↑ Terug naar Archief

Heuswaar 2003

woensdag 31 december 2003 (115)

Roze champagne

Heerlijk, we zijn weer aangekomen op de laatste dag van het oude jaar. Morgen kunnen we 2003 weer in de boekenkast zetten. Over een jaar of twintig zal wel blijken wat voor een jaar het echt was. Op het eerste gezicht zou ik zeggen: bijzonder matig. In 2001 vlogen vliegtuigen in wolkenkrabbers, in 2002 lag Afghanistan onder zwaar geschut, werd Fortuijn vermoord en in 2003 was het bal in Irak. In Israël is het afgelopen jaar inmiddels tientallen kilometers muur opgericht, naar goed Russisch voorbeeld. Sars zorgde voor paniek, de eerste maanden. Geen kip overleefde de vogelpest (op een enkele hobbykip na). Dan spreken we maar niet over de vele overstromingen, aardbevingen en andere natuurrampen. De ressesie in de westerse wereld sukkelt lekker door en van de Paus mag je nog steeds niet wippen met condoom. Het tweede kabinet van JP de MP is een half jaartje aan het regeren en komt nog wat bleekjes over. Af en toe schiet er een aantal in een jaren vijftig kramp die snel mag ophouden. Normen en waarden moeten (zelf heb ik een verschrikkelijke hekel aan hufterig gedrag) maar laten we dat wel doen op een minder bekrompen manier. En, laten we eerlijk zijn, zolang een kabinet dat de naam van JP draagt, zonder pardon onverwijderbare asielzoekers op straat zet, truttig doet met het aantal asielzoekers dat onder het ‘generale pardon’ valt, moet het bij mij niet aankomen met normen en waarden. Leer je eerst zelf fatsoenlijk gedragen. En, ga weer praten zoals tijdens de verkiezingen van 2002. Daarna zijn de snedige uitspraken en goede teksten wel heel erg zeldzaam geworden. Met als, wat mij betreft, dramatisch dieptepunt het benadrukken van de eigen verantwoordelijkheid van gehandicapte bejaarden. Verder schoot dit jaar een dikke Chileen met twee spreekwoordelijke blaffers Friso van de troon. Wat zal die man happy zijn dat zijn aanstaande een aantal minder gelukkige loverboys heeft gehad. Als Alex en Amalia onverhoopt iets mochten overkomen, schuift de beker lekker aan Friso voorbij. Ik ben benieuwd hoeveel kisten roze champagne hij richting Peter R. De Vries heeft gedirigeerd, deze kerst. Over Leidsche Rijn valt niet veel meer te melden dan dat oud en nieuw dit jaar ook in de wijken Terwijde en Vleuterweide zal worden gevierd. Gezellig pijltjes afschieten in een zandvlakte. Ik ben blij dat de boel om ons heen een beetje ‘af’ aan het raken is. Ik moet er even niet aan denken deze winter in een steppe door te brengen. Dat gezegd hebbende wens ik iedereen veel liefde, geluk en gezondheid toe in 2004. Laten we er met z’n zes miljarden een iets minder grote puinhoop van maken dan het afgelopen jaar.

woensdag 17 december 2003 (114)

Dom

De afgelopen weken gebeurde er zoveel tegelijk, dat ik gewoon niet weet waarover te schrijven. Over Saddam? Ja, natuurlijk moet het daar ook over gaan. Ik zie dan de slaapkamer van Bush. Hij ligt nog onrustig te bed, heeft weer eens dezelfde nachtmerrie – wordt verpletterend verslagen tijdens de verkiezingen door Hillary Clinton- als de telefoon gaat. “We got him”. Kijk, dan zien de kerstdagen er direct een stuk zonniger uit! Bush duikt achter de telefoon en doet een rondje wereldleiders. Helaas voor JP de MP –was hij niet een vriend en tevens groot Europees leider- de telefoon zwijgt oorverdovend. Hij mag het nieuws vernemen van zijn nieuwe minister van buitenlandse zaken, die op zondag naar CNN schijnt te kijken. JP weet direct weer waar hij staat. Afgebluft door Frankrijk en Duitsland in Europa en zijn vriendschap met Bush is kennelijk erg eenzijdig!
In de Utrechtse raad mocht wethouder Lenting door met de planvorming rond het stationsgebied. Ik had een keihard debat verwacht en moeilijkheden voor de wethouder. Niets was minder waar. Gezien eerdere lastige debatten had ik moeten weten dat Lenting op z’n best is in een moeilijke raad. Dit maal hadden de coalitiepartners de boel vooraf helemaal dichtgetimmerd en samen afgesproken op welke punten de wethouder de plannen moest aanpassen. Binnen de coalitie was dus geen rumoer, en de wethouder wist vooraf dat hij de raadsleden op die punten tegemoet moest komen. Een leuk detail was wel de harde uitspraak van Leefbaar Utrecht over hoogbouw: in het stationsgebied mag er niet hoger worden gebouwd dan 90 meter! Dan weet wethouder Van Kleef dat ze de hoogbouwnotitie, daarin wordt aangegeven dat er in Utrecht tot 140 meter hoog mag worden gebouwd, beter direct in het ronde archief kan storten. Ik ben benieuwd of ze tijdens het debat dat zal volgen,de gehele fractie van Leefbaar Utrecht zal vragen naar Meppel te verhuizen (die tip gaf ze de burgers van Utrecht die het volbouwen van de stad wat al te rigoureus vonden) of dat ze inziet dat het voor Utrecht wellicht goed is de Dom, die aanstonds haar 750e verjaardag viert, haar bakenfunctie te laten behouden. De Dom is ooit met liefde en vakmanschap gebouwd en heeft een religieuze en symbolische functie. Moet die rol worden overgenomen door een aantal lelijke pieken vol pennenlikkers? Op kantorenvlak is er de laatste decennia in Utrecht zoveel lelijks gebouwd, dat 140 meter, vooral 140 meter lelijk zal inhouden. We missen tegenwoordig de tijd en het geld en de mistiek om tot een nieuw waardig symbool te komen dat zou kunnen wedijveren met de Dom. Probeer het dan liever niet. Meppel echter, zou wel een trekker kunnen gebruiken. Misschien hebben ze ook een wethouder nodig.

woensdag 3 december 2003 (113)

Spannende tijden

De weken tussen Sinterklaas en Kerst zouden voor de Utrechtse politiek wel eens een paar spannende kunnen worden. Op 11 december moet de gemeenteraad al dan niet akkoord gaan met het Masterplan Stationsgebied. Eerdere plannen rond het Stationsgebied sneuvelden om uiteenlopende redenen. Maar, en dat is veel belangrijker, de plannen rond het Stationsgebied vormde de opkomst van Leefbaar Utrecht. De tijd van de gloedvolle betogen van LU oprichter “Pak ze Henkie” Westbroek liggen helaas al weer ver achter ons. Henk vertrok in de herfst van vorig jaar na de roerige maanden die volgde op de betreurde dood van Fortuijn. Inmiddels maakt Westbroek prachtige programma’s voor RTV Utrecht. Die zender heeft al jaren moeite om de middelmaat te ontstijgen, maar de programma’s van Henk zijn van een bijzondere schoonheid. Veel van zijn liedjes trouwens ook, maar ik geeft toe, dat is mijn mening. Wat zal er spannend worden? Spannend worden de politieke afwegingen die de verschillende coalitie-fracties zullen maken. De plannen van het Stationsgebied liggen dan ter tafel, maar feitelijk hangen de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2006 al boven de markt. Iedereen voelt aan dat LU straks minimaal gehalveerd zal worden en de vraag is, wie gaat die zetels oprapen. Alle grote beslissingen van de komende tijd zullen worden genomen met de verkiezingen in het achterhoofd. De PvdA is traditioneel de grootste partij in Utrecht. Nu is men precies half zo groot als LU. De PvdA gaat straks zetels oprapen, dat moge duidelijk zijn. Die partij maakt onderhuids regelmatig ruzie met de leefbaren, maar in de openbaarheid gebeurt dat weinig. De PvdA speelt catenaccio. Ze vallen niet aan, maar laten LU het liefst in de messen lopen. Zelf geen fouten maken, maar toeslaan als de andere een fout maakt. Voor de VVD is het erg lastig. Men wil graag aanvallen, het gaat hen allemaal veel te langzaam, maar kan beter nu zaken doen dan in een volgend college dat weer overwegend rood van kleur zal zijn. GroenLinks weet dat het weinig risico’s loopt. Die hebben met de vele studentenstemmen een redelijk vaste achterban (jawel, die feestende en zuipende massa heeft zonder het te weten veel invloed in de stad). Het CDA is in de raad weliswaar nagenoeg onzichtbaar maar zal vast een zeteltje oprapen (het Balkenende effect?!?). Wat is er dan spannend? Spannend is wanneer de fractie van Leefbaar Utrecht zal imploderen. Kan de vriendelijke Oldenborg de troepen achter het college houden, of zal er snel iemand deserteren? Het kan niet anders, of een deel van de LU-fractie voelt zich inmiddels zo genegeerd door de eigen wethouders, dat het een keer mis moet gaan. Benieuwd of dat tussen Sinterklaas en Kerst gaat gebeuren.

woensdag 19 november 2003 (112)

Tovenaarsleerling

JP de MP wordt vaak vergeleken met Harry Potter. Vanaf vrijdag weet ik dat JP de MP dat nooit kan zijn. Volgens mij woont de enige echte Harry Potter in Utrecht en maakt ie deel uit van het college. Daaraan moest ik denken toen ik vrijdag het ontwerp raadsvoorstel las over het Masterplan Stationsgebied. Daarin staat te lezen dat de gemeente Utrecht met belegger Corio, eigenaar van Hoog Catharijne, werkt aan een overeenkomst waarbij kortgezegd Corio de eigenaar van het grote winkelcentrum in het stadsdeelcentrum van Leidsche Rijn mag worden als men voldoende garanties geeft over hun investeringen in de verbetering van het Stationsgebied. Ons land mag dan het hart van de Europese Unie vormen, als het moet zijn we gewoon een bananenrepubliek. Een bananenrepubliek die wordt bestuurd door het grootkapitaal en hier en daar een tovenaarsleerling. Utrecht heeft vanaf 1990 tot en met 2000 zo’n 45 miljoen piek uitgegeven aan plannetjes voor het Stationsgebied. De huidige wethouder Lenting (LU) knalde er een slordige 20 miljoen Euro door om twee referendabele plannen, een papieren ov-terminal en een masterplan van de tekentafel te schieten. De kosten van het referendum zelf, daar spreken we maar niet over. Steeds ging het bij vorige pogingen mis omdat de eigenaar van Hoog Catharijne (nu Corio, eerder ABP en WBN) geen trek had mee te doen. De concurentie rond Hoog Catharijne werd hen te groot. Iedereen weet dat concurrentie fijn is voor de consument, maar grote bedrijven houden er niet zo van. Er ligt nu het zoveelste masterplan met wederom het aloude lek: de eigenaar van Hoog Catharijne ligt dwars. Corio wil best een beetje meedoen, maar dan moeten er harde garranties komen over het te bouwen winkelcentrum van Leidsche Rijn. Lenting wil daar wel aan meewerken, zo blijkt uit de stukken. Die heeft geleerd van vorige college’s: zonder de eigenaar van Hoog Catharijne, geen mooie plannetjes. Jammer alleen dat hij nu pas komt tot die conclusie. Die had ie beter aan het begin kunnen trekken: zonder deal met Corio begin ik niet eens aan een masterplan! Dan hadden we nu miljoenen om de gaten in de begroting te dekken. Het lijkt me dat de ijzeren greep waarin Corio Utrecht al jaren heeft alleen doorbroken kan worden door nu hard te zijn: bouw het hele jaarbeursterrein vol met winkels, bouw zo snel je kan winkels in Leidsche Rijn en maak van Hoog Catharijne een sterfhuis. Dan verliest Corio al haar huurders en sprinten ze terug aan tafel. Het lijkt me geen goede zaak als Corio de eigenaar is van en Hoog Catharijne en City Plaza en het stadsdeelcentrum Leidsche Rijn. Dan weet je zeker dat als het stadsdeelcentrum toch wat slechter uitviel dan ons werd beloofd, het nooit verbeterd zal worden! Jammer dat we in Nederland alleen tovenaarsleerlingen hebben en geen echte tovenaars.

woensdag 5 november 2003 (111)

Dorpsplein

Het zit niet mee met de herontwikkeling van het centrum van Vleuten. Nu heeft het daar nooit echt meegezeten. Ooit, alhoewel, zo lang is dat niet geleden, stond er op de hoek van het lelijkste dorpsplein aller tijden, een prachtige boerderij. Gesloopt. Achter die boerderij startte het mooiste paadje aller tijden (het Haarpad). Helaas, in de jaren zestig is dat keurig aangeharkt en zijn alle nieuwe straten dwars over dat prachtige kerkepad aangelegd. En natuurlijk het dorpsplein. Dat kwam er ook dwars overheen. Kent u nog dat oude plein met rechthoekige waterpartijen en als enige moois dat lieflijke bronzen beeld van een vader met een kind aan de hand en een kind op de nek. Het stond op een verhoging midden op het plein en in de zomer, op weg van school naar huis, zat je er even om de schoenen uit te trekken. Dan kon je door het water lopen om de voeten te koelen. In mijn herinnering zaten er lampen in het water en functioneerde een korte tijd een aantal fonteinstralen. In het donker zag dat er prachtig uit. Een keer in de week stond op dat plein een visboer. Zijn stroom voor de vetpan (om lekkerbekkies te bakken) haalde hij middels een verlengsnoer dwars over het plein. Iedere week trokken wij de stekker uit dat verlengsnoer en kwam de visboer ons op klompen achterna. Tot die ene keer dat hij ons, verscholen achter dat mooie beeld, had opgewacht en we de schrik van ons leven kregen. De vetpan bleef nadien gewoon aan. Toen Vleuten groeide, moest er een nieuw gemeentehuis komen. Prima ding hoor, maar het lelijkste plein van Nederland werd opeens nog veel lelijker. De waterpartijen verdwenen voor een parkeerkuil. Overigens dacht ik dat het beeld ook was verdwenen, maar dat blijkt nog aan de rand te van het plein te staan. Het is mij in vijftien jaar niet meer opgevallen. Hoe dan ook, het centrum gaat over een tijdje wederom op de schop. De Torenpleinschool krijgt nieuwe lokalen en De Schakel krijgt een nieuw gebouw. Nu zou dat allang gebeurd zijn, maar, het zal een keer niet zo zijn, drie ambtelijke sectoren werkten zodanig langs elkaar dat uiteindelijk de Torenpleinschool de Schakel beet en beiden de nog niet vastgestelde plannen voor het centrum beten, of andersom. Hoe dan ook, ooit zullen we het wellicht meemaken dat Vleuten een fatsoenlijk cultureel centrum heeft, dat de schoolkinderen voldoende lokalen hebben en dat het lelijke dorpsplein ooit zal worden verlost van de autokuil. Eind november schijnt het college de gordiaanse knoop te hebben ontward. Niet gek. Het begon een beetje op het stationsgebied te lijken. Decennia van plaatjes en praatjes dat voor de zoveelste keer, nu in december, moet leiden tot een ‘definitief’ JA van de gemeenteraad. Mijn ijkpunt is daarom altijd de eerste paal die de grond in gaat. Al is dat gezien het Gezondheidscentrum Parkwijk ook geen garantie meer.

woensdag 22 oktober 2003 (110)

HOV

Na vijf jaar bewoning in Leidsche Rijn is er deze week een start gemaakt met de inrichting van de HOV-baan alhier. Ik ben er nog niet uit wat straks de grote voordelen zullen zijn van deze vertraagde voorziening. Vooralsnog zie ik het meer als de scheidslijn tussen Parkwijk Noord en Parkwijk Zuid: een enorm oppervlak aan asfalt, waar straks om de zoveel minuten een bus passeert, verder niets. Een aantal bewoners (en vooral ouders van de kinderopvang aan de Houtrakgracht) zouden nog steeds graag zien dat de vrachtauto’s voor het in aanbouw zijnde winkelcentrum er gebruik van mogen maken, maar vooralsnog is dat niet rond. Dan blijft het bij die paar bussen. Het is aan het huidige stadsbestuur te danken dat er nog een beetje openbaar vervoer is bijgekomen, anders had heel Leidsche Rijn in de toekomst nog geen twintig haltes gekend. Leidsche Rijn professionals vergelijken dit stadsdeel graag met Delft of Leeuwarden. Ga daar eens haltes tellen en je weet wat een onzinnige basisgedachte ooit aan het openbaar vervoer alhier ten grondslag heeft gelegen. Toch is het beetje extra OV niet meer dan een lapmiddel. Langerak en Parkwijk zijn redelijk geholpen met lijntje 27.Veldhuizen daarentegen, kon niet worden opgelapt. Het stratenplan is zo rigide aangelegd dat niet alleen de brandweer er last van heeft, een bus kan niet zuidelijker komen dan de brede Heldammersingel. Als u dus slecht ter been bent en geen auto bezit, koop dan nooit een huis in de buurt van de geluidswal langs de A12: u zult een bushalte nooit bereiken. Hetzelfde geldt voor Vleuterweide. Ga niet in het westelijke deel wonen als u bent aangewezen op busvervoer. De tippel naar de dichtstbijzijnde halte zal voelen als een marathon. Over een paar jaar een potje recreantentennis op de vernieuwde banen van UVV? Helaas, een bus zal u niet in de buurt brengen. Maar, laten we vooral positief blijven, dit stadsdeel krijgt straks drie treinstationnetjes. Alhoewel, twee zijn inmiddels geregeld. De nieuwe ten westen van Vleuten en een tussen Terwijde en ’t Zand. Het station Leidsche Rijn Centrum staat wel ergens in een plan, maar de poen is nog niet gevonden. Hetzelfde geldt voor de spoorverdubbeling vanaf dat station richting Houten en Geldermalsen. Maar laten we eerlijk zijn, voorlopig duurt het nog wel even voordat er sprake is van een Leidsche Rijn Centrum. Dan geldt het oude adagium: wie dan leeft die dan zorgt.

woensdag 8 oktober 2003 (109)

Lustrum (2)

Aankomende dinsdag is het precies vijf jaar geleden dat mijn buren de eerste sleutel van Leidsche Rijn kregen overhandigd en daarmee was er was de grootste nieuwbouwwijk van West-Europa na een jaar van voorbereidende bouwactiviteiten eindelijk bewoond. Niet alleen voor ons als eerste pioniers van Leidsche Rijn was het een spannende en drukke tijd; voor de mensen die hier vaak al decennia woonden (aan de Zandweg, de Verderlaan en de Groenedijk) was het al tijden spannend. Velen moesten noodgedwongen hun grond verkopen. Sommige deden dat met inbegrip van hun huis. Die hadden er geen zin in de afbraak van hun leefomgeving mee te maken. Anderen verkochten hun grond, maar hielden toch vast aan het laatste stukje dat hen om het huis gegund werd en bleven. Het merendeel van deze blijvers deed dat overigens voor korte tijd. Men had gehoopt te kunnen wennen, maar dat viel vaak vies tegen. Niet dat men ons al nieuwe bewoners niet accepteerde, maar het is lastig wennen met een weg langs je huis of rijtjes huizen die op je tuin neerkijken, als je gewend was over kilometers gras en maisland naar de kerktorens van De Meern te turen. In de begintijd lieten de laatste blijvers een krachtig geluid horen richting gemeente en projectbureau. Er werd geknokt als leeuwen voor elke boom die wellicht niet geveld hoefde worden, voor iedere strekkende meter oude sloot. Inmiddels is het een enkeling die het nog op kan brengen het op te nemen tegen de ‘grote-boze-overheid’. Ondanks het feit dat Leidsche Rijn vijf jaar bewoond is, zijn er nog vele slepende gevallen tussen gemeente en oude bewoners. Dat kan gaan om het bouwen van een schuurtje, het zelf realiseren van geplande nieuwbouw of het verplaatsen van een bedrijf. Ik kan me best voorstellen dat sommige zaken tijd vergen, maar nu de ‘oude’ bewoners nog maar een heel klein percentage van de totale bevolking uitmaken, lijkt het of hun belangen niets meer te betekenen hebben. Uiteindelijk kan je de kwaliteit van een maatschappij enkel afmeten aan hoe er wordt omgegaan met de zwakste schakel. In dit geval, met een kleine minderheid die in de problemen kwam omdat er een nieuwe stad in hun achtertuinen moest komen. Met de kwaliteit van Leidsche Rijn komt het uiteindelijk best voor elkaar. Het duurt een beetje langer dan voorgespiegeld, maar de toets met iedere grote nieuwbouwwijk van de laatste vier decennia zal moeiteloos worden doorstaan. Toch komt het pas echt goed, als een aantal kleine, maar slepende dossiers, eindelijk wordt opgelost. Dat lijkt me niet teveel gevraagd bij het 1e lustrum van Leidsche Rijn!

woensdag 24 september 2003 (108)

Lustrum (1)

Bijna waren we vergeten dat Nederland vroeger toch echt als regenachtig land te boek stond. Na maanden stralende zon tuur ik nu vanachter mijn laptop naar een asgrauwe lucht waar met horten en stoten een ouderwetse plensbui uit neerdaalt. Heerlijk gewoon. Wat kan een mens daarnaar verlangen. Ik vrees echter dat de eerste bewoners van Terwijde daar anders over denken. Toen wij hier in het najaar van 1998 (het lijkt wel een eeuwigheid geleden) bijna iedere dag op de bouw moesten zijn om dingetjes met de aannemer te regelen, plensde het voortdurend. Een keer of vier kwam ik vast te zitten met mijn toenmalige auto, een oude trouwe Volvo Station, in de verschrikkelijke drek die zich had gevormd. Gelukkig werd ik telkens weer belangeloos bevrijd door iemand van de bouw die beschikte over een zware dumper of dragline. Leidsche Rijn bestond daarmaals uit een tiental woningen, betonplaten en moerasland. De hele Hogeweide, aan de noordkant van de Groenedijk, was nog volstrekt maagdelijk: grasland met koeien en schapen. De bouw verliep moeizaam vanwege de natte herfst. Rijen nog te plaatsen houten kozijnen stonden in de kant van de bouwweg (de huidige Langerakbaan) weg te rotten. De wijk (of wat daar voor door moest gaan) was louter met lieslaarzen ontvluchtbaar. Nu de moesson is begonnen ben ik benieuwd hoe de eerste bewoners van Terwijde omgaan met de zojuist geschetste situatie. Ook daar zal zich een moeras gaan vormen tussen A2 en spoor. Vastzittende verhuiswagens, modder op de nieuwe parketvloer, glijpartijen met de fiets en kinderen die als varkens thuiskomen na een uurtje spelen op de bouw. Advies van een voormalig pionier: het zal nog jaren zo gaan, dus neem het met een lach! En, jullie hebben al een pendelbus om het leed te verzachten. Bij ons duurde dat een half jaar. Goed, die pendel gaat dan niet naar Utrecht CS, maar wel naar het lieflijke Vleuten CS. Ik geef toe, een mijl op zeven om de buurt te verlaten, maar het is beter dan niets. Vergeet ook niet dat medio december al een trein zal stoppen op Terwijde CS. Wie doet jullie dat na! Een beetje fatsoenlijke, weliswaar tijdelijke, weg die richting de stad gaat ligt er ook al medio 2005. Voorwaar niet gek. De enigen die echt reden tot klagen hebben zijn de medewerkers en bezoekers van het Informatiecentrum Leidsche Rijn. Daar stopt nog steeds geen bus en daar zal ook de komende jaren geen verandering in komen. Wat dat betreft blijft er ook bij het 1e lustrum van Leidsche Rijn (op 14 oktober) gelukkig nog wat te wensen over.

woensdag 10 september 2003 (107)

De Week

Het is weer eens zo’n dag waarop ik niet weet waarover te schrijven. Moet het gaan over het bijna lachwekkende verloop van het interpellatie debat over Leidsche Rijn? Lachwekkend omdat de situatie echt serieus is, maar dat onze raadsleden -op Nikki Schipper van GroenLinks na-, zich er allemaal met een Jantje van Leiden vanaf maakte en mede daardoor de wethouder met speels gemak de kritiek verwierp? Ik weet het niet. Misschien moet het gaan over de burgemeester die de week ervoor wel een hele kritische raad voor zich vond en een –in mijn ogen- keihard oordeel te verwerken kreeg. Met zo’n oordeel aan m’n broek zou ik paar hele slechte nachten hebben en me ernstig bezinnen over mijn positie. Nu ken ik de details over de nachtrust van de burgemeester niet, en ik gun haar nog vele jaren burgemeesterschap, maar echt gesteund zou ik me niet voelen. Het zou kunnen gaan over hoe je als correspondent van een krant wordt misbruikt door partijen die zich graag in de media willen profileren. Ondanks het feit dat staatssecretaris Van der Laan tijdens haar bezoek aan Utrecht kennelijk geen persvertegenwoordigers wenste, kreeg ik toch een telefoontje van de organisatie om foto’s te maken. Aldaar aangekomen werd ik, na een paar kiekjes, op mijn vingers getikt door de woordvoerster van de staatssecretaris. Kijk, zoiets is 1 keer en nooit weer. Het zou kunnen gaan over het bizarre kunstproject LAND in Terwijde. Vorige week ging ik eens even polshoogte nemen. Er is een stukje land omgracht, een duur hek ervoor, en er is een snipper met kroppen sla zichtbaar. Verder staat er een picknick tafel, en, midden in de rommel, een paar betonblokken met het woord LAND. Opvallend is een soort grote groene termietenheuvel . Ik zou zeggen, een mooie plek om als afvalbelt te fungeren. Gooi er om te beginnen alle Adams-stoeltjes neer die je her en der in Leidsche Rijn terug zult vinden in sloten en kanalen. Ik ben een groot liefhebber van conceptionele kunst, maar dat hele LAND is de grootste minachting voor de bewoners van Leidsche Rijn op de planning van de voorzieningen na. Het zou ook mogen handelen over het uitgestelde gesprek met de bewoners van de Korianderstraat. De ophef in de gemeenteraad is weer voorbij, er is een persbericht verzonden, en als dan niemand meer oplet, kunnen de bewoners weer rustig een paar weken extra wachten. Het mooiste nieuws deze week kwam uit de stad. Het Centraal Museum mag dan schijt hebben aan de Utrecht Collectie, als er iets moois wordt gevonden is men er al de kippen bij om kortstondig een vitrine in te richten: ga dus snel kijken naar de schitterende ring van Priorin Beatris, over een paar weken ligt ie weer voor decennia in een kluis.

woensdag 27 augustus 2003 (106)

Cultuurdruk

Het was wederom een enorm druk weekeind op cultuurgebied in Leidsche Rijn. Sterker, het was ondoenlijk om alle gezellige evenementen af te lopen. Zaterdag eerst even langsgeweest op de cursuspresentatie in de noodbibliotheek te Parkwijk. Ik heb alle moeite moeten doen om niet in de stoel te belanden van de Reiki-specialist. Ik bedoel, ik ben opzich wel in voor een verzetje, maar van mijn Chakra’s blijven ze af! Hoe dan ook, tientallen andere wijkgenoten hebben daar wel gezeten en zijn nu nog in een staat van ontspanning door de rustgevende handopleggingen. De man van de bowlsvereniging wilde me graag inlijven bij zijn club, maar helaas, ik kom al amper toe aan mijn eigen favoriete ‘ouwenlullensport’, dus heb ik moeten bedanken voor de eer. Daarna als een speer naar het Parasieten Paradijs (zoals Parasite Paradise in de volksmond al heet) om te kijken tot wat voor sprongen de jeugd van Leidsche Rijn in staat bleek tijdens een skateles op een mooie ramp. Niets iets voor mij om te doen, maar wel leuk om te zien. Daarna had Daan zijn eerste zwemles in het oude bad van Fletiomare. Herre doet nog aan middagslaapjes, dus mocht ik thuisblijven om even uit te rusten van het ochtendprogramma en ging Daan met Annemarie naar het zwemmen. Herre was vroeg wakker, dus hup in de Easywalker en op naar Goes voor de Opendag tussen de fruitbomen. Een evenement dat een echte aanrader is voor iedereen die het dit jaar miste! Mijn zwemduo kwam daar direct vanaf het zwembad naartoe zodat we nog even met z’n vieren de broodnodige appels en peren konden inkopen. Helaas, helaas, helemaal vergeten dat er zaterdag ook nog zoiets als De Beschaving draaide in Vleuterweide. Ik heb er hele goede verhalen over gehoord, maar ja, het is gewoon ondoenlijk om overal even te kijken. De zondagmorgen was gereserveerd voor de onvermijdelijke klussen rondom het huis, maar ’s middags wilde Daan en zijn vriendje Sam heel graag naar Circus Jopie bij de Parasieten. Vooruit dan maar. En ja, dan is er volgend weekeinde het inmiddels ook al traditionele Leidsche Rijn Festival. Mijn hemel, het is gewoon te druk alhier met evenementen. Zou hier iets van planning achter zitten? Je zou het haast denken. Het is allemaal nog zo lullig geregeld met aan- en afvoerwegen dat ze je gewoon vastpinnen in de wijk. Je komt Leidsche Rijn amper meer uit met zoveel cultureel geweld. Het is ook nooit goed. Dus een verzoek aan al die culturele instellingen: last na de zomer even een stop in. Dan kunnen mensen wat uitrusten, of beter nog, dan heb ik de tijd om verwaarloosde vrienden en vriendinnen buiten de regio wat vaker op te zoeken. Zo zielig zijn we in de nieuwbouw ook weer niet dat we ieder weekeinde met een half dozijn evenementen bezig moeten worden gehouden.

woensdag 13 augustus 2003 (105)

Core business

Al te vaak heb ik op deze plek geschreven over de regie van de overheid als het gaat om de bouw van Leidsche Rijn. In mijn optiek bemoeit de overheid zich teveel met zaken waar ze niets mee te maken heeft en doet te weinig op punten waar men het wel voor het zeggen heeft. Toen de rijksoverheid zich terugtrok van de woningbouwmarkt door te stoppen met de premiewoningen (premie A, C en VSEB), liet zij alles over aan de markt (op de sociale huur na). Dan heb je weinig meer te eisen van ontwikkelaars. En, toen de grote ontwikkelaars zich bijna allemaal ontdeden van haar woningbouwpoten, ja dan heb je een probleem als de economie wat tegenzit. Dan lopen de duurdere woningen voor geen meter en sodemietert de woningbouw naar een naoorlogs dieptepunt. Ontwikkelaars creeeren liever schaarste dan de prijzen te laten zakken. Vroeger moest men bouwen, anders ging de bouwpoot op de fles. Nu doet men rustig aan. Het rijk maakt zich er gemakkelijk vanaf door te roepen dat ze zelf geen woningen kan bouwen. Wees dan ook niet verbaasd dat de aantallen niet gehaald worden. Dreig gemeenten dan niet met sancties. Help liever met het maken van goed beleid. Met uit te dragen dat je er als overheden samen voor staat. Met het nakomen van afspraken onderling bijvoorbeeld. Waar je als gemeente overigens wel iets over hebt te zeggen, is het leveren van bouwrijpe grond. Het is al tevaak voorgekomen dat de gemeente te laat is met het overdragen van bouwrijpe grond aan ontwikkelaars. Ja, dan is er iets dat je zelf in de hand hebt, en dan regel je dat niet. Waar je als gemeente wel weer alles over te zeggen wilt hebben is de betuttelende regels bij de woningontwerpen. Er is nog niet 1 woning in Leidsche Rijn gebouwd zonder een vuistdik beeldregieplan. Want ja, daar hebben al die ambtenaren wel tijd voor, beeldregieplannetjes maken. Sneller bouw je er niet door, maar dat hindert niet als we maar wonen in hetgeen de heren stedenbouwers (bijna nooit een vrouw) goed voor ons vinden. Tijdens de eerste raadsvergadering na het zomerreces mag Lenting zich weer verdedigen in een boze raad voor het feit dat er in de eerste helft van 2003 welgeteld 231 woningen zijn opgeleverd. Ik woon in de grootste bouwput van west-europa, en God betere, in Doetinchem werd meer gebouwd. En ik zeg hier dat onze lieve raadsleden het Lenting amper kunnen aanwrijven. Hij wil best. Maar, hij heeft over weinig iets te zeggen. Dat zouden de raadsleden snappen als ze zich eens in de materie zouden verdiepen (of, inderdaad, als hen dat beter zou worden verteld). Aan de andere kant, het zou Lenting ook sieren als hij zijn ambtenaren voor een laatste maal opdraagt bezig te zijn met waarmee men bezig moet zijn: terug naar de basis, back to the core business!

woensdag 30 juli 2003 (104)

Frankrijk

Het valt niet mee, een week op vakantie zonder vrouw en kinderen. Aan de andere kant, het heeft wel wat om een hele week NIET om 06.15 uur gewekt te worden door een menselijke wekker die aangeeft te willen spelen. Dankzij de vertrouwde gezelligheid van mijn vrienden van al bijna een kwart eeuw duurt het afscheidsleed slechts een paar dozijn kilometers. Want natuurlijk is het super om een weekje bij te kunnen komen in het boeren Franse land, niet ver van Poitiers. Het landschap ziet er uit als een doek van Vincent van Gogh; eindeloze velden met zonnebloemen sieren de glooiende velden. Op het terras van ons veel te luxe optrekje aan de rand van een golfbaan brand iedere avond een gehuurde barbeque. De kok onder ons, verwent dagelijks de papillen met zinderende gerechten na een vermoeiende dag op de golfcourse. Zonder een hoekje met villa’s (voornamelijk bewoont door Nederlanders in goede doen en met pensioen) zou het dorp zo in de middeleeuwen geplaatst kunnen worden. Er staat een kerk, drie min of meer bewoonbare huizen, een kasteel en enkele hoeven. Enige kilometers verder ligt een dorp waarvan Frankrijk er duizenden kent; kerk op een plein, een Vival, een slager, een bakker, een kapper, een apotheek en een kroegje dat naast drank ook maaltijden serveert, kranten en rookwaar verkoopt en een hoekje heeft met snuisterijen. Verder zou zo’n dorp onbestaanbaar zijn zonder een immens (en even lelijk als groot) gedenkteken voor de gevallenen van de eerste- en tweede wereldoorlog. Wat verder opvalt is dat ieder Frans dorp nabij de kerk een schitterende openbare toilet bezit. Altijd schoon en dus altijd aanwezig. Probeer zoiets eens in Utrecht uit, met een volle blaas en geen wildplasser van nature; kansloos ben je. Wat ook behoorlijk rustgevend is aan zo’n weekje in ‘het midden van nergens’ is het ontbreken van bouwactiviteiten. Afgezien van het hoekje villa’s voor Nederlandse pensionados stamt het jongste gebouw van een eeuw of wat terug. Lang leve de vooruitgang zonder nieuwbouw! Trouwens, zoveel wordt er in Leidsche Rijn ook niet meer opgeleverd: de eerste krant na terugkomst kopte dat de bouw in een verschrikkelijke dip verkeert. Het zal heel erg zijn, maar de komende week interesseert het me niets. Nog even nagenieten van de Franse rust. Aan dit stukje brei ik nu ook een eind, want ik ga een lekker taartje eten ter ere van de 5e verjaardag van mijn oudste zoon. Gefeliciteerd jongen!

woensdag 16 juli 2003 (103)

Annie

Vrijdag leek het even op crisis uit te kunnen lopen op het stadhuis van Utrecht. De burgemeester moest de fractiespecialisten tekst en uitleg komen geven in de zaak ‘William Brouwer’. En zo voelde het ook:’de zaak Brouwer’. Terwijl het natuurlijk wel om een mens gaat, een inwoner van De Meern, die heel heel tragisch om het leven kwam bij het uitoefenen van niet alleen zijn werk, maar ook zijn hobby. Op 13 juli 2001 ging er voor William Brouwer ontzettend veel mis bij een oefenduik in de Kernhaven op Lage Weide. Er ging zoveel mis dat William het niet zou overleven. Dat vond het Openbaar Ministerie ook, en maakte er een zaak van. De rechter oordeelde ook dat de gemeente, als werkgever van Brouwer, veel te verwijten was. Vandaar dat de gemeente het zware oordeel ‘dood door schuld’ voor de kiezen kreeg. En ja, daar waren ze in het stadhuis niet op voorbereid. Een paar uur na het vonnis ging er een persbericht uit. De gemeente vond het vonnis zeer ernstig, maar overwoog wel beroep aan te tekenen. Niet alleen de juridische, maar ook de menselijke aspecten zouden worden afgewogen. In een brief van een paar uur later aan de gemeenteraad telden de menselijke aspecten opeens wat minder, en werd voorgesteld desnoods pro-forma in hoger beroep te gaan omdat de termijn daarvoor slechts twee weken bedraagt. De verschillende woordvoerders van de politieke partijen gaven in de media aan de lijn van de burgemeester (het college) niet te willen volgen. Het vonnis was helder, er was te veel fout gegaan op de betreurde 13e juli van het jaar 2001 en de gemeente moest haar verantwoordelijkheid als werkgever nemen. Vrijdag mocht de burgemeester haar positie uitleggen namens het college. Ze kwam op haar fietsje aan bij het stadhuis, had moeite een plekje daarvoor te vinden en deed lang over het afsluiten van haar fiets. De aanblik deed denken aan een burgemeester die er alleen voorstond op dit lastige moment. Tijdens het spoedberaad gaf een aantal partijen nog eens aan niet achter een hoger beroep te staan. De burgemeester echter verdedigde de stelling dat hoger beroep noodzakelijk was om uit te vinden of Utrecht haar brandweer duikers nog wel mag laten oefenen onder moeilijke omstandigheden. De verantwoordelijkheid die Utrecht als werkgever heeft, en die nadrukkelijk door de rechtbank werd neergezet, zal niet worden aangevochten. Dat scheelt. Maar het moet toch mogelijk zijn bij een professionele afdeling als de brandweer zodanig te oefenen met duiker dat het veilig is voor de duikers. Daar lijkt me op geen enkele manier een uitspraak van de rechter voor nodig. Annie moet zich op 28 augustus in de raad verdedigen voor het beleid aangaande deze tragische zaak en zal het wederom niet gemakkelijk krijgen. Een crisis, die komt er alleen als de partijen die steeds hebben laten weten niet gelukkig te zijn met de huidige burgemeester, stoppen met blaffen, maar ook bijten.

woensdag 2 juli 2003 (102)

Weekje LR

Vorige week rond deze tijd stond ik nog gezellig met mijn oudste zoon op de Prins Clausbrug naast Maxima. Natuurlijk had hij eigenlijk op school moeten zitten, maar bij een vierjarige mag dat nog, lekker spijbelen met papa. Hij had in de vroege ochtend zijn eerste toneelvoorstelling afgeleverd en verdiende een uitje na die schitterende prestatie. Vanzelfsprekend hielden we ons niet aan de vastgestelde regels voor de pers. Dat is iets voor de Weekend en Story. Wij vallen niemand lastig. Vandaar dat we ons opeens in niemandsland bevonden, aan de blauwe loper waarover Maxima naar De Brug wandelde. Geen bewaking die ons durfde wegsturen. Dat is het voordeel als je kind meegaat naar het werk. Een vader met kind zendt voldoende signalen uit: wij vormen geen bedreiging. We ontvingen derhalve geen duw van een beveiligingbeambte, maar een goedkeurend knikje van de prinses toen ze langs wandelde. Heerlijk. Het ene knikje is duidelijk het andere niet. De oogopslag van een temperamentvolle Argentijnse heeft echt niets van doen met die van een protestants opgevoede polderprinses. Na de opening moesten we als een speer naar de opgraving in Veldhuizen. Want, zo waren de berichten, een opmerkelijke en ondefinieerbare grondverkleuring van de dag ervoor, was opeens een Romeins Schip geworden. Jawel, de eerste was na maanden van ploeteren koud op een schip richting Lelystad, of De Leidsche Rijn 2, zoals hij direct werd genoemd, openbaarde zijn boorden. Het beeld was schitterend: een Romeinse weg, een dijklichaam verstevigd met basaltblokken, een beschoeiing van enorme eiken palen en planken en daar tegenaan een immens schip, maatje olietanker. Hij ligt erbij alsof ie de achteruit niet meer kon vinden en met donderend geraas op de kade was gevaren. Helaas voor u is de vondst inmiddels weer afgedekt met een dikke laag sompige klei, wachtend op voldoende geld om tot berging over te kunnen gaan. U zult het met een foto moeten doen. De vondst was zo bijzonder dat een bijna voltallige college van b&w de agenda omgooide en zich met een bus naar de plek liet vervoeren. Een dag later volgde de aanbieding van de eerste sleutel in Terwijde. Ondanks alle achterstanden is daar eindelijk leven in de brouwerij. De huizen tonen vriendelijk en ruim, liggen bijna allemaal aan het water, en hebben nog een wijds uitzicht over de enorme zandbak die Terwijde verder vormt. Vanaf nu zal daar een dagelijkse stroom klusbedrijven, stoffeerders, parketeurs, schilders en verhuisauto’s zichtbaar zijn. En allemaal moet men over de regelmatig verstopte Verlengde Vleutenseweg, en via een van de twee tunneltjes onder het spoor naar de Hof ter Wydeweg. Niet echt handig, maar het draagt wel bij tot het heerlijke pioniersgevoel. Al met al de gezelligste tijd in een nieuwbouwwijk, dat wordt helaas wel eens vergeten.

woensdag 18 juni 2003 (101)

Maxima komt!

Leidsche Rijn begint zo langzamerhand een Koninklijke Wijk te worden. Weinigen zullen het nog weten, maar op 29 maart 2000 stond Koningin Beatrix tot aan haar knieën in de drek om samen met schoolkinderen bomen te planten in het Groot Archeologiepark (de bomen zijn inmiddels overleden en vervangen, en veel is er sindsdien niet opgeschoten met de inrichting van het park).
Het kan verkeren.
Toch herinner ik mij de gezelligheid die er van die dag uitging. Sterker, ik suggereerde in een column om ieder jaar in de lente een lid van de koninklijke familie naar hier te halen om de vaak zure discussie over wat er allemaal mis gaat in de kiem te smoren. Dat werkte toen, die column, want in mei van dat jaar zat de kroonprins, wederom met schoolkinderen, in een lief stalen roeibootje om het watersysteem van Leidsche Rijn voor geopend te verklaren. (hem is het niet te verwijten dat inmiddels het grijswatersysteem verdween, honden de wadi’s vol schijten door gebrek aan uitlaatplekken, er ondanks dikke rapporten en klankbordgroepen geen autowasplaats meer is aangetroffen en de Haarrijnseplas niet meer is dan een zandwinningplek waar nog wat weinig zand uit kan worden verkocht).
Het kan verkeren.
Maar, over exact een week is het de beurt aan Maxima! Wederom is een aantal schoolklassen opgetrommeld. Koninklijk bloed schijnt het goed te doen in combinatie met kinderen (kinderen zijn geen republikeinen).
Maxima opent de Papendorpsebrug (was niet goedkoop, maar dan heb je ook wat) en doopt hem om in Prins Clausbrug. Kinderen steken met Maxima de brug over en de stad is verbonden met Leidsche Rijn. Het schattige van die peperdure brug is dat hij bedoeld is voor de ontsluiting van bedrijventerrein Papendorp en de komende jaren alleen daarvoor. Ofwel: het klootjesvolk van Leidsche Rijn mag nog jaren overal in de file staan door het gebrek aan bruggen en op- en afritten, de gemiddelde debiteuren-crediteuren-vogel van een gedecimeerde computergigant kan vlotjes naar zijn kantoortuin (Goeiesmorgens juffrouw Jannie).
Het kan verkeren.
Nu hoop ik wel dat Ben van Berkel dit maal goed heeft gerekend aan de tuidraden. De Zwaan (Erasmusbrug) in Rotterdam slingerde bij harde wind. Ik ben er niet bang voor. Alles dat Maxima aanraakt veranderd in goud. Dus, dat de handelingen van haar koninklijke voorgangers een wat ongelukkig vervolg hadden, dat kan gebeuren (shit happens). Maar, de schitterende Clausbrug, die zal niet instorten. Die brug is fenomenaal. Vorige weekeinde heb ik er een uur rondgewandeld en genoten. Vooral de openbare ruimte onder de brug is prachtig. Dus, kom allemaal op woensdag 25 juni om 09.30 naar de mooie Clausbrug. Op de fiets via de Groenewoudsedijk is de beste manier, anders moet u eerst helemaal omrijden (via een andere brug) naar Kanaleneiland.

woensdag 4 juni 2003 (100)

Pionieren

Zoals ieder jaar begin juni, huizen wij ook nu weer op Schiermonnikoog, parel van de Waddenzee. En, het is direct de laatste keer dat we hier de eerste week van juni zullen zijn. Want, en dat realiseerden wij ons niet toen we gewoontegetrouw vorige vakantie het huis voor deze vakantie reserveerden, de basisschool! Jawel, we zitten hier zwaar in overtreding. Onze oudste zit al bijna een jaar op school en dan krijg je toch problemen met de inspectie. Althans, dit jaar nog niet, Daan is nog vier, maar bij vijf ben je leerplichtig. Getver de getver. Dan zijn we verplicht (ook uit praktische overwegingen is het handiger je aan de schoolvakanties te houden, gezien de kinderopvang enzo) ons tijdens de schoolvakanties in rotten van honderd aan te sluiten in de lolligheid van het hoogseizoen. Daar voel ik persoonlijk erg weinig voor, dus maak ik graag van de gelegenheid gebruik een oproep te plaatsen aan de lezers: wie kent de ultieme vakantieplek voor een gezin met twee jongens (dan bijna 6 en bijna 3) waar vooral de vader zich niet hoeft te ergeren aan drukte tijdens de boodschap, asociaal volk, oestrogeen en testosteron pompende tieners, etc. Omdat we er allebei weinig voor voelen om tien uur met jengelende kinderen in een te warme auto op volle snelwegen te vertoeven, zou ik een maximale afstand willen hanteren van 500 kilometer van Utrecht. Misschien is Denemarken geweldig en heeft u de gouden tip. Normandie is sowieso mooi, maar ik ken er slechts hotels. Leuke huisjes mogen worden doorgegeven. Ik verwacht een volle mailbox! Nu het zakelijk deel van dit verhaal: nog even en de eerste woningen in de wijk Terwijde worden opgeleverd. Anders dan bij Langerak en Parkwijk, ligt Terwijde in totale isolatie. Van God en alles verlaten is wat al te sterk uitgedrukt, en, mooi zal het er over een aantal jaren best zijn, maar ik voel nu al medelijden met de pioniers van Terwijde. Ze zullen zich nog jaren via twee smalle tunneltjes onder het spoor moeten doorpersen om aan te sluiten op een filerijdende Verlengde Vleutenseweg. Door de slechte economie verloopt de woningverkoop trager en zal de bouw veel langer duren dan gedacht. Resultaat: jaren langer overlast van bouwverkeer in de wijk. Voorzieningen, dat zal de eerste jaren niet meevallen in Terwijde, om over de tijdelijke maar te zwijgen. Een aantal is door de gemeente voor dit jaar aangekondigd op haar website, maar dat is allemaal achterhaalde informatie (lezen ze bij de gemeente die site eigenlijk wel?). Maar, het grote pluspunt van Terwijde: er ligt een prachtig stationnetje waar vanaf december een trein zal stoppen. Wie doet dat ze na!

woensdag 21 mei 2003 (99)

Nieuwsgebrek

Mijn achterbuurman Jan van Galen, collega columnist bij het Utrechts Nieuwsblad, schreef een week of wat geleden een lekker stukje over de moeite die hij zich moest getroosten om het dagblad (waar hij nota bene zelf voor werkt) ook daadwerkelijk in de bus te krijgen. Bijna twee weken bleef hij verstoken van het regionale nieuws. Nu is het niets nieuws dat de bezorging van kranten vaak te wensen overlaat. Kijk, soms ontvang ik weken achtereen geen Brug. Een aantal buurtbewoners weet niet eens dat ik al een tijdje bezig ben aan mijn vijfde jaar als columnist, want die hebben nog nooit een Brug gezien. Ok, het is niet leuk, maar De Brug, hoe briljant de artikelen ook zijn, is en blijft een gratis blad. Het kost geen poen als hij niet komt (al zou ik daar als adverteerder anders over denken). Aan de andere kant, bewoners van Leidsche Rijn Utrecht met een duur betaald abonnement op het Utrechts Nieuwsblad missen het nieuws tegenwoordig sowieso, of de krant nu wel wordt bezorgd of niet. Dat heeft te maken met een nieuwe editie-politiek. Vroeger hadden we de Leidsche Rijn redactie. Die zat boven op het nieuws in een pand op de hoek van Strijkviertel en Rijksstraatweg. De stukken werden geplaatst in de stadseditie van de krant. Dat kwam mooi uit, want dat was nu precies de editie die we in Langerak ontvingen. Inmiddels heet dezelfde redactie geen Leidsche Rijn redactie, maar redactie west en is men verhuisd naar het Vredenburg! Een soort omgekeerd evenredige verplaatsing. De pest is alleen dat wij hier nog steeds de stadseditie ontvangen, en dus sedert een paar maanden amper nog het nieuws uit Leidsche Rijn tot ons kunnen nemen. Al die aardige journalisten schrijven zich rot over Leidsche Rijn, voor de inwoners van Maarssen! De prachtige Leidsche Rijn Mini, al jaren iedere vrijdag netjes in de krant gevouwen, had dat gat kunnen opvangen. Daarin was immers het belangrijkste nieuws van die week verzameld. Maar ook dat blad krijg ik al een week of zes niet meer. Ruim een maand geleden zond ik een kort mailtje aan de hoofdredactie van het UN. Hoe ik weer lezer zou kunnen worden van het regionale nieuws. Ik kreeg na weken bericht dat iemand zich hierover aan het buigen was. Dat is ook al weer drie weken geleden. Ik ben benieuwd of de persoon al een Hernia bezit. Nu vraagt u zich af, hoe las hij dan de column van Van Galen? Kijk, die krijg ik sinds kort per mail van een vriendelijke journalist bij het UN. Dat de top van het Utrechts Nieuwsblad de zaken niet voor elkaar heeft zegt natuurlijk niets over de kwaliteit van haar journalisten!

oensdag 7 mei 2003 (98)

Prut

Heeft u per ongeluk enige tijd geleden gekeken naar het Tros programma Oh, Oh Den Haag? Het ging over Leidsche Rijn en werd opgenomen in het Informatiecentrum. Wat een ongekende prut werd daar wederom over Leidsche Rijn heen gepleurd. Het had allemaal een hoog Déjà-Vu gehalte. Toen wij een tijdje woonden in ons huis in de eerste straat van Leidsche Rijn, en alles om ons heen nog woest en ledig was, organiseerden we een afspraak met wethouder Rijckenberg om eens te gaan spreken over openbaar vervoer. Het was wat al te gek dat we 20 minuten door de blubber moesten om een bus te bereiken. Mijn vrouw werkte nog in de binnenstad en het was te gevaarlijk om zonder gepantserde auto de wijk te verlaten. Er was slechts een weg (bouwweg) die dagelijks werd bevolkt door honderden dumpers met zand en door een schier oneindige stroom andere bouwbusjes. Lopen kon niet zonder lieslaarzen, er lag een meter drek over alles. Fietsen kon, over de Groenedijk, maar die zat vol gaten, lag onder de blubber, was nauwelijks verlicht en werd (uiteraard tegen alle afspraken in) als bouwweg gebruikt. Na de vergadering, met een half dozijn ambtenaren, wat buurtbewoners en de wethouder, spraken we af dat ik een enquête onder de 40 huishoudens zou houden op welke momenten men behoefte had aan een busverbinding tussen Langerak en de Stadsdambrug. De enquête werd in het weekeinde uitgevoerd en korte tijd later was er een pendelverbinding tussen het Klifrakplantsoen en de Stadsdambrug. Iedereen gelukkig. Dit voorbeeld staat model voor de eerste jaren Leidsche Rijn. Bewoners missen iets, nemen vervolgens het initiatief, gaan praten met de gemeente, en meest van tijd kan er dan iets geregeld worden. Inderdaad, het is diep treurig dat de gemeente er de afgelopen jaren steeds met de haren bijgesleept moest worden, het is nog triester dat de reactiesnelheid zo traag is als de spreekwoordelijke dikke stront door de trechter, maar er is wel degelijk geleerd. De achterstanden zijn inderdaad op alle vlakken nog immens. Natuurlijk zijn er valse verwachtingen gewekt. Maar, het is een mindset: hoor een planning aan, tel er in het hoofd een jaar of wat bij op en ga daar van uit. Dat scheelt echt! Hou ondertussen de boel scherp. Maar geef ook toe dat het bijzonder prettig wonen is in Leidsche Rijn. Dat het steeds een stukje beter gaat. Leidsche Rijn wordt vast niet het beloofde land, maar het wordt honderd keer beter dan je zou geloven na al die verhalen.

woensdag 23 april 2003 (97)

Paasdagen

Het is treurig, maar ik heb totaal geen inspiratie voor een stukje. Eigenlijk is het helemaal niet treurig, maar een goed teken: het geeft aan dat ik de vier vrije paasdagen heb gebruikt voor andere zaken dan het volgen van het nieuws. Lekker in de tuin gewerkt, een zonnescherm opgehangen, een gezellige paasmiddag met de hele familie doorgebracht bij mijn jongste broer in Huizen, verhalen van mijn oudste zoon over de paasviering in de Rode Zaal van kindercluster Voorn en een borrel bij onze vroegere overburen die nu een stukje verder aan de Groenedijk wonen. Natuurlijk hebben we ook nog even gekeken naar alle hardlopers van de Leidsche Rijn Marathon: zij liever dan ik kon ik na vijf minuten concluderen! De collectieve jeugd van deze omgeving zal verschrikkelijk verliefd zijn geworden tijdens het geweldige Paasrockfestival. Wat is er mooier dan op een zwoele lenteavond, halfdronken, te dansen met een plaatselijke schone op de klanken van De Dijk. Weinig. De laatste keer dat ik danste met een mooie meid op de klanken van De Dijk is ruim een decennium geleden en er is een huwelijk uit voortgekomen. Dat beloofd dus veel goeds voor de ambtenaren van de burgerlijke stand en ook voor het tempo van de woningbouw in Leidsche Rijn: hoe meer er wordt gehuwd, des te meer huizen er nodig zijn om al die stellen te huisvesten. Wat dat betreft mag Paasrock wel twee weken duren, want er moeten nog heel wat woninkjes aan de man worden gebracht. Het liefst hele dure, want anders giert Utrecht op een miljoenentekort af. In het stadhuis was de afgelopen week die van de voorjaarsnotabehandeling in alle raadscommissies. Niks ontluikende lente, maar verschrikkelijke winterstormen hebben daar gewoed. De bezuinigingen buitelden over elkaar heen: moet er een aantal kinderboerderijen dicht? Nog minder vegen? Remu-gelden opsouperen? Snijden in voorzieningen voor Leidsche Rijn? Een heleboel ambtenaren wegsaneren of nog veel meer ambtenaren wegsaneren? Het zal een hele klus worden om de boel financieel een beetje sluitend te maken. Ik ga daar nu even niet mee zitten, maar snel weer achter de computer vandaan en naar de volgende gezellige paasafspraak. Hoop dat u ook heeft genoten van deze dagen en derhalve de meubelboulevards heeft gemeden.

woensdag 9 april 2003 (96)

Communicatiespook

Ruim vier jaar mag ik inmiddels deze stukjes voor De Brug schrijven. Af en toe blader ik eens door de stapel. Even kijken of ik niet weer over hetzelfde onderwerp schrijf! Toch is er een thema dat de afgelopen jaren steeds terugkwam: het thema voorlichting. Ik kan er ook niets aan doen, maar dat is en blijft natuurlijk mijn eigenlijke vak. Vandaar. In een behoorlijk aantal columns heb ik me verschrikkelijk opgewonden over de manier waarop de gemeente omgaat met de voorlichting aan haar allerbelangrijkste doelgroep: de burgers van deze stad. Afgelopen week was er de begrijpelijke rel om de belevingskaart die werd rondgezonden over het Leidsche Rijn Park. Het nieuwe plan voor het park bevat twee nieuwe woningbouwlocaties aan de rand van het huidige Vleuten. Ten oosten van De Tol, en tussen het spoor en St. Josefzorg. Driehonderd woningen zullen daar worden toegevoegd. En wat stuurt men aan de bewoners? Een kaart met op die plekken een aantal hofsteden, gelijk een stel Romeinse Villa?s. Dat riekt naar volksverlakkerij van de eerste orde. Als je daar de verantwoordelijken over spreekt komt er een behoorlijke hoeveelheid tegengas. Want, mag er alsjeblieft eens een keer een leuke kaart worden gemaakt, in plaats van een gortdroog exemplaar? Natuurlijk mag dat. Maar wees wel eerlijk en accuraat. Slinger geen rommel door de brievenbus, waarvan je van te voren weet dat het niets, werkelijk niets, te maken zal hebben met de toekomstige situatie. Daarmee strooi je de bevolking zand in de ogen. Moedwillig of niet, je zet de mensen wel degelijk op het verkeerde been. Dat bleek ook wel uit de boze reacties van bewonersorganisaties die te lezen stonden in artikelen van ons regionale dagblad. Ook stelde de fractie van Burger & Gemeenschap vragen aan het college. In mijn bedrijf ben ik ook wel eens in zo?n val gelopen. Zonder enige strategische bijgedachte kwamen er iets te vrolijke plaatjes in een gemeentelijke publicatie waaraan we in de kantlijn meewerkten. Het leidde tot hele boze vragen van Leefbaar Utrecht aan het toenmalige college. Uiteindelijk niet meer dan terecht. Het zou alleen wel van een consistente lijn getuigen als Leefbaar Utrecht ook nu wat van zich had laten horen over de iets te lieve belevingskaart van het Leidsche Rijn Park.

woensdag 26 maart 2003 (95)

Oorlog

Merkt u ook zo weinig van de oorlog als de TV niet aanstaat? Geniet u dan ook zo van het lentezonnetje? Een beetje rommelen in de tuin? Beetje wandelen met de kinderen? Precies! Ik denk dat we daar allemaal last van hebben. Maar o wee als je de TV aanzet. Met een beetje ?mazzel? val je dan in een life vuurgevecht tussen Amerikanen en Irakezen. De kogels fluiten virtueel om je oren gelijk een computerspel. De bunker-buster-bommen op Bagdad lijken vuurwerk op oudejaarsavond. Zap je door, dan word je weer woest uit je droom gerukt: de staatszender van Sadam laat net een interview zien met een handvol krijgsgevangenen, gevolgd door een aardige boer, die, al zwaaiend met een geweer van antieke signatuur, danst om een neergehaalde Apache helikopter. David tegen Goliath! Net als tijdens een bokswedstrijd krijg je dan automatisch sympathie voor de underdog. Een gevoel dat even later weer honderdtachtig graden draait als er een filmpje wordt vertoond van vermoorde westerse genie-troepen die werden afgeslacht toen ze een verkeerde afslag namen in een nog onveroverde stad. Wat ik bedoel te zeggen? Aan wiens zijde moet je staan! Een gevecht waar de halve wereldbevolking mee worstelt. De Fransen zijn heel erg tegen, dat is helder. Maar kan je wel zo duidelijk tegen zijn? Was het niet Chirac die een kwart eeuw geleden hand in hand met Sadam door een net geopende nucleaire centrale liep? Waarom is Chirac tegen deze oorlog? Is hij echt zo begaan met het lot van de onschuldige Irakese bevolking, of is hij bang dat de Amerikanen strakjes onfrisse zaken tegenkomen in de regeringsarchieven! Is hij bang dat er bij steun onlusten ontstaan in de grote Franse steden waar veel Islamieten wonen? Ik zou het niet weten, want bij de Fransen weet je het nooit. Aan de andere kant, het is op z?n minst storend dat de Amerikanen wederom op een man moeten jagen die ze in het verleden zelf hebben gesteund. Net als bij Bin Laden. Ooit waren Sadam en Osama vrienden van Amerika, toen de strijd nog een andere was. Nu zijn het de grootste vijanden van het westen. Lekker verhaal. Zijn de Amerikanen zo vasthoudend omdat ze precies weten welke rotzooi ze in de tachtiger jaren zelf aan Sadam hebben geleverd? Kijk, de angst voor vele doden aan de kant van de burgerbevolking gaat er bij mij niet in als je weet dat Sadam een paar honderdduizend Sjiieten en Koerden heeft vermoord. Iedere dode is er een teveel, maar erger dan Sadam kunnen de Amerikanen het niet maken. Maar wat nu als deze oorlog er alleen is om de wapenindustrie aan extra orders te helpen om banen te scheppen en de slechte economie een zetje in de goede richting te geven? Zou dat de bedoeling zijn? U snapt het al, ik ben er nog niet uit. Waar ik wel uit ben is dat ik hoop dat mijn volgende column alleen nog maar over leuke dingen hoeft te gaan. Dat de oorlog dan gestreden is. Mensen zouden niet op elkaar moeten schieten, maar genieten van het lentezonnetje. Een beetje rommelen in de tuin en een beetje wandelen met de kinderen…

woensdag 12 maart 2003 (94)

Namen

We begonnen in Leidsche Rijn met het Klifrakplantsoen. Goed, moet kunnen denk je dan. Het is per slot van rekening de eerste straat van Leidsche Rijn en dan moet zo?n straatnamencommissie nog een beetje warmdraaien. Treuriger werd het al toen men tijden later kwam met de Grietmansraklaan. Spreek dat maar eens uit zonder je tong te kneuzen. Gelachen hebben we om de Scheuraklaan. We waren namelijk net in discussie met de gemeente over het feit dat er veel te hard werd gereden op die smalle staartjes hier. Problemen waren er over de Nirrewortel. Want, was die wortel niet dezelfde als Adderwortel waarnaar ook al een straat in Veldhuizen was genoemd? Hele krantenartikelen verschenen over deze discussie. De bewoner die dit bij de krant aanhangig had gemaakt was allang blij dat hij niet aan de Schijtwortel of Aambeiwortel woonde, want die bestonden ook. Toen Veldhuizen nog bijna onbewoond was, en ik er steevast de lunch doorbracht met een collega, zagen we de Kortrijkpolder. We doopten die straat om in ?Lang-Arm-Weide?. Dat moest wel van al die hoge hypotheken. In Leidsche Rijn zou ook een park komen. Een groot park. Een mooi park. Het Centrale Park Leidsche Rijn, zo was destijds de naam. Alleen de echte Leidsche Rijn liefhebbers kunnen zich de ruzie tussen wethouder Rijckenberg en toen nog raadslid en inmiddels wethouder Verhulst herinneren over de nieuwe naam van het park moest het Rijnsepark, of Rijnschepark worden. Het werd de chique variant. Niet in de laatste plaats omdat raadsleden uit Vleuten-De Meern het jammer vonden dat alles aan de Leidsche Rijn werd opgehangen, en niet naar de voorganger, de Oude Rijn. Rijnsche Park was zodoende het beste van twee werelden. Ruzie was er ook over Park De Hoge Weide. Op de plankaart stond vol trots Park van Kraal. Dat werkte als een rode lap op de oude bewoners die beweerde dat Kraal een boef was en chemisch afval dumpte in de naar hem genoemde Put van Kraal. De gemeente schrok zich een hoedje en Annemiek Rijckenberg veranderde subiet de naam in Park De Hoge Weide. Klopt, het is een ?hoog? park geworden (met nog weinig aankleding). De Groenedijk was in het begin zo stuk gereden, dat bewoners hem omdoopte in Blubberdijk. En nu, nu hebben we weer een naamsverandering. Het Rijnsche Park is geen lang leven beschoren geweest. Sterker, het heeft alleen op de tekentafel bestaan: er is in al die jaren geen snars mee gebeurd. En wat doen onze geliefde communicatie-boefjes van het stadhuis: in plaats van als een speer bomen te planten, is een nieuwe naam verzonnen, het Leidsche Rijnpark. Dat zou beter bekken als je nationaal aan fondsenwerving moet gaan doen. En dat is hard nodig, want hadden we jaren geleden een tekort van 50 miljoen piek, inmiddels staan er 300 woningen in het park geprojecteerd en is het tekort van 23 miljoen Euro. Zo schiet het niet op. Maar, na ruim twee jaar denkwerk hebben we gelukkig wel een nieuwe naam voor het nog steeds virtuele park en is het Jack P. Thijsselint zo slim verlegd dat er nog vele honderden woningen langs het park kunnen bijkomen. Lang leve de nieuwste woonwijk van Leidsche Rijn!

woensdag 26 februari 2003 (93)

Regeltjes

FC Utrecht kan dan financieel in een ravijn liggen, winnen van Ajax maakt natuurlijk veel goed. Het zal komen door al die positieve energie die vanaf de oranje bankjes te Langerak en Parkwijk richting stadion is gezonden. Alhoewel, tijdens de wandelrondes in het schitterende weekeinde vonden we een aantal banken totaal ontzielt terug in de sloot van de Groenedijk. Nu lezen vandaaltjes waarschijnlijk geen kranten, dus wisten ze niet dat het lastig is om positieve energie te zenden vanaf gesloopte kuipstoeltjes. Waarschijnlijk waren ze in oefening voor het slopen van echte stadionstoeltjes voor het moment dat de leeftijd voldoende was dat ze zonder ouderlijk toezicht een wedstrijd van de FC mogen bijwonen. Even voor de gemeente: stel dat jullie dat stadion kopen, hou er dan wel rekening mee dat je een beheerbudget incalculeert voor het jaarlijks vervangen van enkele duizenden kuipsteltjes! Suggestie: als het kunstproject is afgerond, verzamel dan al die stoelen rond het prachtige kunstgrasveld van Kindercluster Voorn. Dan hebben we als ouders een zitplaats tijdens de volgende sportdag van de scholen! Tijdens de weekeindwandelingen viel ons oog tevens op het tijdelijke jeugdhonk dat reeds staat te pronken op het tijdelijk voorzieningencentrum te Parkwijk. Het idee was om daar afgelopen december kerst te vieren, maar zoals gebruikelijk, kerst wordt Pasen. Zo breng je als gemeente de jeugdige geest vanzelf in verwarring. Die denken vanaf nu dat paaseitjes zoeken iets met kerst te maken heeft! Hoe dank ook, na lange tijd van wachten is er vanaf medio april een gezellig hang-honk voor de jeugd. Laten we hopen dat ze met deze schitterende voorziening iets liefdevoller weet om te gaan dan met de stoeltjes van Adams. Ook hoop ik voor ze dat er wat minder zal worden ingebroken dan in de tijdelijke Bibliotheek! Nu we het toch over vertraagde voorzieningen hebben: het duurt nog even dat u naar de dokter mag in een fatsoenlijk onderkomen. Dan spreek ik weer over Langerak en Parkwijk, want De met De Veldhof in Veldhuizen gaat het gestaag de goede kant op. De kern van de vertraging gaat natuurlijk over poen. Wat dacht u anders. Even om het simpel neer te zetten: er is een verschil in huurprijs van Euro 35 inclusief BTW per meter per jaar. Daarover wordt al jaren gesteggeld. Ik heb zelf een klein rekensommetje gemaakt dat aangeeft dat de kosten die zijn gemaakt vanwege de vertragingen, het gat in de huurprijs die de ontwikkelaar nodig heeft en de gezondheidsstichting kan opbrengen, voor tussen de vijftien en dertig jaar kan worden gedekt. Ik bedoel maar, we hebben even nergens geld meer voor, maar zijn wel bereidt enorme geldbedragen te laten verdampen vanwege regeltjes. Natuurlijk, regels moeten er zijn, maar in dit land hebben we regeltjes verheft tot kunst, net zoals we kuipsteltjes verheffen tot kunst. Vandaaltjes zorgen wel voor die kuipsteltjes, maar wie o wie kunnen we eens met een zeis door regeltjesland sturen?

woensdag 12 februari 2003 (92)

Poen

Het loopt niet lekker, financieel gezien, in Utrecht. Bij de plaatselijke FC valt het ene lijk na het andere uit de kast en ook bij de gemeente dansen de skeletten door het stadhuis. Om bij het voetballen te beginnen: men komt een Euro of 21 miljoen tekort. Ik viel van mijn stoel toen ik het las. De lopende begroting kent een ?gaatje? van 14 miljoen Euro en de rest heeft met het in verbouwing zijnde stadion van doen. En ik maar denken dat men bij FC Utrecht de zaakjes goed voor elkaar had! En nu komt het standaard verzoek … of de gemeente het stadion wil overnemen. Lekker verhaal. Dan mag wethouder Spekman zich straks als een soort Mojo-concert-bureau gaan gedragen om zangers en bandjes naar Utrecht te praten. Ik zie het al voor me:?Hello mister Prince, this is Law-keeper Spekman from Utrecht. Do you like to give some concerts in the New Galgenwaard? You know, you did a few in 1987 and it was a big succes. The stadium is a lot bigger now. Never mind the grass, we need money. Is it ok? Then here is Law-keeper Gispen of the cultural department. He knows the artist-business very well. He wrote a few songs for Willeke Alberti, very famous in Holland, he can make the deal?. Ik zou zeggen: laten we hier maar niet aan beginnen. Nu vrees ik echter dat de gemeenteraad anders zal beslissen. Ook al hebben we in Utrecht niet eens meer voldoende poen om de straten fatsoenlijk te vegen (het schijnt weer door Leidsche Rijn te komen dat de RHD 2 miljoen tekort komt), raadsleden hebben een ultra gevoelige plek als het FC Utrecht aangaat. Dat heeft in de regel niet al te veel van doen met voetbal, maar meer met de angst voor de toorn van de rechtgeaarde FC Utrecht fan. Geen raadslid wil het risico lopen om de vingerwijzing te krijgen: jij draaide ons de nek om! Ik zou zeggen, als je een echte fan bent, leg je grief op een fatsoenlijke manier neer bij het bestuur en steun de club ook als men de hele selectie verkoopt om de boel weer op de rit te krijgen. Neem het voor lief om een paar jaar naar een elftal van eigen talenten te kijken dat via de eerste divisie weer uit het dal zal kruipen. Leidsche Rijners kunnen de club op een wel heel gemakkelijke manier steunen. Neem eens plaats op die afgrijslijke oranje stoeltjes van kunstenmaker Adams en zend positieve energie richting Galgenwaard. Het kunstwerk heet niet voor niets ?Stadium?. De bankjes zijn allen gericht op het stadion, dus u ?straalt? altijd de juiste kant op. Nu maar hopen dat men een kompas hanteerde toen de boel werd neer gedonderd in de nieuwbouw. Tegen het bestuur van de FC zou ik willen zeggen: probeer eerst zelf je boontjes te doppen, voordat je de stad ermee opzadelt!

woensdag 29 januari 2003 (91)

Eenvoudig

Vorige week durfde nog niemand de knoop door te hakken en te stoppen met het huishoudwaterproject te Leidsche Rijn. We zouden wachten op een beslissing van de staatssecretaris. En zie, nog geen week later was het stoppen een feit. Onder druk van de media, heet dat dan. Soms is het dus maar goed dat er media bestaan. Toch verbaas ik me steeds meer hoe de hazen in de politiek lopen. Het besluit om nu spoedig te stoppen was gebaseerd op een brief van de Vrom-inspecteur aan Hydron die in de publiciteit kwam. Die brief lag echter medio december al bij de gemeente op tafel. En, iedereen die de brief heeft gelezen, had toch moeten constateren dat daarmee de gehele basis onder het huishoudwaterproject werd weggeslagen. Waarom dan wachten totdat de brief in de media kwam? Het zal sommige partijen niet slecht zijn uitgekomen, denk ik dan maar. Hoe dan ook, exit huishoudwater. Direct krijgen we dan het grote draaien als het gaat om het compenseren van de bewoners. Huiseigenaren hebben in de prijs van hun woning flink betaald voor het ontvangen van huishoudwater. Men had, gezien de lagere kosten van dat water, deze investering in ongeveer 25 jaar kunnen terugverdienen. Overigens, zonder dat er een keuzemogelijkheid was. Dat was altijd het zwakke onderdeel. Het huishoudwater van Leidsche Rijn maakte dan wel onderdeel uit van een zestal proefprojecten, maar er werd wel goedkeuring gegeven om alle woningen aan te sluiten. Kennelijk stond niemand er destijds echt bij stil dat je een proefproject moet evalueren, en er dan altijd iets fout kan gaan waardoor je niet verder mag met de proef. De Vrom-inspecteur stelde dat Hydron alleen verder kon, als ze het water zou desinfecteren. Hydron heeft daar geen zin meer in. Dat zou het huishoudwater bijna even duur maken als drinkwater waardoor de consument afhaakt. Maar, is dat zo? De consument heeft toch vanaf het begin helemaal geen keus gehad? Waarom dan nu net doen of de consument iets te zeggen heeft. Laat dan maar zien hoe het zit met de kosten en leg de bewoners de vraag voor of men dat voor een veilig huishoudwaterproduct over heeft. Dat zal niet gebeuren. Straks zijn de bewoners nog gestopt met het hele proefproject. Wethouder Lenting volgde een verstandige lijn. Niet naar elkaar wijzen, maar snel samen om de tafel om te komen tot een redelijke vorm van compensatie door alle partijen die aan de wieg stonden van het huishoudwater: de gemeente, provincie, Hydron en Vrom. En dan de evaluatie door de staatssecretaris. Die heeft een mooie job: geen van de zes proefprojecten loopt nog. Om verschillende redenen zijn ze allemaal een vroege dood gestorven. Dat maakt het nemen van beslissingen lekker eenvoudig. Was het maar altijd zo eenvoudig.

woensdag 15 januari 2003 (90)

Wijkraad

De herfst is terug in het land. Helaas. Zondag ook zo genoten van het sublieme schaatsweer? Wij wel. Een van de mooiste stukjes Leidsche Rijn is de verbrede waterpartij tussen Langerak en Parkwijk, langs de Groenedijk en de Rozemarijnsingel. Zeker nu daar deze zomer een vissteiger is geplaatst. Tientallen kleine kinderen stonden daar voor het eerst van hun leven op de schaats. Menig vuurdoop achter een stoel, of aan de hand van pa en ma. De een pikte het razendsnel op, de ander zag je zo heerlijk aanmodderen dat het direct duidelijk werd: die gaat hier nooit echt lol aan beleven. Maar gezellig was het sowieso, en zeker voor de ouders. De spontaan aangerukte thermoskannen gluhwein zorgen voor een opperbeste stemming. Nu we het toch over water hebben, al dan niet in bevroren toestand, al even gekeken bij de aanleg van de nieuwste WRK-buis langs Parkwijk? Wat ik daarmee bedoel? Met die buizen wordt water vanaf het Lekkanaal naar Noord-Holland gepompt. Ze zijn bijna manshoog en worden op dit moment naast de andere twee WRK-buizen gelegd. Als dit schitterende staaltje grondwerk is afgerond, komt er bovenop het tracé een prachtige fietsroute, dwars door Leidsche Rijn: de Rijn-Kennemerlaan. In Terwijde loopt de route langs het bijzondere pompstation van Hydron. U zult deze stalen ?rups? vast wel eens hebben waargenomen. Aldaar tapt Hydron in de toekomst ons huishoudwater af uit zo?n manshoge buis. Althans, als er ooit nog huishoudwater zal worden geleverd in Leidsche Rijn. Het is al een tijdje muisstil rond dit fenomeen en dat is meest van tijd geen goed teken. In november van het vorige jaar nam de gemeenteraad een vreemde motie aan rond het huishoudwater: de raad droeg het college op te stoppen met het aansluiten van buitenkranen op huishoudwater! Klinkt heel betrokken, maar daar ligt allang het probleem niet meer. Er stroomt namelijk al een jaar zuiver drinkwater uit de buitenkranen, en er gaat pas weer huishoudwater stromen als er geen enkel risico meer is voor de volksgezondheid. Het kardinale punt blijft: hoe zijn die risico?s uit te sluiten! Door extra te zuiveren? Wellicht, maar dat kan alleen als de prijs voor het huishoudwater daarmee niet hoger wordt dan de prijs voor drinkwater. Anders haken u en ik af. Aan de andere kant, u en ik hebben financieel de grootste bijdrage geleverd aan het huishoudwaternet. Iedere woningbezitter heeft ongeveer vijfhonderd Euro geïnvesteerd in de dubbele leidingen. Echter, de bewoners hebben geen stem in het al dan niet afblazen van het project. Hier ligt een schone taak voor de Wijkraad. Laat die eens peilen wat de Leidsche Rijners voor goed huishoudwater over hebben. Ik begreep altijd dat ?Die betaalt, ook bepaalt?. Kennelijk geldt dat niet rond het huishoudwater. Ik adviseer de Wijkraad wel vaart te maken, want ergens in een stoffig kamertje te Den Haag hangt het grote zwaard van Damocles al in de lucht om de spreekwoordelijke knoop definitief door te hakken.