↑ Terug naar Archief

Heuswaar 2005 (Ons Utrecht)

In omgekeerde volgorde

Iedere week in Ons Utrecht en Ons Leidsche Rijn

Woensdag 28 december 2005 (34)

Ledig Erf Blues

I am on my way naar het Ledig Erf
It’s far away, maar das niet erg
My love just left me, hier op het terras
Zie je nou, hoe fijn dat was

I am on my way naar het Ledig Erf
It’s getting hot, maar das niet erg
No one around me, ik loop al naar de deur
Nobody to talk, ik ruik mijn stamgeur

Zo begint de grootste hit van mijn goede vriend, de Utrechtse dichter Anton Rosmüller. Het nummer staat op een niet meer verkrijgbare CD uit 1997. En ik kan het weten, want ik heb dat ding, samen met een dichtbundel, geproduceerd ter ere van de 50e verjaardag van Anton. Hoewel de zang- en dichtkwaliteiten van Rosmüller onmiskenbaar zijn, was het m’n duurste project ooit: ik ben er destijds nog net niet failliet aan gegaan. Vroeger was Anton de vaste huisdichter van het befaamde Utrechtse café Ledig Erf. Nee, niet aan het Ledig Erf, maar aan de Tolsteegbrug. Strikvraagje om bij iemand vast te stellen of ie al dan geen “echte” Utrechter is. Helaas verkocht uitbater Jacob van de Lagemaat zijn dwelling vorig jaar en is het nu een 13 in een dozijn kroeg. Nog steeds op de mooiste plek van de stad, maar honderden Utrechtse excentriekelingen zijn hun huiskamer definitief kwijt. Ik moest aan die mooie tijd denken toen ik van wethouder Van Kleef hoorde dat er nog dit jaar een bouwplan voor het “echte” Ledig Erf (die verschrikkelijke lege plek aan de andere kant van de Stadsbuitengracht) zal worden goedgekeurd. Toen mijn leven zich, eerst als scholier, later als HTS-er en weer later als binnenstadbewoner op, rond en in “Het Erf” afspeelde stond de kale plek nog vol afbrandstruiken. Ongeveer vanaf mijn gang naar Leidsche Rijn is het een kaal gat geworden. Een verschrikking. Maar straks, naar het schijnt, iets moois, met een kroeg onderin! Ik hoop dat Van Kleef effe een belletje wil plegen met Jacob van de Lagemaat. Wie weet heeft hij nu lang genoeg gefietst en heeft ie wel weer zin om een kroegje te runnen. Dan kunnen al die honderden verdrevenen, gelijk Rosmüller, eindelijk weer “op weg naar het Ledig Erf”. Helemaal mooi als er straks ook een echt Vaartse Rijn station is. Dan kunnen we uit de westelijke wingewesten opstappen bij Station Terwijde, en zo naar het Ledig Erf. Want, als vrienden mij de weg vragen naar het dichtstbijzijnde terras in Leidsche Rijn roep ik altijd: Klifrakplantsioen uitrijden, linksaf de Zandweg, aan het einde rechts, brug over, rotonde rechts, eerste links, 2e rechts, aan het einde links, brug over, aan het einde met de bocht naar rechts, 2e links en dan rijdt je er vanzelf tegenaan. Precies, tegen het Ledig Erf! Ps. Leidsche Plein in Leidsche Rijn, wanneer kunnen we dat realiseren?

Woensdag 21 december 2005 (33)

Levendig

De kogel is door de kerk! Na bijna 20 jaar praten, schetsen, contracten sluiten, contracten weer ontbinden, verkiezingen, weer praten, weer schetsen, weer contracten maken, een nieuwe politieke partij, weer verkiezingen, een referendum, het vierde Masterplan Stationsgebied, is nu dan echt de kogel door de kerk. Twintig miljoen verder, maar het is echt waar: nog even, en dan kan er werkelijk worden gebouwd aan een vernieuwd Stationsgebied. En, er kan worden gebouwd aan het centrum van Leidsche Rijn. Want die verknoping is gemaakt, althans op het gebied van het winkelcentrum van Leidsche Rijn. Een winkelcentrum zonder winkelcentrum trouwens. We krijgen in de toekomst allemaal gezellige winkelstraatjes met flatjes daarboven. Dat is bedoeld om een levendig stadshart te maken, maar het zorgt ook weer voor ingewikkelde eigendomsverhoudingen. Net als bij Hoog Catharijne, een van de eigendommen van Corio. Wat dat betreft hoop ik dat we over 40 jaar niet al een decennium hebben gesproken over een mogelijke opknapbeurt voor Leidsche Rijn Centrum. Laten we daar maar niet vanuit gaan, niet nu de bouw nog moet starten. Want één trauma in Utrecht lijkt mij voldoende. Maar goed, Corio wordt straks dus eigenaar van al die winkeltjes. En, natuurlijk speelt Corio ook een grote rol bij het uitzoeken van de ontwikkelaars voor al die winkeltjes en flatjes. Geef ze eens ongelijk, ze moeten natuurlijk wel weten wat ze straks mogen kopen. Kan dat? Ja het kan! En, al die middenstanders die een winkeltje willen drijven, kunnen afrekenen bij Corio. Vroeger was er een middenstand. Die hadden zelf een pandje en begonnen op de benedenverdieping een zaak, dreven 40 jaar hun nering, en verkochten de kiet. Je pand was je pensioensvoorziening. Dat zal je in Leidsche Rijn Centrum dus niet aantreffen. Als u straks een frietzaakje wilt beginnen, zal dat niet lukken. Misschien als u zich aansluit bij een franchise organisatie als bijvoorbeeld Vork. Zo’n gezellig stukje eenheidsworst, daar houdt een belegger wel van. Levendig hè, dat nieuwe centrumgebied! Zal ik nog een paar zaken noemen die we daar gaan krijgen? Denk dat u wel snapt hoe dat eruit gaat zien. Ik heb de wethouder overigens van harte gefeliciteerd met zijn behaalde resultaat. Dat mag ook best, want voorlopig is hij de enige die de boel wel op papier heeft gekregen, althans, met handtekeningen. Maar, mijn probleem blijft dat de toekomstig eigenaar van de winkeltjes van Leidsche Rijn ook eigenaar is van de belangrijkste winkels in het Stationsgebied, in Nieuwegein en zelfs in Parkwijk. Dat worden vast leuke huurprijzen. Ik zal ouderwets zijn, het zal vast niet anders hebben gekund en het zal vast levendig worden!

Woensdag 14 december 2005 (32)

Storing

Sinterklaas is eindelijk weer terug naar Spanje en de kerstboom is weer in huis. Een huurboom van het Groene Sticht. Begin januari gaat ie weer terug en dan wordt het boompje herplant. Je zou denken: hier worden we een prachtig bio-oor aangenaaid, maar het is echt waar. Uit zeer betrouwbare bron vernam ik dat alle huurbomen van vorig jaar nog steeds schitteren in een dennenbos aan de oostzijde van onze provincie. De lampjes in de boom overigens, branden nog niet. Want, helaas, er is weer eens geen stroom in Leidsche Rijn. Ik heb getracht het aantal storingen bij te houden en naar mijn beste weten beleven wij nu de 29e stroomstoring sinds we in Leidsche Rijn woonachtig zijn. Gelukkig heb ik nog voor een uurtje “prik” in de batterij van mijn laptop, anders was ik in bed gaan liggen. De buurman zie ik met een lege tas terugkomen van het winkelcentrum. Ook daar, hoorde ik later, moesten de deuren dicht. Tja, ook de kassa’s hebben elektriciteit nodig. Kassa’s die wederom leeg blijven. Mooie strop voor al die winkeliers. Bedorven kerstkalkoen! Het zal aan mij liggen, maar ik kan me niet heugen dat ik in mijn vorige woningen zoveel stroomstoringen heb meegemaakt. Ik moet me echter vergissen, want volgen leverancier Eneco is het aantal storingen in Leidsche Rijn gemiddeld gelijk aan het aantal storingen in de rest van de stad. Ik zal slechtgelovig zijn, maar daar klopt wat mij betreft helemaal niets van. Misschien klopt het wel, maar in de binnenstad ligt vast ouwe meuk en hier hebben we hagelnieuwe kabels in de grond gekregen. Natuurlijk, er zal in Leidsche Rijn wat vaker een beunhaas met een graafmachine een leiding uit de grond trekken, maar dan nog. Het gaat er bij mij niet in. Ik vrees dat niet alleen de woningen met goedkope meuk zijn opgetrokken, maar dat Eneco kosten bespaart en een hussie afgekeurde kabels heeft aangeschaft voor ons stadsdeel. Gelukkig hebben we ooit een super geïsoleerde vrieskast aangeschaft, anders hadden we nog veel vaker de volledige inhoud weg kunnen kwakken. Dat hebben we nu pas tweemaal hoeven doen. Ik baal wat dat betreft nog steeds dat we, toen daar nog subsidie centjes voor beschikbaar waren, het dak niet hebben volgegooid met zonnepanelen. Het lijkt me heerlijk om niet meer afhankelijk te zijn van al die storingsgevoelige elektriciteitskabels. De donkere dagen voor kerst zijn al wat mij betreft al donker genoeg, dus Eneco, laat de volgende storing nog even duren!

Woensdag 7 december 2005 (31)

Minder

Soms lukt een column van geen kanten. Ik kan de neiging hebben over teveel onderwerpen te willen schrijven, en dan wordt niets iets. Ik wilde schrijven over het lieflijke “Kleine Wijk” in Ondiep dat gesloopt gaat worden. Wat mij betreft een onzinnige beloning voor woningverhuurder Mitros. Doen al jaren niets aan het onderhoud en mogen de boel –die nu op instorten staat- toch slopen. Raar. Mitros loopt honderden woningen achter als het gaat om nieuwbouw in Leidsche Rijn. Onze wethouders zijn daar echt boos over, maar men doet er verder weinig aan. Tja, dat hele Mitros had er nooit mogen zijn. Ooit was het een gemeentelijke dienst. Maar toen de tekorten daar wel heel erg groot werden, is de boel afgestoten. Althans, de boel is als stichting opgezet, maar met dezelfde mensen en dezelfde foute mentaliteit die tot die gapende gaten had geleid. Tja, dan is het niet vreemd dat er geen topbedrijf ontstaat. Maar goed, daarmee krijg je een column niet vol. Om nu een verhaal te maken over het feit dat ik nog steeds niet rook en daarmee bijna vijftien-!! kilo zwaarder ben geworden, daar zit u ook niet op te wachten. Zelfs niet op het feit dat ik daar al weer vijf vanaf heb weten te krijgen door een gezond dieet (groente, fruit en wijn in plaats van snaaien en bier) en voldoende beweging. Ik kan ook geen kolom vullen met mijn verbazing over de onveilige bruggen over het Amsterdam-Rijnkanaal. Ik fietste afgelopen vrijdagavond naar de stad over de brug bij Douwe Egberts en zag dat er stukken reling ontbreken. Een stuurfoutje en je dondert twintig meter naar beneden. Zaterdagmorgen fietste ik terug over de brug bij Den Hommel. Ook daar ontbreekt een stukje reling. Ik zou zeggen, fiets voorzichtig want het duurt nog even voordat de nieuwe bruggen gereed zijn. Waar moet het dan over gaan? Over het drama van vorige week met de gestorven voetballer van FC Utrecht en de welgemeende bloemen van Wesley Sneijder ondanks de spreekkoren van de zondag ervoor? Over de creperende bergbewoners in Pakistan na de aardbeving? Ik kan zelfs niet schrijven over Sinterklaasavond! Als u de krant voor u heeft, is het heerlijk avondje weer voorbij. Ik schrijf dit een dat voor de cadeauregen weer nederdaalt. Nee, het is het allemaal net niet. Mijn advies aan u is de volgende: heb een weekje geduld, dan zal alles beter zijn.

Woensdag 30 november 2005 (30)

Moderne Machiavelli

Het volk is boos op minister Zalm, boos omdat hij zijn hand op de knip houdt en de meevaller van wel 3 miljard eurootjes niet wenst te verbrassen. Wat een naïef gepeupel hebben wij toch. Lieve mensen, dat geld is er helemaal niet. We zouden een tekort opbouwen dit jaar van zeg 7 miljard, en door wat meevallers is dit “slechts” 4 miljard. De BV Nederland maakt dit jaar 4 miljard verlies en u wilt dat wij meevallers gaan uitgeven? Lijkt me niet! Het nut van deze eerste regels is niet er groot, maar de verkiezingen zijn aanstaande en dan is het aardig zo nu en dan eens wat verkiezingsretoriek door te prikken. Ik zag ‘s lands ideale schoonzoon en PvdA roerganger Wouter Bos een geweldig nummertje over de besteding van deze meevaller! Ik leerde vroeger van mijn grootmoeder al dat het onmogelijk is om geld dat niet bestaat toch uit te geven. Nu sta ik ook wel eens rood, maar de BV Nederland staat zo schandalig veel rood dat we jaarlijks bijna 15 miljard euro kwijt zijn aan rente. Dat schijnt allemaal te mogen want het is de overheid die het doet, en de overheid, dat zijn we allemaal. Wij hebben het dus allemaal zelf gedaan. Omdat we trouw iedere vier jaar naar de stembus hobbelen. Op 7 maart 2006 mogen we weer trouw naar het busje (stemmachine) hobbelen. Het is dan bijna vijf-en-een-half jaar gelden dat we deze gang maakten. Destijds was Leidsche Rijn nog woest en ledig. De dichtstbijzijnde stembus was in Parkflat De Rheyngaerde. Dat jaar waren er al verkiezing geweest en was ik lid van het stembureau in die prachtige flat in lommerrijke omgeving. Inmiddels is deze flat al jaren het domein van antikraak bewoners en zal er aanstonds de sloopkogel doorheen flitsen vanwege de reconstructie van Hooggelegen. Hoe dan ook, die flat was wat ver weg voor de eerste bewoners van Leidsche Rijn, dus toog ik hoogstpersoonlijk naar de gemeente om mijn kantoor aan te bieden als stemlokaal. Sterker, we hebben de boel Turn-key opgeleverd, met buurtbewoners als lid van stemdistrict 141. Het was een topdag met honderden stemmers. Leefbaar Utrecht had, als ons lokaaltje maatgevend zou zijn voor de gehele stad, 17 zetels binnengesleept. Wat dat betreft lag het voor de hand dat iemand van die partij Leidsche Rijn onder zijn of haar hoede zou nemen. En – eerlijk is eerlijk – over het geheel genomen verdient Lenting een zeer dikke voldoende voor zijn werk aan Leidsche Rijn. Wat dat betreft heeft hij het helemaal niet nodig om als een moderne Machiavelli op te treden in de raadscommissie Stedelijke Ontwikkeling, zoals hij vorige week deed. Schoffeerde hier en daar een bewoner, een sportvereniging en de aanwezige raadsleden. Het is te prijzen dat hij zijn zaken serieus neemt en tot aan de verkiezingen doorwerkt, maar wel met open visier graag.

Woensdag 23 november 2005 (29)

Parasol

Net als zoveel columnisten had ook ik een stukje geschreven over het chemische stofje in de kop van oud kamerlid en oud wethouder Rob Oudkerk. De man was ooit dusdanig van de kook geraakt door zijn werk als Amsterdams wethouder dat ie na een volle dag even naar de hoeren moest om tot rust te komen. Nu komt hij met een boek en heeft hij het over een stofje. Dat stofje lijkt mij macht te heten. De een gaat ervan naar de hoeren, de ander neemt een minnares of wat en sommigen gaan aan de drank, slaan hun vrouw (man) of vluchten in vreemde hobby’s. U moet niet raar opkijken van machtige ambtsdragers die des avonds naar hun zolder sluipen, een NS-uniform uit de kast trekken en de hele nacht met hun modeltrein in de weer zijn. Ik geef toe, ik weet niet wat ik liever zie bij een ambtsdrager. Ik heb de column trouwens verscheurd. Laat die Oudkerk toch lekker in z’n eigen sop gaarkoken. Ik ben alleen zo bang dat als onze burgemeester Annie met pensioen gaat, een overijverig minister zo’n Oudkerk hier rustig dropt. Oudkerk schijnt Utrecht wel een aardige stad te vinden (rubberdreef, hardeballenstraat en De Baan). Nee, stoppen nu met die onzin. We gaan het weer over Leidsche Rijn hebben. Mijn mond viel vanmorgen open aan de ontbijttafel toen ik las dat zelfs grachtengordeldichter Ingmar Heytze de bewoners aan deze zijde van het kanaal liever voorzieningen gunt dat de containerkunst van Beyond. Dat lijkt me een geluid uit onverdachte hoek. Zo’n Beyondcontainer (ooit leuke dingen tijdens de manifestatie Parasite Paradise) doet dienst als jeugdhonk in Vleuterweide. Het ding –de parasol geheten- was al regelmatig door vandalen van de parasols ontdaan en moet voor 20 mile worden gerestaureerd, bezwoer een Beyond specialist. De officiële lezing namens de zojuist afgetreden cultuurwethouder Gispen is dat deze opknapbeurt een reguliere opknapbeurt betreft en ‘slechts’ vierduizend eurootjes kost. Helaas weet ik niet wat waar is. Ik bedoel, Gispen treed af omdat ie de raad onjuist heeft voorgelicht dus misschien worden columnisten ook wel verkeerd voorgelicht. Aan de andere kant, weet u hoe vaak wethouders verkeert worden voorgelicht? Ik vrees vaker dan wij denken en vaker dan zij wensen.

Woensdag 16 november 2005 (28)

Gesnapt

Wat doet een vader op zondagmiddag als vrouwlief de hort op is met een vriendin en de kinderen uitgespeeld zijn op alle elektronica: inderdaad, naar buiten. Even een frisse novemberneus halen. Het is best koud, maar met een heerlijk zonnetje voelt het nog aardig gerieflijk. Voetballen, dat is de keus van de vier mannen. Maar waar? In de nieuwbouw zijn tientallen wip-kip-veldjes. U kent ze misschien. Een postzegel zo klein, met een schommel, een wipkip en een zandbakje. Prima dat ze er zijn, maar nu de gemiddelde kinderleeftijd binnen Leidsche Rijn ieder jaar met ongeveer een jaar toeneemt, zit je straks met een overschot van tientallen wip-kip-veldjes en een zwaar onderschot aan flinke trapvelden. Maar goed, het kunstgrasveld bij Forum Voorn was bezet en de aanwezig grasveldjes zijn sompig en vol kuilen. Allemaal de erfenis van een verkeerde aanleg, jaren terug. Effe snel een bak grond erop (vol stenen, glas en andere meuk) effe aangeharkt en graszaad erin. Daardoor zijn vele trapveldjes van Leidsche Rijn eigenlijk onbruikbaar. Ik mijd die dingen omdat ik mijn enkels niet wens te breken met al die kuilen en bobbels. Uiteindelijk hebben we heimelijk koers gezet naar de velden van UVV. Het terrein is bijna voltooid, en nabij de ingang ligt een schitterend kunstgrasveld uitnodigend te blinken in de zon. Het is al weken gereed, maar word nog niet gebruikt. Behalve dan door mij en mijn jongens. Deze zondag had ik er drie. Mijn eigen jongens en een logee. Legaal kwamen we er helaas niet op: we moesten even een bouwhek uit een gat tillen, auto erdoor, bouwhek weer netjes dicht, auto geparkeerd en voetballen. Heerlijk gewoon. Ik voelde me Marco van Basten in San Siro. Lobje hier, stifje daar en af en toe een woeste pegel met de wreef. Het was heerlijk. De kinderen genoten. Gezonde appelwangen na een ochtend op de gameboy. Maar, aan de lol kwam snel een eind. Want ja, hoe durf je, als vader op zondagmiddag in de nieuwbouw met drie kinderen tussen de 4 en 7. Voetballen op een veld dat niet van jouw is! Gelukkig bestaan ze nog, boze mannen van middelbare leeftijd die je op hoge toon komen vertellen dat het misdadig is dat je de durf hebt een bouwhek open te doen en gebruik maakt van een kunstgrasveld dat van de club is en van niemand anders. Nu meen ik mij te herinneren dat 35% van de aankoopprijs van mijn huis naar de gemeente is gegaan voor de aanleg van wegen, sportvelden en scholen. Dan praten we over een bom duiten. Dat mooie kunstgrasveld is mede door mij gefinancierd. Maar helaas, dat geld is naar de gemeente gegaan dan ben jij je zeggenschap kwijt. En zomaar illegaal voetballen op je eigen geld, dat mag helaas niet. En gelukkig is er altijd wel een ouwe brombeer te vinden die je dat fijntjes uitlegt. We zijn zonder morren weggegaan, maar even dat Van Basten gevoel, dat kon de brombeer niet meer afpakken!

Woensdag 9 november 2005 (27)

Sterkte!

Ik heb wel eens gedacht: zou ik de politiek in willen? Zou ik raadslid willen zijn en misschien daarna wethouder? Ik bedoel, iemand die stukjes schrijft voor een krant zit zo dicht op het vuur, dan is het best aardig om zelf eens vuurtje te stoken. Nu blijft het bij poken, blazen en af en toe wat in dat vuur wateren. Ik heb gelukkig met mijn vrouw de afspraak dat zij me altijd zal tegenhouden die stap te zetten. Ok, raadslid, dat kan nog. Dat doe je naast “normaal” werk. Je weet dat je constant wordt verneukt door het college, maar je kan hier en daar best een beetje sturen. Niet te veel, net genoeg om het leuk te houden. Maar wethouder, dat is pas een luizenbaan. Als je wekelijks zoveel uur rond hobbelt in het stadhuis, moet dat invloed hebben op je denkraam. De slechte atmosfeer tast onherroepelijk je hersenen aan. Ik heb voor de gein de laatste raadsverslagen gelezen van de vorige raad. Dan hebben we het over herfst 2000. In die tijd zat Leefbaar Utrecht nog in de oppositie. Het was rondom de vorige verkiezingen. Leefbaar had 9 zetels, maar was buiten het college gehouden. De mannen en vrouwen die toen in de raad zaten, waren constant aan het zuigen en sarren. Ik heb de meest betweterige teksten gelezen, onder andere uitgesproken door huidig wethouder, toen “Het Keffertje”, Walther Lenting. Leidsche Rijn wethouder Rijckenberg was destijds aan het eind van haar Latijn. Ze bezigde teksten, dat ging nergens meer over. Ze was narrig, chagrijnig en moe. Ze had zes lange jaren in de frontlinie gestaan, en dan is het motortje leeg. Ik vrees dat alleen wethouders die slechts “op het winkeltje passen”, langer dan een jaar of vijf meegaan. Doe je meer, dan ga je kapot. Geestelijk of lichamelijk, maar kapot ga je. Afgelopen vrijdag was er een feestje voor alle mensen die hebben gewerkt aan Leidsche Rijn. Het schijnt dat Lenting heeft gedanst met Rijckenberg. Wat had ik daar graag bij geweest. Rijckenberg was okselfris, want vijf jaar uit de politiek. Nu is het onze Walther die op zijn tandvlees loopt. De man heeft zich vijf jaar uit de naad gewerkt en weet nog steeds niet of zijn plannen voor het Stationsgebied het zullen halen. Ik vrees overigens van niet. Hoe graag ik ook zou zien dat mijn jongens –nu vier en zeven- straks veilig op het fietsje over de verkeerstunnel van het Westplein kunnen. Aan de andere kant, er zit gewoon principieel iets onjuist in die plannen. Je mag Corio niet belonen met Leidsche Rijn Centrum voor twee decennia niets doen rond Hoog Catharijne. Hoe dan ook, ik voel mee met de wethouder. En ik weet zeker dat hijzelf terug zal verlangen naar juli 2000, toen hij nog ongestraft -en met een verschrikkelijk dédain- gehakt kon maken van de toenmalige UCP-plannen. Sterkte!

Woensdag 2 november 2005 (26)

Trekschuit

De zon is gewoon te fel om deze column buiten te schrijven. Dat is het enige nadeel van laptopschermen. Dan maar alle ramen en deuren open, korte broek en polo aan, biertje erbij (nee, geen sigaret helaas) en een bak olijven. Het is deze zondag warmer dan we tijdens de zomervakantie hadden aan het Zeeuwse strand. Wat is dat, voor iemand die ernstig gevoelig is voor het korter worden der dagen, genieten! Stel al hebben we misschien straks een verschrikkelijke herfst, het zal een hele korte zijn. En wat mij betreft kan de herfst niet kort genoeg duren. Politiek zal de herfst wat langer duren. De politieke partijen komen zo zoetjes aan met hun verkiezingsprogramma’s. Het spits werd afgebeten door de VVD. Het hele programma telt 4440 woorden. De woorden “Leidsche Rijn” komen zeven keer voor in het gehele programma. Nu zegt dat niets, want misschien is dat wel zeven keer enorm belangrijk. Helaas kan ik u zeggen, valt dat wel mee. Interessant detail: volgens de VVD moet het Leidsche Rijn Park er echt komen volgens het verkiezingsprogramma, terwijl de VVD momenteel de enige coalitiepartij is die geen extra geld wenst uit te trekken voor dit park. Tja, verkiezingsprogramma’s! Overigens, het programma is wel goed geschreven, en das ook wat waard. Goede onderdelen, als het zelf wieden van het onkruid in de eigen straat, staan ook te lezen. Daar ben ik het helemaal mee eens. U kunt me wat dat betreft regelmatig op straat vinden met bezem en schoffel. Afgelopen zaterdag heb ik zelfs nog even het verkeer staan regelen in de wijk. De dorpsgek aan het werk. Maar de grootste boodschap van de VVD is toch een ondergrondse metro tussen Stadsschouwburg, Utrecht CS en het Westplein. De VVD stelt in hetzelfde programma dat Utrecht juist zo gezellig is, omdat het een relatief kleine stad is. Niet te vergelijken met Amsterdam of Rotterdam, maar meer met Gent en Sevilla. Dan zeg ik tegen de VVD: schrap in hemelsnaam die zin uit het programma. Een dorp dat al bijna 20 jaar praat over een verbetering van het Stationsgebied moet geen grote broek aantrekken. Probeer het eens met een trekschuit door de Stadsbuitengracht!

Woensdag 26 oktober 2005 (25)

Cultuur-pausjes (2)

Als u dit stukje leest, behoor ik precies vier weken en een dag tot het korps van de niet rokenden. Wat een verschrikkelijke tijd! Ik ben niet erg van de pillen, poeders en pleisters, dus ik hoef u –als u ook ooit cold turkey bent gestopt- niets uit te leggen. Geen nicotine-meuk in dit huis om het leven gemakkelijker te maken. Ondanks alles vindt mijn vrouw dat ze er een leukere (nog leukere) man voor terug heeft gekregen. Gek, want ik schrik soms van mezelf, zo sjacherijnig kan ik worden van het niet roken. Sterker, soms kan ik gewoon geen mens om me heen verdragen. Nadenken lukt amper, lang concentreren lukt al helemaal niet. Ik heb nog steeds het gevoel 30 centimeter boven het aardoppervlak te zweven, maar medici zijn unaniem in hun oordeel. Wat is het allerbelangrijkste dat je kan doen voor je gezondheid? Stoppen met roken. Daarna komt pas bewegen. Allebei is helemaal geweldig. Maar goed, voorlopig ben ik nog een wrak, zowel geestelijk als lichamelijk.

Waarschijnlijk daarom heb ik vorige week zo’n vreemde column geschreven over de cultuur-pausjes van onze stad. Althans, dat moet ik geloven gezien de vele reacties die ik mocht ontvangen op dat stukje. Een aantal vond het prachtig, die hebben het kennelijk niet zo op witte wijn en bitterballen. Een andere groep vond het stuitend. Ik zou als cultuurliefhebber toch meer oog moeten hebben voor de internationale betekenis van een programma als Beyond en niet zo moeten dwepen met die sneue kindertjes uit de Vinex die met hun snotneusjes blokfluitjes bevuilen. Een enkel samenzweerderig type zag zelfs persoonlijke belangen tussen schrijver en de amateurkunst in Leidsche Rijn. Want ja, kritiek op de hogere kunst is not done! Afblijven, want wij, almachtige scheppers der kunst, bepalen lekker zelf wat goed is voor die sukkels die zo dom zijn veel te veel geld neer te leggen voor een veel te klein k-huisje met een sneu k-tuintje in een suf straatje met hele lullige autootjes. Wij, de hoeders van de cultuur, draaien er met liefde miljoenen door heen en wee degene die zich daar kritsich over uitlaat en wee degene die zich daarmee durft te bemoeien! Ik heb al heel vaak aangegeven een liefhebber te zijn van alle soorten cultuur, behalve van cultuur die zich niet wil verantwoorden. Zulke cultuur is wat mij betreft waardeloos!

Woensdag 19 oktober 2005 (24)

Cultuurpausjes

Vooropgesteld dat ik erg kan genieten van cultuur in de breedste zin van het woord, viel ik vorige week van de ene verbazing in de andere. Hoe dat? Ik heb het zogenaamde hoor-en- wederhoordebat van de gemeenteraad gevolgd. In het kader van de gemeentelijke begroting voor 2006 mochten actiegroepen en andere boeren, burgers en buitenlui onze raadsleden aangeven waarom er missers zouden zitten in het gemeentelijke begrotingsboekje voor komend jaar.

Ik heb hoegenaamd maar een onderwerp aan mogen horen waar het echt ging om burgers, in dit geval leden van de verschillende wijkraden en andere verenigingen die kwamen uitleggen waarom er wel een Leidsche Rijn Park zou moeten komen in het nieuwe stadsdeel waar ik woon. Voor de rest was het een borrelmiddag voor de gezamenlijke cultuurdirecties van deze stad. Ekko was aanwezig, theater Kikker, Zimihc, Stichting Het Wilde Westen, Festival aan de Werf…, noem ze allemaal maar op. En bijna allemaal begonnen ze hun verhaal met dat ze zich eigenlijk schaamden omdat ze weer aanwezig waren om aan te geven waarom er natuurlijk veel meer geld zou moeten komen voor hun eigen toko: we zijn zo zielig en zo uniek en anders kunnen we echt bijna geen voorstellingen meer programmeren maar kunnen we alleen nog maar open blijven als we commerciële dansavonden voor bejaarden organiseren want die willen dat zo graag en we hebben dan echt geen geld meer voor een hectoliter witte wijn op de volgende opening en nee, we zijn geen geldverslindende cultuurpausjes maar hele harde werkers en hoe moet dat nu als we geen bitterballen meer kunnen financieren op een premi re?

Het was een redelijk bizarre voorstelling, zo alles bij elkaar. Ik begin zowaar te snappen waarom Henk Westbroek altijd riep dat het eens afgelopen zou moeten zijn met deze ‘subsidie-vreters’. Allemaal hangen ze aan het poen-infuus en zijn ze op zoek naar geldstromen. Maar ik heb een zwak voor de vrouwen en mannen van Cultuur 19. Die deden het ook leuk. Ze hadden een lief meisje, Kiki, meegenomen om iets te zingen. Een heel kort stukje: ‘Morgen komt er een nieuwe dag…’. Tja, maar Cultuur 19 doet de hele kunst en cultuur voor de amateurs aan deze zijde van het Amsterdam-Rijnkanaal. Ze worden teruggeschroefd van 216.000 naar 48.000 euro. En dat terwijl er jaarlijks vele tonnen wordt uitgegeven aan de “hoge” kunst die door bureau Beyond over de mensen alhier wordt uitgestrooid. Een paar maanden geleden schreef ik dat Pursuit of Happiness een succes moet worden, anders heeft Beyond een probleem met haar geloofwaardigheid. Zelf ben ik meermaals gaan kijken, en dan bleek ik de enige bezoeker…. Ofwel, ik vrees dat Beyond een probleem heeft.

Woensdag 12 oktober 2005 (23)

Tunnel

Eindelijk is het duidelijk, we krijgen een stukje Zwitserland in het hart van plat Nederland. Nu is die verhoging van acht meter nauwelijks een berg te noemen, ik doel op de overkapte A2, en op skies zal je de maximale snelheid niet overschreiden, maar toch! Een tunnel van 1650 meter lang! Met maar twee luchtgaten van 150 meter lengte. Luchtgaten waar een dodelijk verotte lucht uit zal komen. Of worden het stortkokers voor de nieuwste rage onder hangjongeren? Ik weet nog steeds niet of ik moet juichen dat we in Utrecht zoiets prachtigs krijgen als een ingepakte snelweg waardoor Leidsche Rijn aan de stad kan worden genaaid. Trouwens, dat is geneuzel van het zuiverste water, want dan zijn we de snelweg netjes over, ligt de volgende onneembare vesting al klaar: het Amsterdam-Rijnkanaal! Dat ding zal niet worden overkapt. Er liggen drie bruggen en met een beetje mazzel komt daar ooit een fietsbrug bij! Nee, de A2 is overkapt omdat we daardoor 6700 woningen kunnen bouwen. De A2 moest toch breder. De kreet in bestuurlijk Nederland is “werk-met-werk-maken”, dus tien jaar onderhandelen later kwam dit uit de bus. Utrecht betaalt maar een heel klein beetje mee aan die tunnel en krijgt ere en paar honderd miljoen aan inkosten voor terug. Dat is het aandeel dat ontwikkelaars afdragen over de bouw van die woningen. Utrecht ploegt die poen weer lekker terug in goede dingen voor de burgers en iedereen is blij. Maar is dat ook zo? Moet je een Zwitserse tunnel wel willen op het drukste punt van autorijdend Nederland? Zou er voldoende rekening zijn gehouden met de claustrofobische medemens? Laten we het hopen. Want over een jaar of zes zal het noorden van het land via een inmense tunnel gekoppeld zijn aan het zuiden van het land. Iedereen die geen zin heeft om het donker in te rijden kan sluipen door de straten van Leidsche Rijn. Mijn vraag aan verkeerswethouder Yet is derhalve of haar verkeersmodellen claustrofobie-proof zijn!

Woensdag 5 oktober 2005 (22)

Gruwelijk

Ik las dat mijn collega columnist Jerry Goossens een maand of twee geleden is gestopt met roken. Knap! Een paar weken geleden stopte de hoofdredacteur van deze krant, en… vorige week heb ik deze idiote stap gezet. Zomaar. Op een lullige dinsdagmorgen drukte ik een peuk uit en besloot geen nieuwe op te steken! Alsof het niets is. Ruim vijfentwintig jaar investering in rookgenot zomaar naar de je-weet-wel. Een kwart eeuw heb ik lief en leed met mijn rookwaar gedeeld. Mijn eerste rookervaringen deed ik op als wel hele jonge tiener achter, nota bene, het groene-kruis-gebouw in Vleuten. Gestolen sigaretjes van de Vivo. Daarna was het als eerste klas gymnasiastje in het Pelmolenplantsoen en de zeven steegjes roken met klasgenootjes. Toen kon iedere dertienjarige nog gewoon peuken kopen bij het sigarenzaakje op de hoek van de Twijnstraat en de Nicolaasstraat. Lukt je niet meer. Een kind van tegenwoordig heeft een ID op zak en is direct de klos. Trouwens, die lieve winkel bestaat ook al niet meer. Waar is de uitdrukking gebleven “een tevreden roker is geen onruststoker”. Mijn grootvader zaliger, geboren te 1890, was onderwijzer te Rhenen. Als iemand van de boerenjeugd niet wilde opletten in de klas, gaf opa Knegjens hem gewoon een sigaar om op te roken. Had ie nergens last meer van. Ik ben echt nog een broekie, maar in mijn eerste jaren als scholier mocht de docent nog roken in de klas. De bovenbouw bezat een rookhok, zonder gein. Niemand verbood ons snotneuzen een sigaret op te steken in biljartcafe De Stichtse Taveerne. Als je maar niet rookte tijdens het biljarten, want daar houden biljartlakens niet zo van, hete as. Maar goed, ik kan wel blijven doormijmeren over die fijne rookmomenten, het is nu over en sluiten. Een jaar of tien geleden kende ik amper mensen die NIET rookten, tegenwoordig ken ik amper nog mensen die ouderwets kunnen (mogen) genieten van een goedgerolde Pieternel. Goed, het stinkt. Doe het bij voorkeur niet boven een wiegje. En ja, je gaat er op een gruwelijke manier van dood. Aan de andere kant, wat is gruwelijk? Een vriendin verloor haar broer aan een motor-ongeluk, afgelopen week. Haar schoonvader, vader, schoonmoeder en moeder waren hem in die volgorde al voorgegaan. Hij rookte niet en die vriendin al een decennium niet. Het zal voor haar nog een hele kluif worden om haar drie kinderen voor te spiegelen dat roken zo gevaarlijk is en dat je er dood aan kunt gaan. Tja, wat is gruwelijk.

Woensdag 28 september 2005 (21)

Hoort, zegt het voort…

Voor mij is het internet, na elektriciteit dan, de mooiste uitving van de afgelopen honderd jaar. Deze week had ik zin om de algemene politieke beschouwingen te volgen. Dodelijk saai wellicht, maar zo ben ik nou eenmaal. Ik zat sowieso uren achter de computer te werken en dat kan prima met de televisie aan. Een aantal uur van het debat was namelijk via de televisie te volgen. Maar, de breedsprakigheid van kamer en premier is zo ellendig, dat er een moment komt dat de gewone programmering in zicht is en de politiek naar het tweede plan verhuist. Een lullig spelletje is voor het volk kennelijk belangrijker dan de politiek. Maar dan is er het internet. Even naar tweedekamer.nl en snel doorklikken naar het debat in de plenaire zaal. Ik blijf het bijzonder vinden, maar het werkt! Beeldschermvullend of in een klein venstertje, het debat kwam draadloos binnen op mijn laptop! Zodoende heb ik Balkenende een keer of honderd horen zeggen dat het kabinet zaken doet waarmee men zich misschien niet populair maakt, maar die nodig zijn voor de toekomst van ons land. Nu moet ik zeggen, ik heb daar wel bewondering voor. Ik weet echt niet of men de juiste zaken onderneemt, maar iemand die iets doet vanuit overtuiging en niet vanwege de Vox Populi, kan bij mij standaard op enige instemming rekenen. De dag na de beschouwingen had ik ook even willen afstemmen op de gemeenteraadspresentatie over de contracten aangaande de verbetering van het Utrechtse Stationsgebied. Mijn vrouw had verplichtingen buitenshuis, dus had ik vooraf netjes gecontroleerd of de extra vergadering via de radio te volgen zou zijn. Ja, dat was het geval, zo werd mij verzekerd. Maar helaas, ik ontving slechts een heel bedenkelijk radioprogramma op de kabelfrequentie 103.4. Ik kan u dus niet vertellen of de gemeente goede contracten heeft afgesloten met Corio, de Jaarbeurs en NS Vastgoed. We zullen het moeten doen met het persbericht van de gemeente. En, als we die als enige informatiebron moeten hanteren, is het allemaal geweldig. Wel jammer dat we in Utrecht nog steeds de geweldige voordelen van internet niet benutten. Even inloggen op utrecht.nl en doorklikken naar de raadszaal, zo moeilijk kan dat niet zijn. Als het zelfs mogelijk is om een pratende Balkenende op het beeldscherm te toveren, moet het met Annie Brouwer ook wel lukken. Helaas, Utrecht is een middeleeuwse stad en communiceert op middeleeuwse wijze met haar burgers. Hoort, zegt het voort!

Woensdag 21 september 2005 (20)

Tolerant

Mijn moeder vertelde het vroeger geregeld, dat ze als tiener woonde op de Van Asch van Wijckskade en ze des avonds niet alleen over straat mocht van haar vader. Veel tippelaars in de buurt. Later, toen ik als tiener naar schoolfeestjes fietste –van Vleuten naar de Diaconessestraat- moest ik door hordes tippelaars aan het Moreelsepark. Ook niet echt prettig. Inmiddels hebben we in Utrecht al jaren een tippelzone aan de Europaweg. Ik kan me nog herinneren dat ik als verslaggever begin jaren negentig naar de opening van het Huiskamer Aanloop Project (HAP) werd gestuurd en naar de opening van de afwerkplekken langs het kanaal. Inmiddels hebben alle grote steden hun tippelzones gesloten en staat Utrecht alleen in haar aanpak van de straatprostitutie. Om aanzuigende werking (mooi woord in dit verband) van tippelaars uit de andere steden te voorkomen, heeft Utrecht een vergunningenstelsel geïntroduceerd. De meiden met oude rechten krijgen voorrang, daarna de Utrechtse verslaafde meisjes en daarna de “gewone” Utrechtse meisjes. Nederlandser kan niet, een tippelvergunning. Het is alleen niet zo dat je alleen een vergunning krijgt als je belooft mee te doen aan een afkick-programma of als je je verdienste netjes opgeeft aan de Belastingdienst. Had zoiets niet gemoeten? Omdat ik het niet goed snapte, belde ik maar even met Hans Spekman. Hij heeft zowel verslaafdenzorg als de sociale dienst in zijn portefeuille. “Ha Wouter, met Hans”, was de vriendelijke opening. “Het klopt dat een behoorlijk deel van die meiden een uitkering heeft en dat zoiets eigenlijk niet kan, maar we moeten hier vooral het doel voor ogen houden. Als we de boel sluiten en die meiden door de stad jagen loopt het helemaal mis. Op De Baan is zorg aanwezig, politie. Daar is veiligheid en rust. Minder stress zorgt voor minder gebruik van harddrugs. En, de woonbuurten blijven verstoken van tippelaars”. Ik was overtuigd. Ook omdat ik de nacht ervoor Nora Storm op de radio hoorde praten over Rotterdam. Deze middelbare dame vangt verslaafden op en hekelde het Rotterdamse beleid. Door sluiting van de Keileweg worden woonbuurten overspoeld met verslaafde hoertjes en hun klanten. Ik zie het al gebeuren: Tippelaars in Langerak, een illegale afwerkplek in Park Voorn, vieze spuiten achter Forum Voorn. Soms kan je gewoon niet alles in een keer aanpakken. Moet je blij zijn met 80% als 100% niet haalbaar is. Wat dat betreft ben ik ontzettend happy met het feit dat Ivo Opstelten naar Rotterdam is gegaan. Lullig voor de mensen in Rotterdam, maar daar is het waarheid geworden: tippelaars in Langerak, alleen heet de buurt anders.

Woensdag 14 september 2005 (19)

Wachten

Ik zou wel eens willen weten hoeveel tijd een mens in zijn leven moet wachten. Wachten bij de bakker, bij de kapper, bij de dokter of bij de kassa van een supermarkt. Wat dacht u van de file? Menig persoon die zijn werkplek niet optimaal heeft kunnen organiseren sluit dagelijks een uurtje aan in zijn of haar vaste file. Nu heb ik van de meest genoemde zaken geen last. Mijn woon-werkverkeer heb ik beperkt tot een seconde of twintig. Ik loop uit mijn slaapkamer, dan twee keer links, trap af, even rechtsaf de woonkamer in om een kop koffie in te schenken. Rechtsomkeert de gang in, kantoordeur door, 10 meter lopen en ik kan aan de slag. Een supermarkt zie ik nooit van binnen, kwestie van werkverdeling, en de bakker weet iedere week wat ik verlang: vier Vicorn en een paar lekkere bolletjes voor de lunch met de kinderen op woensdag. Woensdag is mijn dag met de kinderen, en dan hebben we een paar winkeltje te doen. Wachten hoeven we bijna nooit, bij de gezellige middenstand aan de Meernse Zandweg. Mijn probleem als het gaat om wachten, betreft veelal wachten op antwoord. Antwoorden op vragen die ik stel aan allerhande personen als ik een stukje voor de krant wil schrijven. Vroeger mocht je als stukjesschrijver spreken met ambtenaren die het dossier behandelde waarover je een vraag had te stellen. Tegenwoordig mag dat niet meer. Niet dat daar een wet voor (of tegen) bestaat, maar dat is kennelijk op een goede (slechte) dag ergens binnen de krochten van onze gemeente afgesproken. Vragen mogen slechts gesteld worden aan communicatie-medewerkers. De gemeente Utrecht heeft er, schat ik in, een paar honderd. Bijna allemaal aardige mensen, maar ja, ik vraag meestal meer dan die beste mensen weten. En nog lastiger, zo’n communicatie-persoon behandelt een aantal dossiers. En ik weet ook niet altijd welke dat zijn. Meestal gok ik goed, maar soms krijg ik toch te horen dat ik echt ergens anders moet zijn. En dat doe ik dan meestal netjes: een loketje opschuiven. Daar wordt mijn vraag wederom opgeschreven. Om dan na een paar dagen wachten regelmatig te horen dat ik toch goed zat bij dat eerste loketje. Om knettergek van te worden! Maar wat zal ik u vermoeien met mijn wacht-perikelen. Nu die van u, en in dit geval de bewoners van De Meern: hoe lang wacht u al op witte rook over het Centrumplan rond de Meernbrug? Lang hè. Bent u ook zo benieuwd of de witte rook nog deze college periode zal kringelen? Ik denk dat u en ik nog even moeten wachten…

Woensdag 7 september 2005 (18)

Uit de klauw

Fats Domino leeft! Dat was ongeveer het enige positieve bericht dat loskwam van de Amerikaanse zuidkust, deze week. Voor de rest was het allemaal Biloxi-blues. Mijn hemel, en wij denken dat Amerika tot de beschaafde naties gerekend kan worden. Dat beeld moet vanaf heden worden bijgesteld. Nu zat het daar al langer niet helemaal lekker, in New Orleans. Ik bedoel, heeft u van plunderende en moorden bendes gehoord na de Tsunami van afgelopen december in Azie? Ik niet. Tja, als je naast de supermarkt voor een appel en een ei een blaffer kan kopen, is de kans groot dat een halve stad zo’n ding op zak heeft. New Orleans was al de moordhoofdstad van Amerika. De werkeloosheid onder de bevolking is er torenhoog. Doe er een paar ingredienten bij zoals huis weg, dorst, honger en… geen agent te bekennen, dan giert het vanzelf uit de klauw. Het is alleen zo vreemd dat het bevoegd gezag aldaar deze gevaarlijke cocktail niet direct onderkende. Als je niets doet aan een verrotte samenleving, komt zoiets als een boemerang terug bij zulke omstandigheden. Het geld voor de dijkverbeteringen aan de Amerikaanse zuidkust was door Bush besteed aan de oorlog tegen het terrorisme. De gekte ten top. Ik ben nu benieuwd hoe we dat in Nederland doen. Zouden we hier ook noodzakelijke werkzaamheden uitstellen omdat er geld nodig is voor onze troepen in het Midden-oosten? Ik heb geen idée. Dichter bij huis dan? Zouden er noodzakelijke uitgaven aan het welzijn van de Utrechtse bevolking worden geparkeerd omdat we ze inzetten voor onzin dingen? Wie weet. Ik zou die vraag eens moeten stellen aan Hans Spekman, socialist van de oude stempel die afgelopen week aangaf zijn strijdperk te verleggen naar Den Haag. Hij is zo bedroefd over het nationale beleid, dat hij als modern Don Quichot de Haagse windmolens gaat bevechten. Waarschijnlijk geeft Spekman geen antwoord op mijn vraag. Pas als hij na de verkiezingen van maart 2006 geen deel meer uitmaakt van het college, kan hij vrijuit spreken. Ik weet dus niet hoe hij denkt over de tientallen miljoenen euro’s die inmiddels zijn uitgegeven aan het vierde Utrecht City Project. De gemeente heeft graag dat ik spreek over het project “Verbetering Stationsgebied” of iets dergelijks. Maar helaas heb ik niet kunnen zien wat er de afgelopen zes jaar is verbeterd aan het stationsgebied. Trouwens, ik heb ook niet gezien wat er de afgelopen zes jaar structureel is verbeterd aan de na-oorlogse wijken: nog zo’n Utrechts project waaraan vooralsnog voornamelijk op papier wordt gewerkt. Nu maar hopen dat we in Utrecht geen Tsunami of orkaan Katrina krijgen. Voor je het weet giert het volledig uit de klauw.

Woensdag 31 augustus 2005 (17)

Feest in Leidsche Rijn (2)

Het was puur gekkenwerk, afgelopen weekeinde, om in Leidsche Rijn alle feestjes en evenementen af te lopen. Er was zodanig uitgepakt dat er keuzes gemaakt moesten worden. Dus, als eerste heb ik de fietstocht met Annie Brouwer geschrapt. Sorry Annie, maar ik heb gekozen voor een vertelling over het Romeinse badhuis op de Hoge Woerd, een presentatie van het design-meubel-restauratie-team van het Groenesticht en de vrijwilligerscentrale op het Ab Harrewijnplein, de woonmanifestatie bij het Informatiecentrum en de opening van het Leidsche Rijn Festival. Jullie zaten toen net aan een rijk gevulde lunch in het Paviljoen van Stanley Brouwn. Briljant pandje, maar dat mag ook voor een slordige 500.000 euro. Ik had liever gezien dat je even was overgestoken om het zesde LRF te openen, maar ja, wie ben ik. Daarna als een speer naar Terwijde. Even kijken bij een presentatie van ontwikkelaar Vabo die nabij station Terwijde een appartementencomplex bouwt van zestig meter hoog. Om te beleven hoe zoiets zou zijn was er een hoogwerker die je op die hoogte bracht. Of ik ook even wilde! Ik heb feestelijk bedankt. Een trapleer vind ik hoog zat. Daarna langs bij Vickey Vinex in een appartement aan de Operettelaan. Even een kort gesprekje met deze schoonheid om direct weer terug te gaan naar de Paperdome alwaar mijn vrouw moest volleyballen. Ze had zich door de buurman in het straatvolleybalteam laten lullen, dus dat moest worden aanschouwd. De kinderen waren lekker aan het dansen en springen, dus kon ik weer als een speer naar de Balije alwaar een heuse Romeinse wachttoren was nagebouwd. Een dozijn kids was lekker in de weer met bamboe om op schaal hetzelfde te doen. Nog even naar Vleuterweide gereden om te zien wat daar aan de hand was. Helemaal niets. Als ik daar in die dorre vlakte rondrijd krijg ik zo’n depressief gevoel dat ik, waarschijnlijk volstrekt onterecht, een enorm gevoel van medelijden met de bewoners krijg. Dat zullen mijn vrienden vast gevoeld hebben, zeven jaar geleden, toen wij naar Langerak gingen en ze ons voor gek verklaarden. Ofwel, het komt vast ook wel goed met Vleuterweide, uiteindelijk, maar nu nog even niet. Aan het eind van de middag was ik zo afgebrand, dat ik me met een biertje thuis heb teruggetrokken. Ik had geen zin meer in de presentatie van de bewonersfilm of meer gezelligheid op het LRF. Ding-dong… de deurbel! Een journalist van het AD. Of ik iets wilde vertellen over 10 jaar Leidsche Rijn! Ach, waarom ook niet. Als u straks volstrekte onzin terugleest, komt dat vanwege dat tweede biertje. Die hakte er flink in na al dat heen en weer geren.

Woensdag 24 augustus 2005 (16)

Feest in Leidsche Rijn

Bijna was het niet doorgegaan, dit jaar. Er was geen geld. Toch is er kennelijk wat bij elkaar geschraapt, want we beleven zaterdag alweer het zesde Leidsche Rijn Festival. Amper te bevatten, maar het is echt waar. De eerste editie vond plaats op een heel klein veldje aan de Langerakbaan, in 2000. We waren nog met weinigen hier in de buurt. Het was een beregezellige dag. Het jaar erop verregende het festival volledig, op een speelveldje nabij Forum Voorn. De twee volgende jaren was het festival rond Azotod en veel grootser van opzet: het begon wat te worden in dat rare stadsdeel. Tot de brand, daarna was het afgelopen aldaar. En komende zaterdag voor de tweede keer in- en rond de Paperdome. U weet wel, dat rare, maar speciale, gebouw van zeil en karton. Maar er is veel meer. Het festival valt samen met het tweede feestweekeinde rond 10 jaar Leidsche Rijn. Een beetje een vondst van de afdeling marketing van het Projectbureau Leidsche Rijn. We vieren 10 jaar Masterplan Leidsche Rijn. We hadden het feest ook in 2004 kunnen vieren. Het was echt in 1994 dat Riek Bakker het “concept Masterplan” presenteerde. Ik kan het weten, want ik was erbij. We zouden het ook in 2007 kunnen vieren. In december 1997 was het Wim Kok die hoogstpersoonlijk de eerste paal van Leidsche Rijn onder het rijtje huizen sloeg waar mijn huis deel van uit maakt. Ook 2008 was een mogelijkheid geweest. Op 14 oktober 1998 bood Annemiek Rijckenberg per slot van rekening aan mijn buren de allereerste sleutel van Leidsche Rijn aan. Hoe dan ook, 2007 of 2008 vond men op de marketingafdeling wat te lang duren, 2004 was men als mogelijkheid vast vergeten, want ik vrees dat er niemand op die afdeling het bestaan van het concept-masterplan kent. Nee, in 2005 moest er een enorm charme-offensief komen om Leidsche Rijn zo positief als mogelijk op de kaart te zetten. Daarom vieren we 10 jaar Masterplan en geen 10 jaar eerste paal of 10 jaar eerste sleutel. Ik vind het allemaal prima, want feest is feest. Het zou vooral leuk zijn als ook veel niet-Leidsche-Rijners kwamen. Dan kan iedereen met eigen zien of het wat is, dat Leidsche Rijn. Ik zou zeggen, surf even naar www.leidscherijn.nl voor een programma. Ik beloof u, meer dan de moeite waard!

Woensdag 17 augustus 2005 (15)

Ergerlijk

Volgens recent onderzoek ergeren Nederlanders zich ongelofelijk aan asociaal gedrag. Jammer dat het dezelfde Nederlanders zijn die zich zo asociaal gedragen. Volgens het onderzoek moeten asociale gedragers worden aangesproken op hun asociale gedrag. Tja, maar hoe doe je dat. In onze wijk mag je met de auto niet harder rijden dan 30 kilometer per uur. Een straatje verder woont een kerel die iedere dag, als de buurtkinderen voor het eten nog even op straat spelen, met een gangetje of 70 door de straat blaast. Ik heb de man in kwestie een paar keer op zijn gedrag aangesproken. Keurig nette vijftigplusser, dure auto, goede baan, prima in de kleren. Hij haalde alleen zijn schouders op, vond dat ik me met mijn eigen zaken moest bemoeien, en blijft iedere dag zijn idiote gedrag, 100 meter voordat hij thuis is, herhalen. Het helpt dus niet. Je zou ook de politie kunnen aanspreken. Heren, zouden jullie af en toe eens een dagje bonnen willen uitdelen tegen hardrijders in woonstraten. Dat heeft geen zin. De politie heeft er geen tijd voor en roept gewoon dat er slechts bekeurd kan worden als een woongebied ook is ingericht als 30 kilometer gebied. Je kan ook de gemeente aanspreken. Jongens, er liggen te weinig drempels om het beoogde gedrag van automobilisten daadwerkelijk af te dwingen. De gemeente verwijst steevast naar de richtlijnen “duurzaam veilig” en zegt dat de woongebieden van Leidsche Rijn precies volgens de regeltjes zijn ingericht. Het gaat om het aanspreken van buurtbewoners. Tja, zo lullen we aardig in een cirkeltje. Ik zal dus moeten volharden in het aanspreken van de scheurende buurtgenoot, zonder hem een keer uit pure frustratie op zijn bek te slaan. Want dan ben ik het haasje. Je kan in dit land ongestraft als een woesteling door een woonwijk scheuren en daarmee je auto veranderen in potentieel moordwapen, maar iemand op z’n bek slaan, dan is een heldere overtreding. Ik zou deze column kunnen uitknippen en bij de buurtgenoot door de bus kunnen stoppen. Zo van: let op, nog een keer als een maniak tussen de spelende kinderen doorrijden en ik ram erop. Maar ja, dat zou als een bedreiging kunnen worden uitgelegd. En daarmee maak ik het hem wel erg gemakkelijk. Ik zal dus mijn best doen om te handelen zoals van mij wordt verwacht: iemand netjes confronteren met zijn gedrag, zelf de regels keurig in acht nemen, en iedere dag blijven hopen dat het hufterige gedrag van een enkele medebewoner niemand fataal wordt. Ik beloof u, ik doe mijn best!

Woensdag 10 augustus 2005 (14)

Saai

Langzaam begint ook de politiek in Utrecht terug te komen van het reces. De meest uiteenlopende persberichten werden reeds de mailbox ingeschoten: het teken dat zo zoetjes aan onze raadsleden terug zijn met hun kipcaravan of alpenkruiser. De meeste college-leden zijn nog niet aan het werk, dus al die vragen belanden netjes op lege bureaus. Het was een rustige zomer, overigens. Normaal gesproken is het heel gebruikelijk dat als het college met vakantie is, een overijverig raadslid dat moment benut om een bommetje onder het college te leggen. Niet dit jaar. De oproep van Halbe Zijlstra (VVD) aan ons aller verkeerswethouder Yet om nu echt hele schone bussen te kopen, valt niet echt in de categorie bedreigend. Dat was anders in de tijd van Henk. “Pakze” Henkie gooide nog wel eens een steen in de vijver vanuit huize Schnetz & Westbroek te Frankrijk. Helaas, die tijden liggen ver achter ons. Het is mij allemaal net wat te gezapig, nu een aantal karakters van het politieke toneel is verdwenen. Ik vrees dat we vanaf komende maand heel rustig richting begrotingsbehandeling eikelen. Misschien dat de behandeling van het Gemeentelijk Verkeer en Vervoersplan (GVVP) nog tot wat vuurwerk kan leiden. Maar dat zit er alleen in als de PvdA-fractie een combine durf te sluiten met GroenLinks. Het zal waarschijnlijk niet meer dan een klein toneelstukje worden. Voor wat betreft het Stationsgebied voorzie ik al helemaal lamlendigheid. Nu alle grote projecten in Nederland zijn getroffen door het schone lucht virus, kan huisarts Lenting volstaan met een doorverwijsbriefje naar de specialisten in Den Haag: zijn patiënt is in quarantaine tot er een vaccin is gevonden in de Hofstad. Leidsche Rijn is politiek sowieso naar de marge verdwenen. Tot aan de verkiezingen is voor de wethouder een mooi rijtje openingshandelingen geagendeerd. De sportvelden van UVV, Desto en VV De Meern naderen hun voltooiing. Forum Het Zand en het Leidsche Rijn College, ze zullen vast feestelijk worden geopend. Is de agenda nog niet vol? Dan bedenken we er nog een paar! Park Grauwaert klaar? We maken er een feestje van. Weer honderd meter Rijn Kennemerlaan gereed? Zet een tent neer, ruk een fles champagne open en we hebben jolijt. Er gaat vast nog ergens een streep asfalt over een voormalig karrenspoor. Knal een bordje in de grond, dundoek erover, en we hebben een belangrijke nieuwe verbinding te openen. Her en der rammen we nog een eerste paal en Leidsche Rijn is veranderd van nagel aan de politieke doodskist tot zegetocht voor de wethouder. Wel allemaal komen en applaudisseren!

Woensdag 3 augustus 2005 (13)

Terug

De vakantie is bijna weer voorbij. Balen, maar ook weer lekker om aan de slag te kunnen. Vooral de laatste dagen van een vakantie draaien de gedachten stilaan weer naar andere zaken dan de dagelijkse wandeling naar het strand. Hoe ligt de boel erbij, thuis. Als je al jaren woont in een gezellig Utrechts straatje, kan je dat beeld gemakkelijk invullen: het ligt erbij zoals het er altijd bijligt. Woon je in een enorme nieuwbouwput zoals wij, is het altijd weer afwachten. Leidsche Rijn verandert iedere dag een beetje. Een paar jaar geleden reden we over een zandpad naar vakantie en keerden we over een strak geasfalteerde allee terug. Toen we dit keer weggingen was de Oudenrijnseweg afgesloten. Een van de eerste redelijk normale wegen uit het gebied zal nu haar definitieve vorm krijgen. Dat had vanaf het begin moeten gebeuren. Maar ja, de toenmalige gemeente Vleuten-De Meern had niet alle grond verworven. Inmiddels is de grond beschikbaar, dus kan het nu wel. Helaas niet zonder de gebruikelijke overlast. Maar, ik zal er niet over zeuren. Foute planningen horen toch bij nieuwbouw? Anders moet je er niet gaan wonen! Hetzelfde geldt voor de extra A12 aansluiting tussen Veldhuizen en Woerden. Omdat het nog even duurt voordat die er ligt, start de gemeente nu met de aanpassing van de Letchertweg en de Meerndijk. Extra opstelstroken moet de doorstroming verbeteren van en naar de huidige A12 aansluiting. Laat ik niet roepen dat dit jaren eerder had moeten gebeuren. Ik bedoel, beter laat dan nooit, toch? Om positief te eindigen even iets over een leuk krantenartikel dat ik kreeg toegezonden over het boekje De Limes Atlas. Het boekje brengt de vele vondsten in Nederland van de Romeinse noordgrens in kaart. Die grens slingert ook door Leidsche Rijn. Het artikel stelt in niet mis te verstane woorden aan de kaak dat we, ondanks alle mooie woorden in de gemeentelijke brochures, in Leidsche Rijn helemaal niets doen met het zichtbaar maken van al dat moois. En dat klopt. Voor miljoenen graven we naar de rijke Romeinse schatten, maar in de openbare ruimte is er helemaal niets van terug te vinden. In de binnenstad is gestart met een kapitaal project om het rijke verleden van het Domplein weer zichtbaar te maken. Prachtig mooi en goed. Ook voor het toerisme. Maar, wanneer gaan we dat hier eens doen? Ik zou zeggen snel, en anders al die mooie brochures herschrijven. Het is leuk dat er nu wat gaat gebeuren op De Hoge Woerd, maar daarmee is nog maar een heel klein deel van alle mooie woorden waargemaakt. Succes ermee!

Woensdag 27 juli 2005 (12)

Zomerkamp

Inmiddels zijn we aangeland in onze tweede vakantie-villa. Minder klatergoud, meer functionele luxe! Wat dacht u van een professionele brandkast (zonnebank), whirlpool en sauna? Kijk, dan hebben we het ergens over. Nuttig, nu we de slechtse zomer beleven sinds 1980. Ik herinner me die zomer nog levendig. Met mijn broertje was ik naar een of ander zomerkamp gedirigeerd (zal vast zijn uitgegaan van de hervormde jeugdclub) op een of ander heiveldje in de provincie. Er bleek onvoldoende staf, dus mijn oudere broer Arend werd ingereden als extra kampleider. Bere gezellig op die manier. We sliepen met een man of 12 in een afgekeurde legertent. Een tentje of vier op een rij. Twee meisjestenten en twee jongenstenten. Het regende iedere dag. Na de eerste dag had niemand nog droge kleren. De tenten spoelden iedere avond vol. En, niemand die er last van had. Corvee bestond uit afwassen of afdrogen, tafels dekken en afruimen en vooral: aardappels pitten. Zou dat nu nog gebeuren op een zomerkamp? Ik vrees dat, als er al aardappels op het menu staan, de aardappels geschild en gepit worden aangeleverd. De zomer van 1980 stond in het teken van de mogelijke Tour-overwinning van Joop Zoetemelk. Voor een jongen van 13 jaar had de Tour-de-France nog iets magisch. Etappes werden gevolgd op een eigenhandig in elkaar gepunnikte transistor-radio. Het was een TV-loos kamp. Ik had het ding twee jaar eerder gemaakt om ‘s avonds in bed de voetbalwedstrijden van het WK 1978 te kunnen volgen. Hij werkte nog best. Bijna iedere dag won er wel een man uit de Ti-Raleigh-Creda ploeg van Post. Raas, Kneteman, Lubberdink, Van der Velde en nog wat van die illustere namen. Het deerde niemand dat Zoetemelk gewoon tweede was geworden (zoals het hoorde) als Hinault niet had hoeven opgeven met een ontstoken knie. Als hij maar een keer zou winnen, daar ging het om. Zonder Hinault was de tour een gevecht geworden tussen twee Nederlanders: Kuiper en Zoetemelk. Het geel om de iele schouders van Joop deed hem rijden als een echte kampioen. Die man reed zo soeverein de steile bergen over dat een valpartij, veroorzaakt door ploeggenoot Johan van der Velde, niets uitmaakte. Wellicht had ie Hinault zelfs van zich afgehouden, maar dat zullen we nooit weten. Hoe dan ook, we hadden het over de slechtse zomer sinds 1980. Zouden ze nog bestaan, afgekeurde legertenten en zomerkampen van de hervormde jeugdclub? Vast wel! Maar vast niet meer zo spartaans en vast niet meer zo gezellig als in 1980.

Woensdag 20 juli 2005 (11)

Zeeland – Utrecht

Hoe verwend kan een mens zijn, bedacht ik me vandaag. Gezeten in een tuin van 400 vierkante meter, met een grote vijver, aan de rand van een Zeeuws dorpje. Afgelopen vrijdag verruilden wij ons Vinex-paleis te Langerak voor een Zeeuws Vinex-vakantie-paleis nabij Westenschouwen. Aan alles doet het hier denken aan zo’n vrije-kavel-projectje als in Leidsche Rijn. Ziet er kinky uit in de brochure, maar als je er zit, hapert er toch iets. Joekels van hagelnieuwe bungalows, absoluut. Maar ook allemaal uit een catalogis. De tuinen zijn dubbel zo groot als bij de tegenhangers te Leidsche Rijn. Tja, Zeeuwse grond is voordeliger dan Utrechtse grond. Maar wat hapert er dan? Misschien wat er altijd hapert in de nieuwbouw. Het bouwen moest hier kennelijk ook snel snel. Gebouwd zonder liefde voor het vak, en dat voel je aan alles. Vloeren liggen niet recht. De trap staat net scheef. Kitwerk in de badkamer is abominabel. Waaierbomenhout voor de kozijnen, slecht geschilderd, dus dat gaat snel rotten. De slaapkamers, vier in totaal, zijn allemaal net te klein. Als je de kastdeur open hebt staan, kan je de deur van de kamer niet openen. Wil je om het bed lopen om aan jouw kant in te stappen, klap je met je hoofd tegen het schuin aflopende dak. Ieder huisje heeft een eigen parkeerplek, maar je moet een geoefend automobilist zijn om die plek in een keer in te steken. Verkeerde zuinigheid. Net als in de nieuwbouw van Utrecht zijn de hegjes nog onvolgroeid, dus kijk je de biefstuk (zal wel een slavink zijn) bij de buren zo van tafel. Aan de andere kant, het is beter dan camperen (creperen). Het strand is prachtig, het zonnetje schijnt en we vermaken ons kostelijk met de kinderen. Die vinden het allemaal geweldig en daar gaat het toch om (als de kinderen het naar hun zin hebben, hebben de ouders dat meestal ook). Kennelijk duurt het een paar dagen om los te komen van de scherpe houding die benodigd is om het dagelijks werk goed te kunnen doen. Ofwel, nog even en we storen ons nergens meer aan, maar laven ons aan het klatergoud van de veel te luxe vakantiewoning. U ook een prettige vakantie!

Woensdag 13 juli 2005 (10)

Londen

Drie miljoen mensen per dag! Wist u dat? Ik niet. Iedere dag vervoert de Londense metro het dubbele aantal mensen dan er woont in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht bij elkaar. In Utrecht proberen we alweer twee decennia een station te maken dat in de toekomst geschikt is om 75 miljoen mensen per jaar te vervoeren. Londen doet daar drie weken over, over dat vervoeren. Dan weet iedereen weer even hoe de verhoudingen liggen. Londen is een onwaarschijnlijke wereldstad en Utrecht is in dat licht een kerkdorp, een gehucht. De luxe om twintig jaar te praten heeft men niet in die stad. Alles zou vastlopen. De burgemeester van Londen, Ken Livingstone, heeft de verantwoordelijkheid over de helft van het aantal mensen dat in heel Nederland woont. Hij is een halve Balkenende. In zijn presentatie is ie een dozijn Balkenendes. Drie dozijn misschien. Rooie Ken mocht van Blair absoluut geen burgemeester van Londen worden, vijf jaar terug. Maar wat zal ie blij zijn dat hij nu kan terugvallen op een man die de boel echt bij elkaar aan het houden is. Een man die praat als een mens, eruit ziet als een mens. Geen spreekpop die je zinnen hoort roepen die opgeschreven zijn door een communicatie-medewerker. Ik heb die Livingstone niet een keer de oorlog horen verklaren aan de Jihad, de afgelopen dagen. Moet je onze Nederlandse politici eens horen als er iets ernstig gebeurt. Dan buitelen ze – op een paar verstandige uitzonderingen na- over elkaar heen om die week op nummer een te komen van het lijstje stoerste uitspraken. Holle frasen van een werkelijkheid die alleen in sprookjesboeken bestaat. Want, laten we eerlijk zijn, als er vliegtuigen kunnen neerduiken op New York, bommen afgaan in Madrid en Londen, wat denken we hier dan? Dat we dat tegen kunnen houden? Lijkt me niet. Je kan een boel doen in de praktische sfeer, en voor de rest werken aan een goede samenleving en af en toe een schietgebedje doen. Misschien zie ik het niet helder, dat hoor ik dan graag, maar het lijkt wel of wel in dit land vooral praten. Je zou het ook slap ouwehoeren kunnen noemen. We sturen ambtenaren naar de moskee om te kijken of de Imam geen stoute dingen zegt. Maar het bieden van hoop, perspectief en het zorgen voor randvoorwaarden, daar hoor ik weinig over. We doen veel aan symptoombestrijding, maar verdraaid weinig aan oplossingen. Als een prima Marokkaanse jongen voor de vijfde keer wordt afgewezen bij een sollicitatie en met z’n ziel onder z’n arm loopt, dan duw je hem de problemen in. Dat schijnt men in Londen anders te doen. Mafketels zullen er altijd zijn. Die moet je opsporen en aanpakken. Maar wat doe je met bestuurders die het niet snappen? Tja, dan heb je pas een echt probleem!

Woensdag 6 juli 2005 (9)

Pijnlijden

Wat is het toch lastig om burger te zijn in een ontwikkelingsgebied als Leidsche Rijn. Er is voor miljoenen een hele nieuwe weg aangelegd van de binnenstad naar Leidsche Rijn. U weet wel, bij Douwe Egberts. Prachtig gedaan, maar daarna is het armoe troef. Er zijn twee keuzes: of de eeuwenoude Hoge Weide, een kronkelende boeren landweg, of de Utrechtseweg. Die weg is ook oud, maar iets breder dan de Hoge Weide. Nadeel, overal onderbrekingen, versmallingen, kuilen, zandverstuivingen van de spoorverdubbeling, chicanes, noem maar op. Langs de Hoge Weide zijn door het bouwverkeer geulen gelijk die in Zuid Limburg gereden. Laat je niet in de berm drukken door die enorme bouwmachines, want je raakt geheid de macht over het stuur kwijt en eindigt in een sloot. Wegen die al tijden niet meer passen bij een stad in aanbouw als Leidsche Rijn, maar we zullen het er nog jaren mee moeten doen. En dan deze week. De situatie is al bijzonder penibel, maar toch besloot iemand in zijn of haar wijsheid tegelijkertijd de Utrechtseweg af te sluiten, in Vleuten op een aantal plekken rioolwerkzaamheden te starten en de belangrijke Ouderijnseweg af te sluiten. Bespottelijk. Een chauffeur van het GVU was zo in de war van de slechte omschrijving van de alternatieve route die hij had meegekregen van het hoofdkantoor, dat hij bij mij voor klem reed in een niet te nemen bocht. Hij parkeerde zijn bus op een bolder en was uren uitgeschakeld. Wat ik zeggen wil tegen de bewoners hier is: even doorbijten. Er komt een dag, dan is alle ellende voorbij. Wacht rustig af, laat je niet gek maken, ooit komt het goed. En tegen de binnenstadbewoners die zich af en toe een kriek lachen om dat gezeur van ons: u zult allemaal aan de beurt komen. Stel, ik zeg stel, dat het Walther Lenting zal lukken de contracten voor het Stationsgebied rond te krijgen voor het einde van zijn termijn, dan mag u de borst natmaken. Dan zijn wij een beetje uit de ergste rommel en daalt de rampspoed neer over de binnenstad. Wellicht dat het dan helder wordt dat leven als pionier in Leidsche Rijn ontzettend gezellig is, maar ook heel erg vervelend kan zijn. Niet een beetje vervelend, maar echt heel vervelend. Maar goed, als ooit die eerste paal voor het stationsgebied de grond in gaat, hebben we hier ook eens iets om over te lachen. Tot die tijd is het nog een fiks aantal jaar pijnlijden in de voormalige polders aan gene zijde van het kanaal (sorry dat hadden we afgeschaft).

Woensdag 29 juni 2005 (8)

Gezellig

Man, wat was het druk in Leidsche Rijn, de afgelopen dagen. Het begon met drie intensieve dagen archeologie. Het Britse tv-programma Time Team had, en dat is redelijk uniek, de oversteek naar het continent gewaagd. Met een ploeg van vijftig mannen en vrouwen maakten ze de omgeving alhier onveilig in grote Range Rovers. Het was geweldig om die gasten drie dagen te kunnen volgen, maar dat leest u elders in deze krant wel terug. Uitgeblust van al dat ge-ren in de verzengende hitte was het een goed idee geweest om even de benen omhoog te gooien op vrijdagavond. Helaas, dat zat er ook al niet in. De Lunatics waren door de gemeente gecontracteerd om ons een uurtje te vermaken met een mooi opgezet toneelstuk in de openlucht. In mijn beleving handelde het stuk over twee culturen, integratie en hoe moeilijk het soms is om de uitdaging aan te gaan in harmonie met elkaar samen te leven. Maar ja, zo keek ik er tegenaan. Voor hetzelfde geld ging dat stuk over hele andere dingen, maar dat weet je nooit bij de Lunatics. Het was in ieder geval vermakelijk. De setting was geweldig, een open veld met daarachter een bomenrand. Invallende duisternis. Het altijd aanwezige geluid van de A2 en de spoorlijn. Muziek, rook, licht, exotische kostuums en de hond van een boer van verre reageerde op de muziek. De hond leek een rol te spelen, zo briljant gingen de acteurs ermee om. En zaterdag begonnen al redelijk op tijd de tientallen straatfeesten. Georganiseerd door bewoners zelf, met hulp van Doenja en de gemeente, in het kader van tien jaar masterplan Leidsche Rijn. Overal was het gezellig. Overal de onvermijdelijke springkussen, volleybalwedstrijdjes een clown die beestjes maakt van ballonnen en ’s avonds walmende BBQ’s. Erg leuk was de kanorace in de singel langs de Langerakbaan. Natte pakken en reddende moeders. De buitengewoon prettige sfeer bij die straatfeesten vertelde veel over de stand van de nieuwe samenleving in Leidsche Rijn. Die kan niet anders dan enorm goed zijn. De mensen die uiteindelijk in dat masterplan zijn gaan wonen, doen er alles aan om er met elkaar iets van te maken en dat zag er hoopvol uit. De er net niet voldoende mensen afkwamen op de record-poging stoelendans van Het Groene Sticht doet daar niets aan af. Dat er maar heel weinig mensen afkwamen op de woonmanifestatie Vleuterweide vind ik niet vreemd. Heel Leidsche Rijn was met de eigen buurt aan het feesten. Dat was zo gezellig, die mensen bedenken zich wel honderd keer om de verhuisdozen in te pakken. In plaats daarvan besloten tientallen gezinnen in Langerak een verdieping op het huis te zetten. Je weet wat je hebt, maar niet wat je krijgt, zal men gedacht hebben. En ik snap dat wel.

Woensdag 22 juni 2005 (7)

Lint

Ik vraag me wel eens af of de burger van Utrecht weet wat er met “Het Lint” wordt bedoeld. De afgelopen maanden is deze term zo vaak gebezigd in kranten, maar zou iedereen de betekenis snappen. Je hebt linten in alle soorten en maten. Maar “Het Lint” gaat om grond. Beter nog: recreatieve grond. In Leidsche Rijn komt een park, het Leidsche Rijnpark. Het hart van dat park heet “Binnenhof”. Dat is zo’n 45 hectare groot. Daaromheen komen alle sportvoorzieningen die horen bij een stadsdeel van 80.000 inwoners. Vroeger noemde men deze plekken “Sportbos”. Je had het noordelijke sportbos en het zuidelijke sportbos. Wie die term “Sportbos” heeft bedacht zou daar straf voor moeten krijgen. Weleens een boom gezien op het veld van FC Utrecht? Inderdaad. Het heeft wethouder Lenting een paar jaar gekost voordat hij al die marketing-onzin uit de plannen had gepoetst. Het woord “Sportbos” staat inmiddels op de lijst van verboden “Leidsche Rijn Termen” (Een lange lijst met woorden als: huishoudwater, wapla, fietsbrug, etc.). En rond de binnenhof en de sportvoorzieningen, daar weer omheen komt “Het Lint”. Eigenlijk het “Jac. P. Thijsselint”. Dat is de echte naam. Dit lint wordt 12 kilometer lang en zo’n 50 meter breed. Het lint, beste lezers, bestaat overigens alleen nog maar op papier. Een papieren lint. Het lint is continu van loop verschoven. Het werd steeds iets naar binnen geknepen, als u begrijpt wat ik bedoel. Je zou het ook “uitknijpen” kunnen noemen. Door “Het Lint” te knijpen, kwam er steeds een stukje grond buiten “Het Lint” te liggen. Daardoor zijn enige tientallen hectares bouwgrond uit het Leidsche Rijnpark geknepen. Alsof we niet voldoende bouwgrond hebben in Leidsche Rijn. Maar ja, voor een niet agrarische gemeente als Utrecht is groen een beetje eng. Groen groeit namelijk. Dat moet je steeds weer snoeien en maaien. Asfalt is lekker. Dat rol je uit en daar heb je jaren geen omkijken meer naar. Maar, om toch een park te kunnen aanleggen zal er geld moeten worden verdient met het bouwen van woningen. Deze week was daarover een raadsdebat. En, de uitslag is dat er aan de randen mag worden gebouwd, maar dat “Het Lint” de heilige demarcatie vormt tussen rood en groen. Das een mooie uitslag, maar dan moet het wel een keer zijn afgelopen met de knijperijen aan dat lint. Aan de oostkant van het park is dat nu geregeld, maar aan de westkant zie je de “knijpopties” van de kaart springen. Ben benieuwd of men zich na 2010 kan beheersen.

Woensdag 15 juni 2005 (6)

Bouwfraude

De mannen komen er genadig vanaf. De mannen van de bouwfraude. Koop krijgt een taakstrafje. Koop, u weet wel, de ex-baas van klokkenluider Ad Bos. Bos die nu, om rond te komen in het leven, zijn huis aan het opeten is. Steen voor steen. Wel een grappig beeld, vindt u niet. Koop, de man ook die oud minister –en huidig burgemeester van Almere- Annemarie Jorritsma met z’n vliegtuig meenam naar een gezellig uitje. Schaatswedstrijdje in Insell ofzo. Zat die Jorritsma ook niet in de bouw? Tja, een familiebedrijfje waar haar man de baas is en waarvan zij alleen in de raad van commissarissen zat. Zoiets. Een positie die ze, toen ze minister werd, afstond aan een dochter, om geen problemen te krijgen met belangenverstrengeling. Hoezo geen problemen? Ach, in dit land krijg je alleen problemen als je door acht agenten wordt betrapt met de kruitdampen nog uit het geweer. Tenzij je tien minuten over tijd bij de parkeermeter bent. Als je niet zelf de helmstok in de hand hebt, maar op het bankje naast de persoon zit die het vaartuig bestuurt (het is wel jouw schip en je het de schipper zelf aangesteld) dan is er niets aan het handje. Het zal allemaal wel. Ook begenadigd beurshandelaar en ex-topman van Sara Lee en Philips, Cor Boonstra, bij NOVA gezien? Hij kon de dag voor de gerechtelijk uitspraak met een dikke grijns op het gezicht al voorspellen dat Koop er met een schijntje vanaf zou komen. Tja, Boonstra blijkt een ziener. Hij was duidelijk onterecht verdachte van een aantal voorkennis zaakjes. Die man heeft gewoon een gave. Hij weet precies wat er zal gebeuren. Niks voorkennis aan. Gewoon helderziend. Hij is inmiddels als investeerder verbonden aan het bedrijf van Koop. Dat bedrijf uit Tjuchem had zo geleden onder alle negatieve publiciteit dat het aan de rand van de afgrond was geraakt. Volgens El Salvador Boonstra uiteraard ten onrechte. Hij zag kansen om van het bedrijf weer een winstkanon te maken en is daar met al zijn zuurverdiende centjes van goede aandelentransacties ingedoken. Dus, dat komt wel goed met Koop Tjuchem. Dat gekonkelfoes in de bouwwereld heeft ons simpele belastingbetalers honderden miljoenen gekost. Uiteindelijk hebben die mannen het netto-netto goed gedaan. Je pakt een bom duiten en je komt er vanaf met het aanharken van een park en een boete van een procentje of tien van de winst. Ik snap werkelijk niet waarom ik nog ouderwets hard werk voor een laagje jam op de bruine boterham. Een beetje nutteloze manager in de zorg pakt een tonnetje of drie. Een directeur van een voormalig provinciaal electrisiteitsbedrijf wandelt weg met het drievoudige. Dit land behoort tot de minst corrupte landen van de wereld. Wij regelen alles gewoon netjes. Maar, er is ook goed nieuws: hoewel Leidsche Rijn al jaren een van de grootste bouwputten van West-europa is, alhier schijnt geen euro achterover te zijn gedrukt…

Woensdag 8 juni 2005 (5)

Van Zanen & Verhoef

Wat was het lekker om woensdagnacht te vernemen dat tweederde van de Utrechtse bevolking geen trek heeft in extra koopzondagen. Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht. Ik had gehoopt dat het dubbeltje net de goede kant op zou rollen, maar dat er zo massaal tegen dit voorstel zou worden gestemd, stemde mij erg vrolijk. Ook trouwens, dat in Utrecht een meerderheid voor het Europees Grondwettelijk Verdrag heeft gestemd. Het mag dan van tafel zijn, Utrecht blijkt een Europese stad! Net zo Europees als op 11 april 1713 toen de Vrede van Utrecht werd ondertekend. Zo belangrijk voor Europa, dat we vanaf dit jaar tot en met 2013 regelmatig een feestje in dat kader gaan vieren. Maar nu iets geheel anders. Tijdens de raadsbehandeling van de voorjaarsnota, afgelopen week, was er een fijne discussie tussen wethouder Jan van Zanen van financiën en raadslid Kees Verhoef van het dorpse Burger & Gemeenschap. Een discussie overigens, die al jaren exact op dezelfde manier wordt gevoerd, zowel bij de begroting als bij de voorjaarsnota. Verhoef roept dan dat het voorzieningenniveau “aan de westkant van het Amsterdam-Rijnkanaal” op hetzelfde niveau moet worden gebracht als in de rest van de stad. Dan vraagt hij zich af wat er met de bruidsschat van 275 miljoen is gebeurt die de dorpen bij de annexatie hebben meegenomen naar Utrecht. Dan volgt een emotionele uitval van Van Zanen, precies hetzelfde als bij eerdere debatten. Hij verliest even zijn rol en roept:”Kees, kees, vertel nu eens het hele verhaal. Wij hebben een structureel tekort van 12 miljoen moeten verwerken in de begroting gezien de financiële situatie van de dorpen. Geeft allemaal niet, dat doen we met alle liefde, maar zo is het verhaal”. Kees blijft dan wat mokken, en de discussie is weer voorbij. Ik denk dat ik hetzelfde ritueel nu een keer of zes heb moeten aanhoren. Ik heb de kwestie eens proberen uit te zoeken, maar zoiets is veel te ingewikkeld voor een eenvoudig journalist. Ik neig overigens om het verhaal van Jan van Zanen te geloven. Ik kan me niet voorstellen dat Utrecht als een troep roofridders uit vervlogen tijden de kas van Vleuten-De Meern heeft geklauwd. Wat ik wel geloof is dat de discussie over de westzijde en oostzijde van het kanaal eens afgelopen moet zijn. Wel zijn de problemen waarvoor de dorpen en Leidsche Rijn zijn gesteld dermate uniek, dat er nog jaren extra aandacht en inzet van gemeentezijde nodig is. Een taskforce “wijk 19”, zoiets. Maar een stad die in meerderheid voor Europa stemt, mag nooit meer spreken over het Amsterdam-Rijnkanaal als scheidslijn tussen delen van de bevolking. Zal je dat onthouden, Kees?!

Woensdag 1 juni 2005 (4)

Referenda

En, weet u al wat u vandaag gaat stemmen? Voor de koopzondag en tegen Europa? Of tegen alles? Of voor Europa en tegen de koopzondag? Misschien gaat u helemaal niet naar de stembus. Naar verwachting is dat de grootste uitslag… mensen die niet stemmen. En wat bedoelt u dan met uw niet stemmen? Geeft u daarmee aan tegen te zijn? Of maakt het u allemaal niet uit? Daar zitten we dan. Een procentje of 30 van de bevolking maakt straks een keuze voor 100 procent van de bevolking. Ik ben daar helemaal niet blij mee. Maar ik kom dan ook uit een nest dat bij iedere onnozele verkiezing met volle overtuiging naar de stembus wandelde. Want ja, stemmen was niet iets vrijblijvends, het was –ondanks de afschaffing van de stemplicht- moreel volstrekt verwerpelijk als je niet meedeed. Overigens hebben beide referenda iets bizars. Zou er in de gemeenteraad worden gestemd over de koopzondag, was het een kansloze onderneming. Een overgrote meerderheid van de raad is tegen. Zou er in de tweedekamer worden gestemd over het Europees Grondwettelijk Verdrag, was het een eitje: een ruime meerderheid is voor. Nu zijn wij als bevolking straks de gebeten hond. Want, o wee, als we tegen Europa stemmen. Vriend Bos van de PvdA maakt het helemaal bont: als Nederland tegen stemt, houden we over een tijdje gewoon een nieuw referendum (dat klootjesvolk net zo lang laten stemmen totdat men voor is). Ik ben voor Europa en tegen de koopzondag. Zo, dat is er uit. Ik weet nog steeds niet of dat grondwettelijk verdrag goed ik elkaar zit. Het zal vast een verschrikkelijk compromissenstuk zijn, maar met een beetje mazzel een paar strepen beter dan de onzin waarmee men het nu moet doen. Dan de koopzondag. Het is natuurlijk debiel dat de gehele Utrechtse bevolking iets moet zeggen over overlast in de binnenstad. Je zou op de Oudegracht wonen en mien koopziek uit Vleuterweide mag zeggen of ze iedere week bij je op bezoek mag komen. Gekker kan niet. Toen ik nog in de binnenstad woonde, en iedere morgen naar mijn kantoor op de Oudegracht wandelde, trof ik op de Lange Smeestraat een opticien, een schoenenmaker annex sleutelkoning, een zuivelwinkel een bakker een buurtsuper een sigarenzaak en een slager. Sinds de komst van een nieuwe Appie Happie op de Twijnstraat en in HC allemaal weg. Als ik over de Steenweg loop, probeer ik altijd scherp de Domtoren in de peiling te houden. Door al die lelijke landelijke ketens weet ik anders niet meer of ik me in Zwolle, Arnhem of Utrecht bevind. De koopzondag is een wens van de VVD. Mag iedere ondernemer a.u.b. zelf beslissen of ie zondag open wil zijn? Klinkt aardig en aannemelijk. Alleen, mag een binnenstadbewoner a.u.b. zelf beslissen of ie mien koopziek iedere zondag wenst te zien? Helaas, mien koopziek mag ook stemmen.

Woensdag 25 mei 2005 (3)

En dat is twee…

Het is nu definitief. Na Verhulst stapt ook wethouder Van Zanen uit het college. Hij wordt burgemeester van de sjieke “Amsterdamse-buitenwijk” Amstelveen. Waarom wil een mens zoiets? Je moet er per slot van rekening op solliciteren. Ik kan maar een ding bedenken: het is de ideale route richting kabinet. Een beetje liberaal met ambitie doet eerst een paar jaar gemeenteraad. Dan ligt de weg open naar een wethouderspositie. Daarmee moet je stoppen voordat je echt bent afgebrand, dus zoek je een stad van enige omvang om redelijk risicoloos de ambtsketen warm te houden. Een burgemeestersbenoeming is voor zes jaar, dus die termijn zit er precies op als niet de komende, maar de daarop volgende landelijke verkiezingen aan bod zijn. Van Zanen is ook nog landelijk VVD-voorzitter, dus kan hij twee jaar in alle rust werken aan de komende verkiezingen. Die noeste arbeid zal vier jaar later, wat ik u brom, worden beloond. Stel dat over zes jaar de VVD buiten het kabinet valt, is er vast een grote stad op zoek naar een liberale roerganger. Ik durf er wel een flesje op te zetten dat onze Jan over zes jaar minister wordt, of burgemeester van een van de vier grote steden. En, dat zal ie vast goed doen. De man mag dan ambiteus zijn, het is beslist geen non-valeur. Nu moet ik wel oppassen met het uitdelen van veren. Vorige week deelde ik een werkelijk enorme veer uit aan Yet van den Bergh voor de onnavolgbare wijze waarop zij een zeurderig raadslid aanpakte. Levensgevaarlijk, naar nu blijkt, het uitdelen van te grote veren. Er schijnt een mailtje van Yet gevonden te zijn in het dikke dossier Lucasbolwerkgarage. Een mailtje waarin zij aangeeft hoe een onwenselijk geacht referendum over de bouw van dat parkeersgedrocht vakkundig de nek om kan worden gedraaid. Want ja, referenda (en dan alleen raadgevende referenda) houden we in deze stad over onnozele kwesties als de koopzondag, of over zulke ingewikkelde onderwerpen (het stationsgebied) dat het kinderlijk eenvoud is de uitslag in de prullenbak te sodemieteren. Liever geen correctief referendum, en zeker niet over een parkeergarage. De komst van een garage was afgesproken in het college-werkprogramma. En dan zal ie er komen ook. Met of zonder noodzaak, met of zonder instemming van de Utrechtse bevolking. Ik zou zeggen: Yet, mag ik een stukje veer terug?

Woensdag 18 mei 2005 (2)

Yet

Volgt u de politiek? Ik wel, ambtshalve. Daar kan geen Goede Tijden Slechte Tijden tegenaan. Afgelopen week heb ik weer genoten van ons aller wethouder verkeer: Yet van den Bergh. Yet is een soort tank. Zowel verbaal als fysiek. Een pracht van een tank trouwens. Aaibaar als ie achter de linie’s in ruste is en om heel hard voor te vluchten bij een aanval. Afgelopen donderdag was ze al grappend en grollend bezig in de raadscommissie voor Verkeer en Beheer. Het eikelde lekker heen en weer, echt zo’n niets aan de hand middag. Totdat een overijverig raadslid van de PvdA haar aanwreef niets aan de verbetering van het milieu van onze stad te doen. Dom, denk ik dan. Zeker voor een PvdA raadslid. Bewegen al jaren niet, doe dat dan nu ook niet. En als je dan opeens de behoefte voelt iets te doen, doe het dan bij iemand anders, en zeker niet bij Yet. Niet bij Yet die dag en nacht bezig is voor deze stad. Ik verdenk Yet er stiekum van bij nacht en ontij eigenhandig roetfilters onder dieselauto’s te schroeven. Ze is bijna klaar met Overvecht en begint morgennacht aan Zuilen. Zo is Yet, en niet anders. Ze is er niet eens te beroerd voor om neergesabeld te worden als autopestertje op de Catharijesingel. Want oh, wat stonden al die raadsleden te jammeren toen Yet daar een andere verkeersdosering voorstelde vanwege de luchtkwaliteit. Maar Yet douwde door en nu staan we alweer maanden te gassen in de Catharijnebak (waar amper woningen zijn) en minder op de Catharijesingel (waar veel woningen zijn). Yet wil niet voor joker een fly-over op het 24-oktoberplein. Auto’s die doorrijden gassen minder dan auto’s die stilstaan (want niemand die stilstaat doet z’n motor uit, foeterde Yet). En, was het niet Yet die bij de minister heeft gevraagd een maximumsnelheid van 80 km op de Utrechtse ring in te stellen. Heeft Utrecht niet de grootste vloot LPG-bussen? Dat overijverig PvdA-raadslid werd van lid tot lidje en hield zijn kaken verder stijf op elkaar. Eendachtig het spreekwoord: wie geschoren wordt moet stilzitten. Als Yet zo bezig is dan baal ik er bijna van dat dit college straks klaar is en dat de kans welhaast nihil is dat we Yet daarna als bestuurder terugzien. Kan ze misschien Annie opvolgen als burgemeester? Weet ik veel, regel iets. Zo’n Yet wil ik niet kwijt. Zo’n Yet is geen vrouw, geen tank, maar een wijf… een moordwijf!

Woensdag 11 mei 2005 (1)

Kom over de brug

Het is even omschakelen: een column voor een andere krant. Ruim zes jaar heb ik vooral geschreven over het leven in de grootste bouwput van West-Europa: Leidsche Rijn. Maar, ben ik dan alleen Leidsche Rijner? Nee, natuurlijk niet. We wonen hier dan vanaf het allereerste begin, maar zijn hier als Utrechters neergestreken. Ik heb langer in Lombok en Transwijk gewoond, dan in Leidsche Rijn. Langer op de Breedstraat en de Hartingstraat, dan in Leidsche Rijn. Langer ook in Vleuten en De Meern, dan in Leidsche Rijn. Het is natuurlijk hoogst bedenkelijk dat ik nooit buiten de huidige stadsgrenzen van Utrecht heb gewoond. Maar wat wil je. Bijna iedere studie is in Utrecht te volgen. Waar je ook werkt, vanuit Utrecht is (was) half Nederland goed te bereiken. Noem mij dan een reden om, binnen dit land, in een andere stad te willen wonen dan Utrecht? Die is er niet. Het grootste dorp van het land, de kleinste stad van de “grote” vier. Een schitterend middeleeuws centrum om van te genieten, een stationsgebied waar we al decennia lekker op kunnen afgeven, een stad die in vijftien jaar met 80.000 zielen groeit. Heerlijk dus. Het zal regelmatig gebeuren dat ik op deze plek mijn pen in gif zal dopen, de botte bijl hanteer en de karwats laat gieren. Maar wel vanuit het gevoel dat we in de mooiste stad van het land wonen. Sterker, zelfs in Leidsche Rijn zijn mooie nieuwe en oude plekjes te vinden. De kwaliteiten van Leidsche Rijn behoren helaas tot de best bewaarde geheimen van de stad. Maar, dat gaat veranderen. Iedere eerste zaterdag van de maand rijdt er weer een busje naar hier onder de titel: Van Domplein naar Leidsche Rijn. Ik zou zeggen, ga die trip meemaken. Ik maak de omgekeerde beweging een paar keer per week en het wordt hoog tijd dat de rest van de stad die hier nog nooit geweest is, daar verandering in aanbrengt. In Veldhuizen kan je bij Abrona een overheerlijk pannenkoekje eten met de kids. In Parkwijk hebben we het Groene Sticht: een briljante pleisterplaats halverwege een fietstocht naar het mooie Haarzuilens. En, over een paar jaar kunt u naar de Hoge Woerd. Op die plek ligt een Romeins Castellum in een boomgaard. Wat we in de binnenstad onder straatwerk hebben weggewerkt, zal hier dan zichtbaar zijn. Kortom, tot snel.