↑ Terug naar Archief

Heuswaar tot maart 2011 (Ons Utrecht)

Rest volgt.

Loof
Door Wouter de Heus op wo, 05/01/2011 – 20:14

En toen was hij dood. De oude kasteelheer van De Haar. Afgelopen zondag stierf de zieke Thierry, baron van Zuylen van Nijevelt. Hij is 78 geworden. Zijn overlijden bracht direct een boel jeugdherinneringen boven. Begin jaren zeventig waren mijn ouders, mijn drie broers, zusje en ik neergestreken aan de rand van Vleuten, tegen Haarzuilens aan. En mijn vader besloot lid te worden van de daar net aangelegde golfclub.

En wat gebeurt er dan, dan ga je automatisch ook golfen. Was mijn vader gaan vissen, dan was dat vast de familiehobby geworden, makkelijk zat. Nu was dat het edele golfspel. Zodoende was het, vooral in die jaren, doodgewoon dat er heel regelmatig blauw bloed op de baan te vinden was. En in de maand september, als de adellijke familie Van Zuylen op het kasteel resideerde, kwam de roedel steevast golfen. Dat had iets feodaals maar ook iets aandoenlijks. Te kust en te keur landde er helikopters in de tuin van het kasteel om vrienden aan te voeren. Veel daarvan kwamen een balletje slaan. De golfende jeugd werd dan ingeschakeld voor het dragen van de tassen. Als jonge tiener heb ik menig tas van de Europese adel over die baan lopen zeulen. Zwaar maar ontzettend leuk. Want hoe hoger de adel, enkele uitzonderingen daargelaten, hoe gewoner en aardiger ze zijn. Op De Haar liep veel volk rond dat zeer hoge posities beklede, maar daar qua gedrag niet thuishoorde. Mensen die hoog willen reiken zij vaak van laag allooi. Veel van de ontmoette adel heeft juist een zeer edelmoedige inborst. Gekend rokkenjager Thierry kon ontzettend gezellig zijn tijdens een rondje golf. Dat gold ook voor prins Bernhard en nog veel meer voor schoonzoon Claus.

Als er weer eens een stoet AA-auto’s het terrein opkwam was het altijd gezelliger en normaler dan als er een bedrijfswedstrijdje was van de Rabobank of Unilver. Voor dat plebs liet ik mij na twee keer niet meer strikken.

Af en toe kwamen ook zijn dochters mee. De jongste uit zijn laatste huwelijk was toen nog niet geboren, maar af en toe verscheen naast de rest, die te oud was voor mij, ook leeftijdgenoot Vanessa aan de baan. Meestal verscholen achter een boom met een zonnebril. Je kon er dan van dromen hoe het was om met haar op een kasteel te wonen. Maar uit de schaduw van het loof kwam ze bijna nooit.