↑ Terug naar Archief

Heuswaar 2005 (De Brug)

In omgekeerde volgorde

Woensdag 4 mei 2005 (150)

Nr. 150

Het is vreemd om mijn laatste column voor De Brug te schrijven. Al meer dan zes jaar mag ik om de week op deze plek mijn bescheiden visie geven op het leven in de grootste bouwput van West-Europa. Soms lukte het aardig, soms
ging het voor geen meter. Het was vooral erg leuk om aangesproken te worden op columns. Regelmatig een mailtje, een telefoontje of iemand die me aansprak als ik de kinderen naar school bracht. Overigens stop ik niet met het schrijven van columns. Nu het Utrechtse college leegloopt en zelfs Jack Spijkerman weggaat bij de Vara, was voor mij duidelijk dat een transfer mogelijk moest zijn. Het verschil tussen de Vara en De Brug is vooral de collegialiteit van de mensen. Spijkerman wordt direct van de buis gehaald en ik mag gewoon mijn 150-ste column schrijven en publiceren. Daar ben ik blij om. Verder is het na al die jaren leuk om wat vaker andere onderwerpen te kunnen behandelen dan veelal de wederwaardigheden ‘ten westen van het kanaal’. Een term overigens die mij wat te beladen is geworden. Het gaat nog niet goed genoeg in de ‘westflank’, maar het is hier beslist geen half oorlogsgebied zoals je zou kunnen denken als je een avondje naar de gemeenteraad kijkt. Iedereen weet zo’n beetje wat er hier nog aan schort, maar de verkokerde organisatie van onze stad helpt beslist niet bij snelle en goede oplossingen. Wat dat betreft wordt het een politiek interessant jaar. De ‘westflank’ is inmiddels electoraal goed voor zo’n 10 van de 45 zetels. Daar zal dus meer aandacht voor zijn dan bij de afgelopen verkiezingen. Nieuwe mensen zullen op het toneel verschijnen met hun visie op de dorpen en Leidsche Rijn. Wat dat betreft zal het nog vaak genoeg over dit gebied gaan. Maar goed, op een andere plek dan deze. U wil ik bedanken voor het lezen, de reacties en het commentaar. Mijn collega’s Gerda Wapenaar en Marina van Huissteden wil ik bedanken voor de collegialiteit, het geduld, de professionaliteit en de gezelligheid. De Brug wordt gemaakt door topdames, het is dat u het weet!

Woensdag 20 april 2005 (149)

Koopzondag (NEE)

Vanaf afgelopen donderdag is het college begonnen met het promoten van het referendum over de koopzondag. Wellicht wist u nog van niets, maar tegelijk met het referendum over de Europese Grondwet, worden wij geacht ja of nee te zeggen tegen 52 koopzondagen per jaar. In een persberichtje geeft het college aan dat men een campagne is gestart met een “neutraal” karakter. Een zin verder geeft men aan dat de mening van het college (JA tegen de extra koopzondagen) in de communicatie tot uiting zal komen. Wat het college kan, kan ik ook, dus hierbij mijn “neutrale” campagne. NEE, NEE… zeg massaal NEE tegen deze onzin! De eerste keer dat ik met de koopzondag werd geconfronteerd was in september 1994. Ik was gevraagd om voor een radio-uitzending op de vroege zondagmorgen een uur plaatjes te draaien uit mijn jazz-collectie. Ik had een mooie opbouw bedacht waarbij ik met rustige jazz zou starten om te eindigen met de laatste plaat die Miles Davis kort voor zijn dood opnam met een bekende hip-hop artiest. In gedachten verzonken stuurde ik per fiets de Oudegracht op richting studio. Waar je normaal hooguit nog een groepje dronken studenten aan kon treffen die echt tot het gaatje was gegaan, reed ik nu in op een lawaaierige mensenmassa die zijn weerga niet kende. Shit, dacht ik, een dag tevroeg. Het is geen zondagmorgen maar zaterdagmorgen. Maar nee, het was echt zondag… koopzondag! Ik was direct van slag. Moest ik nu toch een uurlang opzwepende jazz-plaatjes draaien? Mijn uitgekiende opbouw was bedacht op de langzaam ontwakende stad van de zondagmorgen. Het mooiste moment van de week. Ik wil daar liever niet over spreken, anders breng ik mensen op een idee. Maar er is geen groter genot dan op zondagmorgen, het liefst met een stevige kater, een rondje door de middeleeuwse binnenstad van Utrecht te slenteren. Ooit deed ik dat iedere zondag met een goede vriend. Vanaf ons huisje op de Breedstraat wandelden we dan langs de Oudegracht naar ’t Wed. Je kon er een kanon afschieten. Rond een uur of elf opende net de cafe’s (alleen musea en horeca horen geopend). Er was altijd wel een leuk meisje de rotzooi van de vorige nacht aan het aanvegen. Een heerlijke geur: de mengeling van schoonmaakmiddel, parfum en verschraald bier. We hielpen even het terras buitenzetten. Niemand die er, op ons na, gebruik van maakte. Een paar kopjes koffie en een paar tosti’s dreven de kater uit, waarna de weg was vrijgemaakt voor het eerste biertje. Jaren later wandelde mijn vrouw en ik graag even een rondje binnenstad op zondag, maar nooit op koopzondag. Weg is dan die middeleeuwse rust op die mooie plekjes. Afgelopen zondag hielp ik een vriend op de Lange Nieuwstraat met wat klusjes. Na gedane arbeid hebben we een uurtje genoten op het trapje voor zijn deur van de stille stad: inderdaad, het was godzijdank GEEN koopzondag!

Woensdag 6 april 2004 (148)

WC-Parkwijk

In Langerak en Parkwijk zijn we sinds enige tijd trotse bezitters van een echt winkelcentrum. Wij woonden hier 5,5 jaar voordat we dit feit konden vieren. Voor een groep bewoners van het eerste uur was dat winkelcentrum er al veel langer. Dat klinkt gek, maar ik leg het uit. Het winkelcentrum bestond al jaren op papier. Tijdens bewonersvergaderingen hebben we ons regelmatig vergaapt aan al dat moois middels tekeningen. En, al die jaren geleden, viel ons als toenmalige bewonersvertegenwoordigers, direct op dat er zaken niet klopten aan die tekeningen. Dat waren onder andere de rijroutes voor het vrachtverkeer dat al dat lekkers en moois in de schappen van die toekomstige winkeltjes zouden moeten krijgen. Het zal een jaar of vijf geleden zijn, dat we in gezamenlijkheid daarover aan de bel trokken bij gemeente en projectontwikkelaar. We gaven aan dat de weggetjes te smal waren, de expeditieruimten voor de twee supermarkten aan de verkeerde kant zaten, dat vrachtauto’s bochten niet zouden kunnen maken, dit toch zouden proberen, en derhalve al die mooie stoepjes, paaltjes, bermen, relingen en verkeerslichten aan gort zouden rijden. Er zijn vergaderingen geweest met raadsleden, verkeersdeskundigen, projectleiders, ontwikkelingsmanagers, noem maar op. Ik bezit een vuistdik dossier met verslagen van deze bijeenkomsten. En, wat was het resultaat hiervan: niets! Al die inzet van betrokken burgers, het heeft totaal geen effect gehad. En, zagen die bewoners destijds spoken, of hadden ze een beetje gelijk? Wat denkt u zelf. Een dozijn verkeerslichten is reeds plat gereden, stoepen en bermen om de haveklap kapot. Vrachtauto’s halen de meest vreemde kapriolen uit om bochten te nemen. Een weg is speciaal daarvoor afgesloten. Vrachtauto’s moeten 150 meter achteruit door winkelend publiek rijden om met de kont achteruit bij de expeditieruimten te komen. De briljante stedenbouwers van Leidsche Rijn hadden een maagdelijk weiland voor zich om daarin een winkelcentrum te plannen. Toen de tekeningen klaar waren, en er nog steeds sprake was van een maagdelijk weiland, werd door een paar maloten aangegeven dat het echt anders zou moeten. Maar ja, maloten zonder macht veranderen niets. Inmiddels kreeg ons aller Yet van den Bergh een motie van de gemeenteraad aan haar broek om de problemen veroorzaakt door haar collega en zijn voorganger op te lossen. Yet laat nu wat bochtjes aanpassen en straatjes verbreden. Haar ambtenaren hebben niets bedacht om te voorkomen dat die vrachtauto’s 150 meter achteruit tussen overstekende moeders en kindjes gaan. Bij wat zoekwerk op mijn fijne laptop vond ik nog een fax die ik drie jaar geleden stuurde aan de rechtbank in Utrecht. Als bewoners hadden we een voorlopige voorziening aangevraagd tegen de bouw van het centrum. Maar, na toezeggingen van ambtenaren hebben we dat verzoek ingetrokken. We hadden vertrouwen in de gemeente en wilde de bouw van deze lang verwachte voorziening niet frusteren met rechtzaken. Dom uiteindelijk. Dom, maar vooral storend. Want, wat hebben we aan een gekozen burgemeester als een gemeente zich in de contacten met burgers niet aan haar beloften houdt? Inderdaad, helemaal niets!

Woensdag 23 maart 2005 (147)

Stadhuisserie

De lente is weer terug in het land. Wat een genot. Het was leuk, die paar weken winter, maar de timing was allerberoerdst. Kan zoiets niet wat beter worden gepland: we hebben voortaan wat mij betreft winter van half december tot half januari, en niet op het moment dat je hard toe bent aan wat zonneschijn.

Afgelopen week nog even naar de gemeenteraad gekeken. Altijd leuk. Vooral Cees Verhoef van Burger & Gemeenschap was weer in zijn element. Hij liet vallen dat Peppie en Kokkie zich aan het warmlopen waren voor de post van burgemeester. Hij bedoelde Westbroek en Schnetz. De raad lag minuten in een deuk, maar daar merkte Verhoef weer weinig van. Het handelde om de verbouwing van de raadzaal. Die zaal functioneert niet, en volgens
Rinda den Besten, de nieuwe fractievoorzitter van de PvdA (de vierde, deze raadsperiode) kon er best tot na de verkiezingen worden gewacht met het uitgeven van zoveel geld. Er stond zoveel te veranderen in het land, waaronder de gekozen burgemeester. Het handelde om 630.000 euro. Verhoef was boos omdat de PvdA wel de tonnen wilde besparen voor de raadzaal, maar niet mee wilde in een ideetje van de VVD om 6 miljoen euro per jaar te besparen op het nieuw te bouwen stadskantoor. De gemeente wil dat in het Stationsgebied, de VVD op de Ravellaan en Verhoef in Leidsche Rijn Centrum. Het was het laatste ingewikkelde dossier van wethouder René Verhulst. die morgen tijdens een speciale raadsvergadering wordt uitgezwaaid. Verhulst kwam met de koninklijke oplossing door vast te laten leggen toch nog een keertje te kijken of het stadskantoor op de Ravellaan kan komen. Hij wilde de VVD niet schofferen door de boel door te drukken. Wel maakte hij duidelijk dat Leidsche Rijn Centrum toch echt niet
centraal genoeg ligt voor al die duizenden ambtenaren en de honderduizenden bezoekers. Een beetje gelijk heeft hij wel. Al zou het een geweldig gebaar zijn van de het college om het ambtelijk hart van de stad bovenop de straks
overkapte A2 te plaatsen. Een mooi symbool om aan te geven dat Leidsche Rijn en de dorpen echt bij Utrecht horen. Helaas, dat punt is verloren. Al wordt het feitelijke onzin als straks zou blijken dat er straks toch nieuwbouw komt op de Ravellaan. Als het daar kan, en dat kan het al decennia, kan het in Leidsche Rijn Centrum helemaal. Maar ik verwacht daar niets van. Uiteindelijk blijft het allemaal een spelletje. De VVD heeft een puntje gescoord, maar dat stadskantoor komt echt in het Stationsgebied. Utrecht blinkt wat dat betreft uit in het opvoeren van lieve kleine
toneelstukjes voor de Bühne. Maar hoe het echt allemaal zat, daarover lezen we straks vast alles terug in het vierde deel van de stadhuisserie van René Verhulst. Het moet toch heerlijk zijn om ongestoord zo’n boek te kunnen schrijven,
nadat je jezelf hebt bevrijd van het gemeentelijk pluche. Een verfrissende zet van een verfrissende bestuurder. Soms denk ik wel eens: dat zouden meer mensen moeten doen!

Woensdag 9 maart 2005 (146)

Cultuurgeld

Jawel, we krijgen er in Leidsche Rijn weer een paviljoentje bij. Dit keer mag de kunstenaar Stanley Brouwn een gebouw optrekken naast de Paperdome van Japanner Shigeru Ban. Persoonlijk ben ik wel in voor dit soort gekkigheid. De Paperdome blijkt een doorslaand succes. Ik heb genoten van een optreden van Treble, heb er geschaatst, locale kunst bekeken: ofwel een goed ding. Ook de gekkigheid van het Parasieten Paradijs vond ik zeer aangenaam. Mijn oudste zoon vertelt mij nog steeds af en toe dat hij niet alleen bij Oud & Nieuw tot na middernacht is opgebleven, maar ook die ene keer, met een deken omgeslagen, bij een groot kampvuur (met een blikje Cola notabene) albij de parasieten (zijn woorden)! U ziet, wij houden er strikte bedtijden op na in huize De Heus en zijn terughoudend met zoete frisdranken. Zoiets maakte grote indruk. Minder te spreken ben ik over Land 55, de stoeltjes van Adams en Nomads in Residence. Leuk voor de echt doorgedraaide kunstverslaafde, maar het raakte de Leidsche Rijners niet, althans, niet positief. Miskleunen mag, maar het moet niet teveel gebeuren. Niet in een tijd waarbij geld een erg schaars goed is geworden. Nu ben ik niet van de leerschool die zegt dat geld voor cultuur als eerste moet worden geschrapt als er gebrek is aan pecunia. Sterker, hoe slechter het gaat in de maatschappij, hoe meer ik van cultuur ga genieten. Het zal een soort van struisvogelpolitiek zijn. Cultuur is dan nog het enige dat de zoveelste autobom in Bagdad van het netvlies weet te duwen. Hoe zal het Stanley Brouwn vergaan, dat is de vraag? Zal zijn gebouwtje worden omarmt door de Leidsche Rijner, of wordt het wederom een goedbedoelde miskleun? Scheert het weer eens genadeloos over de hoofden van de burgers heen, of kan men er daadwerkelijk gebruik van maken. We zullen het vanzelf merken. Toch ga ikzelf ook een keer een aanvraag doen bij Beyond. Er is daar kennelijk nog voldoende geld in de oorlogskas. Ik werk aan een artistieke korf die ik kan plaatsen om boomstammen van willekeurig door mij te kiezen bomen in dit gebied. Dit om daarmee aan te geven dat desbetreffende boom een geluksvogel is. De korf zal het volgende opschrift dragen: ?Deze boom overleefde de bouw van Leidsche Rijn, niet uit eigen keuze, maar door de voorzienigheid?. Ben benieuwd of ik daarvoor een paar tonnetjes kan lospeuteren!

Woensdag 23 februari 2005 (145)

Gemeentebelasting

Ja, ook wij kregen die fijne jaarlijkse rekening van onze gemeentebelastingen afgelopen week binnen. Witheet word ik daarvan. De kostentoename ten opzichten van vorige jaar bedroeg ruim 11%. De inflatie was in 2004 slechts 1,2%. Ofwel, ons gemeentebestuur maakt het tien keer doller dan de supermarkt en de benzinepomp! Knap. Nog knapper dat men daarmee wegkomt. Uit pure woede heb ik alle aanslagen vanaf 2000 in een schema gezet. Daaruit blijkt een kostenstijging van ruim 65% in zes jaar tijd, tegen een inflatie van 15%. Als mijn uurtarief met dezelfde stappen was toegenomen, zat ik nu zonder werk of hoefde ik nooit meer te werken. De grootste grap is nog dat ieder jaar in de pers verschijnt dat het de wens is van de gemeente om de lokale lasten te drukken. Om stijgingen in de pas te laten lopen met de inflatie. Wel herinner ik me een bericht dat men de afvalstoffenheffingen budget-neutraal wil krijgen. Ofwel: om net zoveel binnen te halen als het de gemeente kost. Maar het lullige is dat de gemeente baas is van de RHD, de dienst die al het afval moet ophalen. De vraag is dan: hoe efficiënt werkt die dienst? Men wenst die dienst trouwens samen met andere diensten onder te brengen in een grote dienst Publieke Werken. En ja, dat betekent reorganiseren. En reorganiseren kost geld. Heel veel geld. Cijfers tonen aan dat slechts 10% van alle reorganisaties daadwerkelijk iets opleveren in financieel opzicht. Ik zie de aanslag voor volgend jaar wat dat betreft met weinig vertrouwen tegemoet. Het moet voor de VVD toch lastig zijn om een wethouder te leveren die zowel de RHD als financiën in zijn portefeuille heeft. De VVD tamboereert altijd op lastenverlichting, maar onder haar Liberale wethouder gieren de kosten de pan uit en neemt de lastenverzwaring bijna exponentieel toe. Ik weet niet of u de afgelopen vergadering van de gemeenteraad heeft gevolgd, maar daar is uren vergadert over zesduizend euro subsidie voor een jongerenclub en een groepje rechtenstudenten die juridisch advies geeft. Ook belangrijk. Maar ik heb nimmer een zwaar debat gezien over de bezopen lastentoename die wij ieder jaar weer voor onze kiezen krijgen. Een debat waarbij de moties van wantrouwen over tafel vliegen. Hoe zou dat toch komen? Waarschijnlijk omdat onze raadsleden liever uren vergaderen over het weggeven van zesduizend euro. En ja, die eurootjes moeten wel binnen komen. Inmiddels weet ik van wie.

Woensdag 9 februari 2005 (144)

Hof ter Weydeweg

Kan een gemeente het ooit goed doen? Dat is een reële vraag en het antwoord is vaak negatief. De maatschappij zit niet homogeen in elkaar, dus er is altijd wel een groep tegen een gemeentelijk besluit. Daarom is het democratisch bestel geënt op de “meerderheid”. Echter, een belangrijk onderdeel van het democratisch bestel is, dat ondanks die meerderheidsbeslissingen, het belang van de “minderheid” niet genegeerd mag worden. Wat ook regelmatig gebeurt is dat de “meerderheid” (en lees dan de meerderheid in de gemeenteraad) een beslissing neemt die maar door een enkeling in de burgerij wordt gedragen. Dat is vaak niet netjes, maar ja, men geeft dan aan dat we zelf gekozen hebben voor onze raadsleden. In dit stukje zal ik maar buiten beschouwing laten dat zo’n keuze ook maar een irrationele gok is die eens in de vier jaar wordt gemaakt, niet zelden op de blauwe ogen van een aspirant raadslid, of overgenomen uit een landelijk gevoel. Dat lang niet iedereen stemt, laten we ook buiten beschouwing en dat sommige Utrechtse politieke partijen maar een handjevol leden heeft, daar praten we al helemaal niet over. Een lange inleiding om op het eigenlijke onderwerp uit te komen: de voorgenomen afsluiting van de Hof ter Weydeweg. Omdat de gemeente een foutje maakte, zal die weg nog een tijdje voor alle verkeer open blijven, maar ergens in april moet die weg worden afgesloten voor alle verkeer. Dit geeft vooral voor fietsers een probleem. Ik heb zelf die weg enkele duizenden malen gefietst, samen met honderden andere Vleutense kinderen die in alle vroegte, door weer en wind, de weg naar de middelbare school moesten afleggen. Ieder kuiltje en scheurtje zat in het systeem. De weg was een soort snelweg van schoolgaande tieners. Bijna allemaal onder de achttien, dus een mondeloze minderheid. De weg moet dicht voor de bouwactiviteiten in Terwijde. Een ronduit bezopen beslissing. Al moet er langs dat hele fietspad een muur gelijk de oude Berlijnse komen om het veilig te maken, dan moet dat maar. Het kan niet waar zijn dat we deze belangrijke “highway to knoledge “dichtspijkeren. Trouwens, ik heb hier jaren over een levensgevaarlijke Hogeweide moeten fietsen. Klachten daarover werden destijds lacherig van tafel geveegd, maar dit terzijde. Laat maar eens een paar slimmeriken om de tafel gaan zitten om een oplossing te bedenken. In het geval van de Hof ter Weydeweg wordt omwille van de “veiligheid” een heel gemakkelijke keuze gemaakt , want: “men kan omfietsen via Terwijde”. Ik zou zeggen: laat dat bouwverkeer maar “omfietsen”. De overlast van het bouwverkeer is op dit moment op haar hoogtepunt sinds 1997 en het einde is nog lang niet in zicht. Ik mis sowieso een goede visie daarop. Die lui zitten zo veilig in die flatgebouwen van staal dat het merendeel zich onaantastbaar horkerig gedraagt. Zet daar eens een cursus “bouwverkeersregels Leidsche Rijn” op. En, deze column zal ik als zienswijze indienen tegen het verkeersbesluit tot afsluiting van de Hof ter Wydeweg. Wedden dat met een beetje creativiteit deze hoofdfietsroute open kan blijven!

Woensdag 26 januari 2005 (143)

Rondje LR

De kans dat we in Utrecht een aantal wielrentoppers aan het werk krijgen te zien is weer groter geworden. Wat nooit gebeurt, gebeurde nu wel: Utrecht heeft Rotterdam verslagen als Nederlands kandidaat voor de start van de Tour in 2008! De oud burgemeester van Utrecht, Ivo Opstelten, moet gebaald hebben. Hoe kan het dat een dorp in het midden van het land die wereldstad aan de Maas te kakken zet. Het is ook nogal wat. Want, ziet u het al gebeuren: Lance Armstrong vliegt over de Rijksstraatweg op weg naar zijn tiende Tour-overwinning? Niets Coolsingel, geen Blaak, ook de Erasmusbrug laat men links liggen. Het wordt een stukkie Stroomweg De Tol, Europaweg en dan via de Rijksstraatweg naar Harmelen! Het zou een mooie stunt zijn. Toch, maar dat ligt in mijn aard, heb ik me wel weer geergerd aan het persbericht dat door het stadhuis werd uitgevaardigd. Daarin was sprake van een evenement dat gedragen wordt door de inwoners van Utrecht. Ik heb nog even gebeld met het stadhuis wat daarmee werd bedoeld. Is er wellicht een referendum gehouden dat ik door drukte heb gemist? Neen, dat was niet het geval. Men heeft het feit dat de initiatiefnemers van deze stunt, een aantal wielerfanaten waaronder sportjournalist Jeroen Wielaert, inwoners zijn van de stad uitgelegd als bevolkingsondersteuning. Kijk, zo doen we dat tegenwoordig. Je wenst ondersteuning, schrijf het op, en je hebt ondersteuning! Nu zijn we er nog lang niet, want Utrecht is nu slechts de officiele kandidaat namens Nederland. En, het woord zegt het al, het gaat om de Tour de France. Er is nog een aantal Franse steden, en buitenlandse steden, die ook zo graag een Tourstart organiseren. Er zal nog veel lobbywerk nodig zijn om die wielertoppers ook daadwerkelijk over de Rijksstraatweg te krijgen. Maar hierbij heeft men mijn steun om dat voor elkaar te krijgen. Als er alsnog een bevolkingspeiling wordt uitgevoerd om te kijken of de inwoners van de stad zo’n evenement wel wensen, kan men mijn deur passeren.

Woensdag 12 januari 2005 (142)

Lezen

Geregeld vraag ik mij af of ik anders lees dan anderen. Ik geef een voorbeeld. Laatst stond er in ons regionaal dagblad een haleluja-verhaal over de daling van de criminaliteit rond Hoog Catharijne. De nieuwe korpschef Heijsman sprak in dat artikel over een geweldig succesverhaal. De daling van de criminaliteit was wel 50% omdat men inmiddels veelplegers kort op de huid zit! Ik lees dan: al die duizenden berovingen, inbraken, vechtpartijen die al jaren “normaal” zijn rond Hoog Catharijne waren slechts voor de helft gebeurd als politie en justitie gewoon regulier haar werk hadden gedaan. Netjes die verschrikkelijke veelplegers achter de broek aanzitten! Nee hoor, dat werd kennelijk niet gedaan. En nu wordt het feit dat er eindelijk eens iets gebeurt als een succesverhaal gememoreerd in een nieuwjaarstoespraak. Nogmaals, ik zal zulke artikelen wellicht anders lezen als anderen, maar wat mij betreft is zo’n toespraak reden voor ontslag op staande voet. Het was netjes geweest als zo’n man de bevolking van Utrecht excuses had gemaakt. “Sorry eerwaarde burgers van deze stad. Met schaamrood op de kaken moet ik u vertellen dat, als wij als dienders samen met justitie ons best doen, wij prima in staat zijn veelplegers en draaideurcriminelen op te pakken. Het doet ons groot verdriet dat wij onze belangrijke taak – het dienen en beschermen van u allen – eerder zo bedroevend hebben uitgevoerd, dat velen van u nodeloos slachtoffer zijn geworden van een aantal hoogst vervelende criminelen. Wij zullen doorgaan op de ingeslagen weg en hopen dat u onze fouten uit het verleden wilt vergeven. Het zal niet weer gebeuren”. Zoiets. Maar zoiets hoor je nooit. Jammer dat de journalist in kwestie de korpschef niet met wat prikkelende vragen tergt. Nee, die tikt alles netjes op. Nogmaals, het ligt vast aan mij. Wat ook vast aan mij ligt is het verschrikkelijk ordinaire gedrag van sommige tieners. Tijdens de vakantie hebben we veelvuldig geschaatst op het hele gezellige schaatsbaantje in de Paperdome. Een schot in de roos. Alleen blijkt het moeilijk als ouder met hele jonge kinderen zonder gezeur te kunnen genieten. Kids die de luier maar amper zijn ontgroeid gebruiken taal dat zelfs ik denk, kan het ietsje minder. Rotzooi wordt zonder blikken of blozen op het ijs gedonderd en de ijsballen vliegen soms zodanig in het rond, dat je ouders met kleine kinderen ziet vertrekken. Even zo’n tiener bij de lurven pakken is er niet meer bij. Stilletjes afdruipen is kennelijk de reactie. Misschien heeft de hernieuwde aanpak van de hermandad over een aantal jaar weer een positief effect op deze ouders. Niet weglopen als je plezier wordt vergald, maar zonder angst zo’n tiener aanspreken op zijn of haar gedrag en desnoods bij de oren grijpen en verwijderen. Maar ik snap best dat, als je jaren het slechte voorbeeld hebt gehad van de politie, je eerst even de kat uit de boom kijk of de nieuwe aanpak geen eendagsvlieg betreft. Zou zo’n korpschef een link leggen tussen slappe knieën bij de burgers en een slappe aanpak bij zijn mensen? Denk het niet.