen van rouw bij het overlijden van een bijzondere prins. Weinig. Toch lijkt het zinloos een stukje te schrijven over de perikelen in de eindeloze bouwput die zich Leidsche Rijn noemt. Zeker als je in ogenschouw neemt waar de prins zich in zijn arbeidzame leven mee bezig hield, verbleken de akkefietjes die zich in deze stad, deze regio, dit land en op dit continent voordoen, volledig. Goed, de economie zit een beetje tegen, maar nog steeds bulken we hier op een bijna misselijkmakende manier van het geld. Natuurlijk geldt dit niet voor iedereen, maar toch. Als we ons even opstellen als wereldburger, ons blikveld verruimen, moeten we constateren dat het erg zorgelijk gesteld is met onze wereld. Zeker als het gaat om het continent waar de prins zijn hart aan had verloren, Afrika. Hele generaties sterven in burgeroorlogen of aan aids. De longen van de aarde worden in razend tempo gekapt. En wat doen wij? We herbergen bedrijven die aids-remmers voor Afrika onderscheppen om ze met megawinst door te verkopen. We houden foute leiders in het zadel door het leveren van wapens. We kopen nog steeds verkeerd geproduceerd hardhout omdat we denken dat het wel meevalt met de gevaren van het verlies aan oerbos. Een prins die in 1965 nog argwanend tegemoet werd getreden als gedacht component van Nazi Duitsland werd uiteindelijk geroemd als zeer gewaardeerde vrije geest en bijvoorbeeld om zijn rol als vader en echtgenoot. Dat laatste klinkt misschien vreemd, maar zo vanzelfsprekend was het nooit dat een prins gemaal zich zichtbaar bezighield als opvoeder en liefdevol partner. Zijn rol als geïnteresseerd vader spatte bij vele gelegenheden van het televisiescherm af. Dan zou je nog kunnen zeggen dat het mooie PR betrof. Maar als leeftijdgenoot van de prinsen ontmoette ik als tiener de prins vaak bij de vele golfwedstrijden voor de jeugd. Waar we ook speelden, Claus kwam bijna altijd even kijken naar de verrichtingen van zoon Johan Friso en stelde zich dan op als vader van iedereen. Praatje hier, aai over de bol daar. Een bemoedigend woord bij een misser en een kreet van bewondering bij een mooie prestatie. Op een leeftijd waar je vader gemist kan worden als kiespijn, was duidelijk dat dit niet gold voor Claus zijn zoons. Dan kan je vaak ziek zijn en daardoor minder werk doen, als je op zo?n manier een inspirator bent voor je kinderen en steun en toeverlaat voor je vrouw, heb je de belangrijkste taak wel kunnen volbrengen. Dat zal voor de familie alleen direct het grote gemis zijn. Kijkend naar het lot van de aarde lijkt mij de grote opgave nog zorgvuldiger om te gaan met natuur en milieu. Want hoe kunnen we in de derde wereld preken voor behoud van oerbos als we in de westerse wereld alleen het meest waardevolle behouden en de rest bestemmen voor de zogenaamde vooruitgang? Niet dus!

woensdag 23 oktober 2002 (84)

Folders

Wie denkt dat ik hier een uitvoerige visie ga geven op de val van het kabinet heeft het mis. Daar heb ik even geen zin in. Een klein dingetje wellicht. Het lijkt me getuigen van weinig intellect aan de kant van de LPF om Zalm de zwarte piet toe te schuiven. Wat denk je dan? Dat die man ongevoelig is voor al die strakke voorzetten? Dat hij z?n hoofd maar blijft intrekken? Ook Zalm heeft z?n dromen. Ook hij wil één keer Cruijff zijn. En dan komt die laatste bal. Strakke voorzet van rechts. In een flits denk je aan de peilingen en aan de tijd dat je droomde van Hem. Een vol stadion. Een minuut voor tijd. Het staat 1-1 in de WK-finale tegen onze oosterburen. Je haalt uit. Een moment later vliegt de bal droog en strak in het kruis. Het net bolt en 30.000 meegereisde landgenoten vieren een orgastisch bal. Zo gaan die dingen nu eenmaal. Je kunt een hond nog zo goed africhten, negen keer zal hij de verleiding kunnen weerstaan om te bijten in die dikke vette worst die je hem voorhangt, maar de tiende keer vreet hij hem op met huid en haar. Op naar de verkiezingen! Nu iets geheel anders. De bereikbaarheid van Leidsche Rijn. Of, zo u wilt, de onbereikbaarheid. Begin deze maand kwam weer een setje ronkende brochures op de markt met de planning van alle infrastructurele werken. Ruim een jaar geleden kwam ook een foldertje. En, u raad het al, bij vergelijking zijn zonder uitzondering alle projecten vertraagd. Soms met zes maanden, soms met drie jaar. De claim is nu dat we het tot en met 2005 ontsluitingstechnisch steeds lastiger gaan krijgen, maar dat het daarna steeds beter zal worden. Het grote gevaar is natuurlijk dat er volgend jaar weer zo?n foldertje komt en dat de boel dan weer in de vertraging blijkt geschoten. Hoe dan ook, ik wil wethouder Lenting wel meegeven dat hij de openheid enorm heeft vergroot. Hij laat steeds zien waar hij staat en hoe hij tot oplossingen denkt te komen. Echt vlot gaat het niet, maar er gebeurt stap voor stap wel wat. Een ander voordeel is dat het lijkt of zijn collega wethouders van bijvoorbeeld sport, onderwijs en gezondheidszorg, hem nu echt ondersteunen om zaken eerder voor elkaar te hebben. Dat is allemaal winst. Toch ben ik benieuwd of de verkoop van nieuwbouwhuizen het tempo van de nieuw afgesproken bouwproductie wel kan volgen. Is de druk op de markt zo groot als verondersteld? Het lijkt me dat al die bruggen, wegen, sporen en HOV-banen nu echt geen extra vertraging meer kunnen dulden. Is het niet voor ons, de pioniers, dan toch zeker voor de mensen die moeten beslissen alhier een huis te kopen, of in Houten-Zuid. Wat dat betreft hoop ik dit nu echt de laatste folders blijken.

woensdag 6 november 2002 (85)

Boom

Boven mijn hoofd is het geklop niet van de lucht. Twee supermannen van bouwer Wilma zijn al de hele ochtend in de weer om ‘onze’ stormschade te herstellen. Niet heel dramatisch, maar al het lood dat de verbinding vormde tussen het dak van ons huis en mijn kantoor was losgewaaid. Dat deed het wel vaker, dus al bij het begin van deze orkaan lag alles weer los. Vandaag constateerde we dat het ook nooit goed was vastgezet. Dat wist ik al, alleen wilde de bouwer er steeds niet aan. Nu moest het wel. Gelukkig regende het niet al te veel tijdens de storm, want toen het wel regende, kwam het water langs alle kanten het huis en het kantoor binnen. Een tiental strategisch geplaatste potten en pannen verhinderde gelukkig de ergste schade aan de houten vloeren. En, ik kan niet anders zeggen, Wilma kwam al op maandagmiddag de boel provisorisch herstellen, en nu dus definitief. Het zal niet veel gebeuren dat een bouwer van nieuwbouwwoningen zo snel en adequaat fouten herstelt, en dat bijna vier jaar na de bouw. Zoiets maakt alle opleverellende van toen ruimschoots goed. De zware storm richtte meer schade aan, maar dan onherstelbare schade: de schitterende en oude kastanje aan de Hogeweide is niet meer. Vele stormen overleefde hij moeiteloos, maar nu werd het hem teveel en boog voorgoed het hoofd. Ik snap zo’n boom wel. Bomen hebben ook gevoel, zijn verre van gek. Hij merkte natuurlijk dondersgoed dat het boerenweggetje de laatste jaren drukker en drukker werd. Dat de zure uitlaatgassen slecht waren voor zijn gezondheid. Dat de boerenfamilie die hem een eeuw of anderhalf geleden had geplant en daarna van vader op zoon steeds had verzorgd, al een tijd geleden was vertrokken. Ondanks dat in de boerderij een kerk werd gevestigd, keek bijna niemand meer naar hem om. Af en toe sprak een zonderlinge man de boom aan, en samen namen ze dan de plannen van Leidsche Rijn met elkaar door. De zonderlinge man kon hem niet vertellen of hij gerooid zou moeten worden voor de verlegde A2. Dat zat hem niet lekker. Wel vertelde de man hem steeds dat de plannen waren vertraagd, en dat gaf hem weer iets van zijn levenskracht terug. Zo’n oude boom weet dondersgoed dat de raderen van een overheid traag werken. Maar helaas, dit jaar werd duidelijk dat de boom het einde van het decennium waarschijnlijk niet zou halen. De kogel was door de kerk. Dat gegeven maakte de oude boom depressief. Hij zag het al maanden niet echt meer zitten. De zomer bood nog een beetje soulaas, maar toen deze herfst zijn bladeren voor de honderdvijftigste keer vielen, was de eerste herfststorm een mooie gelegenheid om er tussenuit te knijpen. Ik snap het best, maar vrolijk word ik er niet van.

woensdag 20 november 2002 (86)

OV

Word ik zojuist gebeld door mijn redactrice, of ik mijn stukje nog ga inleveren! Mooie boel. Het was me glad door het hoofd geschoten. Het feit dat ik het vergat, komt omdat ik deze week voor de verandering met heel ander werk bezig ben. In plaats van al die ingewikkelde communicatie-concepten, heb ik me graag laten verleiden door mijn oudste broer om gezellig een weekje te klussen in een geweldig mooie oude kantoorvilla te Loosdrecht. Even geen gezeur aan het hoofd, maar ouderwets knallen met hamer en kwast. Uiteraard niet zonder medeneming van de modernste elektronica, dus tijdens mijn noodzakelijkerwijs vervroegde koffiepauze mag ik een stukje typen, terwijl collega Frank onverstoord doorgaat met schilderen. Graag heb ik het nog even over de lachwekkende soap rond het tijdelijke station Terweyde. Railinfrabeheer heeft de tijdelijke halte aan de Hof ter Weydeweg op een haar na gereed, maar NS Reizigers weigert er een trein te laten halteren. Men neemt een stop gewoon niet op in de dienstregeling. Dit akkefietje speelt al sinds het vroege voorjaar, dus belde ik een aantal voorlichters. Helaas, bij NS Reizigers wil niemand zeggen wat er gaat gebeuren en wanneer. Voorlichter Overdijk stelde voor mij medio volgend jaar een keertje terug te bellen! Niet te filmen gewoon. De stoptrein Leiden-Utrecht zou best een extra stop kunnen maken. Het argument dat er nog onvoldoende reizigers zijn lijkt me oliedom. Hebben we dan niets geleerd. Het zou juist een ideaal verkoopverhaal voor Terweijde zijn:?Nieuwbouwwijk MET OPENBAAR VERVOER VANAF HET BEGIN!? Dan heb je kans om in deze slechte economische omstandigheden die woningen makkelijker te verkopen. Want, de gemeente kan dan denken met de herijking van het woningbouwprogramma de slag van de eeuw te hebben geslagen, het stelt helemaal niets voor. Men heeft er anderhalf jaar over gedaan om de marktpartijen te plezieren en nog meer geld uit de tas van de consument te kloppen. Goed, een enkele paragraaf over de kwaliteit van de woningen is opgenomen. Dat is winst. Voor de rest bepaalt de ontwikkelaar het tempo. En laten we wel wezen, die hebben geen belang bij een hoge productie. Slim de schaarste verdelen levert veel meer op. De herijkte ontwikkelingsvisie was een document dat me wel positief verraste. Vooral de opmerking om bij de planvorming sneller de burgers te betrekken. De aldaar opgedane kennis zou tot enorme kostenreductie in de nazorgkosten van een wijk kunnen leiden. Kijk, hieruit spreekt visie. Op dat punt is veel meer geld te verdienen dan extra duren woningen die niemand kan betalen.

woensdag 4 december 2002 (87)

Roe!

Morgen is het eindelijk pakjesavond. Mijn oudste zoon heeft na de intocht van Sinterklaas in Leidsche Rijn zijn schoen meermaals gezet. Een prachtig tafereel. Met het hele gezin op de knieën voor de brievenbus en alle Sinterklaasliedjes zingen! In de schoen een flinke wortel, een bakje water erbij (want het paard zal dorst hebben) en als extra traktatie wat suiker. Daan is nu vier, maar het koste me al behoorlijk wat moeite uitgelegd te krijgen hoe zwartepiet er vorig jaar in was geslaagd een zak met pakjes op zolder te krijgen. ?We hebben helemaal geen schoorsteen?. Dus Piet, zet de zak dit jaar voor de deur. En niet te hard op de deur bonken, want dan zit Daan minimaal een uur in de gordijnen. Zoveel gezag is er nog voor de knecht van onze grootste kindervriend. De oudere jeugd van Langerak en Parkwijk kan zich schor zingen, maar viert ook dit jaar geen pakjesavond in het al lang geleden beloofde jeugdhonk. Was na veel vijven en zessen de inzet dit najaar iets gereed te hebben op het tijdelijk voorzieningencentrum aan de HOV-baan te Parkwijk en werd dit weer later ?voor kerst?, inmiddels gaan we naar medio februari. Treurig. Park Hogeweide, al twee zomers geleden zou het heel wat zijn, ligt er nog erg onaf bij. De hoogspanningverplaatsing, ook dat gaat maanden langer duren. De stoplichten op de Langerakbaan: een maand of zes in de vertraging. In september was ik er bij toen met zeer veel bombarie de eerste paal van het Winkelcentrum de grond in ging. Er is op die plek al maanden geen activiteit meer gesignaleerd. Lantarenpalen op het stukje Groenedijk dat voor 2001 De Meern was? Zou voor de wintertijd rond kunnen zijn, maar is niet rond. Beantwoording van brieven van bewoners neemt tegenwoordig regelmatig een maand of zeven in beslag. Ik geef toe, allemaal klein leed uit de polder, maar toch wilde ik het weer eens op papier zetten, al heb ik het al veel vaker gedaan. En waarom weer zout in die open wond? Omdat het steeds weer blijkt dat zulke zeer vervelende vertragingen niet opgelopen worden door geldgebrek, of onwil bij ons geachte college, maar door gebrek aan iemand die zich van het begin tot het eind bij de ambtelijke organisaties verantwoordelijk voelt voor het halen van planningen en het nakomen van afspraken. Iedereen volgt dure cursussen Time-Management, maar niemand beschikt meer over een lullig notitieblokje en bijbehorend scherp potlood om een actielijstje op te stellen. Ik zou zeggen: zet het op uw verlanglijst! De gemeenteraad echter, liep afgelopen week wel over van de daadkracht en draaide in no-time de raadscommissies wijken de nek om. De wijkraden zijn koud aan de slag, of onze geachte raadsleden verschaffen zich extra vrije tijd. Dom, dom, dom. Door die wijkraden had je als burger een prima platvorm om het beschreven kleine leed onder de aandacht van de gekozen volksvertegenwoordigers te brengen. Dat gaat nu ook niet meer. De roe erover!

woensdag 18 december 2002 (88)

Consument

Het jaar is bijna ten einde. Gelukkig! Het was in meerdere opzichten een dramatisch jaar. Ik kan me nog herinneren dat ik eind december 1999 ook een column aan het typen was. Toen stonden we aan de vooravond van het nieuwe millennium en waren hele volksstammen bang voor het einde der tijden. Ik vrees dat wat ons toen niet gebeurde, nu in stukjes en beetjes wel over ons wordt uitgestrooid. Ofwel, alle ellende van nu zal een soort verkapt en verlaat millenniumgevolg zijn. Dan weet u dat. Ik ga er stiekem vanuit dat die effecten steeds minder worden hoe verder we van het millennium afkomen. 2003 zal wat dat betreft een stukje rustiger worden dan 2002. En dat lijkt me geen overbodige luxe. Overigens, deze analyse heeft geen wetenschappelijke achtergrond, dat u dat weet. Wel een hoog ?wensdenken? gehalte. Pin me er niet op vast maar draag vooral zelf uw steentje bij! Voor Leidsche Rijn was 2002 het jaar van de nieuwe kansen. Ook dat voorspelde we aan het begin. Een groot aantal lastige dossiers werd opgelost. Ik ga ze niet herhalen, maar het was indrukwekkend. In het nieuwe jaar zal moeten blijken wat al die papieren vooruitgang ons werkelijk gaat brengen. Ik ben vooral benieuwd of onze grote vrienden de projectontwikkelaars ook echt stevig gaan bouwen. Ik heb een doosje wijn staan op het niet halen van de afgesproken aantallen. Ieder kwartaal zal ik derhalve een getal doorgeven van nieuw opgeleverde Vinex-paleizen. In mijn optiek hebben de ontwikkelaars geen enkel belang bij een hoge bouwproductie. Daarmee dalen de prijzen en dat heeft men liever niet. Het enge is, de gemeente heeft ook geen belang bij dalende prijzen. Die heeft extra geld nodig om de gaten in de handen mee op te vullen. De enige die wel belang bij redelijke prijzen heeft is de consument. Normaal gesproken zou dat de krachtigste partij moeten zijn in een markteconomie. Maar zoals u al voelt, in Leidsche Rijn is alles tot op het bot geregeld, behalve de positie van de consument. Nu zou de overheid moeten staan voor deze groep. En echt, ik behoor niet tot de groep die vindt dat er helemaal niets meer deugt aan de overheid. Toch voel ik me er niet lekker bij als een gemeente en een aantal ontwikkelaars gaan bepalen waarin wij willen wonen en wat we ervoor moeten betalen. Niet dat ik wel veel op heb met partijen als Eigen Huis en De Consumentenbond, maar misschien was het nuttig geweest wel zo?n toets mee te nemen bij het herijken van het woningbouwprogramma. Wie weet zal het extra onderzoek naar eventuele bouwfraude bij Vinex-wijken en het onderzoek van de Rekenkamercommissie nieuw licht op de zaak doen schijnen. We wachten af. Voor nu een prettig uiteinde en een mooi begin van het nieuwe jaar.

woensdag 31 december 2002 (89)

Plicht

Leuk om een keer het oude jaar te mogen afsluiten op 31 december. Met een dubbel kerstdiner achter de knoop en een bak oliebollen in het vooruitzicht gaat dat best lukken. Het jaar was in alle opzichten tumultueus. Na 11 september 2001 had ik gehoopt dat het herstel zich eerder zou aandienen. Dat 2002 een rustig beeld zou opleveren. IJdele hoop! Het was rampzalig. De economie giert als een F16 zonder brandstof naar beneden. Gezellig als zelfstandig ondernemer met een heel klein snoepwinkeltje zoals ik. Ik kreeg als te doen gebruikelijk in juli het overzicht van de waarde van mijn pensioenfonds. Bij zo?n printje moet je niet te lang stil blijven staan kan ik u verzekeren. Ofwel, het duurt nog bijna dertig jaar voordat men moet gaan uitkeren, dus ik doe maar net of ik niets heb gezien. Over het politieke drama dat zich het afgelopen jaar voltrok, ga ik niets schrijven. Dat doe ik over een paar jaar, als de mistnevels rond het hele fenomeen ?Nieuwe Politiek? wat zijn opgetrokken. Over het leven in de grootste bouwput van west-europa, Leidsche Rijn, daarover heb ik ook bitter weinig te melden. Een kleinigheid wellicht. Toen ik kortgeleden sprak met een van de noeste werkers aan dit plan kreeg ik te horen dat men de communicatie-aanpak gaat wijzigen. Men gaat Leidsche Rijn afzetten tegen bestaande steden als Leeuwarden en Delft, en niet meer bespreken tegen de achtergrond van een recent bedacht stadsdeel. Het zal de gemiddelde burger worst zijn, maar ik verzeker u dat het een grote frustratie zal gaan vormen voor de inwoners alhier. Door deze gewijzigde strategie mag je straks nooit meer terugverwijzen naar het Masterplan Leidsche Rijn uit 1995. Dan krijg je direct een tik op de vingers. Dat je daarmee oude koeien uit de sloot haalt en met achterhaalde onzin aankomt. Ik beloof u op deze plek plechtig me niet voor dat karretje te laten spannen. Toen ik een aantal jaar geleden in een column schreef dat men alhier verkeerstechnisch na honderd jaar een stadswijk als Wittevrouwen opnieuw had uitgevonden, sprak ik onzin. En inmiddels is deze ?vlucht-naar-voren? daadwerkelijk ingezet. Als inwoners spreken over gevaarlijke verkeerssituaties, wordt verteld dat er in de bestaande stad ook vervelende ongelukken gebeuren. Het klopt allemaal. Maar laten we nooit ontkennen dat we lerende wezens zijn en dat het in onze aard ligt om steeds oplossingen te bedenken. Auto?s zijn ook een stuk veiliger dan vijftig jaar geleden. Fabrieken stoten ook steeds minder rommel uit. We verbeteren voor miljarden het stationsgebied omdat we het een aantal decennia geleden grondig hebben verpest. De Soja-fabriek in Oog-in-Al moest sluiten vanwege de veiligheid van de inwoners. Ik bedoel maar. Laten we in dat verband drinken op een 2003 zonder communicatie-strategieën, maar op een eerlijk en oprecht jaar waarin we als burgers beseffen zelf de maatschappij te vormen met alle rechten, maar vooral plichten, die daaruit voortvloeien!